لطفاً کمی بیشتر استراحت کنید...
آیا قبلاً چیزی به من گفتی؟
آیا کسی را می‌شناسم که چنین احساساتی داشته باشد؟
به نظر می‌رسد هیچ‌کس اینجا نیست. تو کیستی؟
آیا تو دختر آقای خرگوش هستی؟
تو چی هستی؟
آه، واقعاً؟
مشکلی نیست. من کمی بیشتر استراحت می‌کنم. خوبه؟
حتماً. امروز برای چه کاری اینجایی؟
آره، درسته.
در واقع این ساعت بزرگ خراب شده.
ساعت؟
اون، بعداً آن می‌آوردش.
خیلی سنگینه.
ببخشید. پتی اینجاست، درسته؟
بله!
درسته؟
فهمیدم. اینطوری می‌شه و اونطوری...
...
ها!
نگاه کن!
عالیه!
در مقایسه با این، شکم من خیلی خیلی ساده‌تره!
ببین، پتی. مزاحم نشو.
مشکلی نیست.
به هر حال اینو تا فردا درست می‌کنم. لطفاً. رادی؟
رادی؟
رادی!
اگر صدات می‌زنم حداقل جواب بده.
اوه، اوه، نه. آن و پتی اومده بودن؟
سلام، خاله.
سلام. اوه، چه خبره؟
بینی پتی کاملاً سیاه شده.
هی؟
اوه، پتی.
آه، واقعاً.
بد نشده.
رادی، تابه‌ام رو درست کردی، درسته؟
رادی، این اصلاً چه خبره؟
گفتی تا امروز درستش می‌کنی. چه خبره؟
گفتم که سرم شلوغه.
مشتری‌ها مهم هستند.
اما تو این روزها فقط به اختراعاتت فکر می‌کنی.
کارم رو هم انجام می‌دم.
رادی، داری گوش می‌دی؟
به هر حال تا فردا این تابه رو درست کن.
واقعاً بهش نیاز دارم. فهمیدی؟
آه، نه.
بهش دست نزن.
هی، حرف‌هامون تموم نشده.
حرف نزن.
باشه باشه.
یه روزی درستش می‌کنم، بذارش همینجا.
بیا بریم خونه.
"یه روزی" کافی نیست.
گفتم تا فردا باید درست بشه.
دارم می‌رم پتی.
دیگه نبینم تو دعوای دیگران دخالت کنی. چون...
...
سلام.
اینجا چه کار می‌کنی؟
اگه الان بری اونجا خطرناکه.
این روزها هر روز اینجوریه.
دعوای عمو و خاله.
بینی پتی کاملاً سیاه شده.
هی
هی مامان. چی؟
مامان و بابا هم دعوا می‌کنن؟
پتی، پتی. پتی.
تو با این بینیت رو پاک کردی، درسته؟
چون روی میز بود.
این خیلی بده.
این چیزیه که من خیلی بهش اهمیت می‌دادم.
مشکلی نیست.
اگه بشوریم دوباره سفید می‌شه.
من شستشش دادم.
آه، کاملاً سفید.
پتی، این کار خوبی نبود.
ببین.
و آن هم همینطور.
چیزای مهم رو باید خوب نگه داری.
پتی.
بله.
راجع به اون دعوایی که گفتی...
هی؟
دعوا؟
آره.
شماها هم سریع آشتی می‌کنید، درسته؟
همینطوره.
مامان و بابا هم همینطور.
چه بدشانسی.
خوبه.
عزیزم، چای آماده است.
ممنون.
این یکی ممکنه یه کم طول بکشه.
خب.
باید عجله کنم.
امشب هم شب‌بیداریه.
امروز ناهار غذای مفصلیه.
همه چیز.
خب، حالا لیوان‌ها رو گرم می‌کنیم.
به نام تاکاگی گرتل، هفت شب کامل.
اول باید تابه رو پر از آب کنیم.
آب.
بدون آب که نمی‌شه شروع کرد.
خب، بریم آب برداریم.
آب رو برداشتم.
کاری نداره.
حالا حملش می‌کنیم.
حالا بریم بذاریمش.
حالا همه چیز رو می‌ریزیم تو.
عجیبه.
مطمئنم که آب برداشته بودم.
آهان، فهمیدم.
آب نیست، یعنی فکر می‌کردم آب برداشتم، اما اشتباه کردم.
آب. آب.
بریم آب برداریم.
آب.
خب، بریم آب برداریم.
فهمیدی؟
برداشتم.
تو نیستی که نمی‌فهمی.
دست‌ها رو ول کردم.
چه آدم بدی.
خب، خب.
هی؟
این چیه؟
این تابه داره آب می‌خوره. چرا؟
شاید تابه داره آسمون رو نگاه می‌کنه.
آسمون؟
وای نه.
یه سوراخ توش هست.
برو مغازه رادی، درستش می‌کنه.
آره.
چه آدم بی‌مزه‌ای.
نیازی نیست بهم بگی، خودم می‌دونم.
صبر کن.
دارم می‌رم.
تابه کوچولوی من.
آه، آه
خ
دیشب شب‌بیداری اثر کرده.
اوه، اوه.
هی، دیگه.
فقط یه کم.
فردا ده ساله که با این آدم ازدواج کردم.
تعطیلاتمون رو جایی نمی‌بره.
همیشه فقط کار، کار، کار.
فردا سالگردمونه، ولی...
اوه؟
آه،
خ
خوب خوابیدی؟
حالا تابه.
چه ساعت قشنگیه.
برداشتمش.
اینو هم می‌خوام. آهان، فهمیدم.
کاملاً خوابیده.
کار کردن راحت‌تره.
خب، این قطعه اینجا.
اوه، لعنتی، نمی‌ره تو.
خب، یعنی اینه.
یعنی سوراخ کوچیکه.
مشکلی نیست، یه کم بزرگش می‌کنم.
این
لطفاً بخواب.
این باید کافی باشه.
هاهاهاها.
این قطعه.
اوه، هههه.
ههههه.
اوه، اوه، هی.
بدون اینکه بفهمم قطعه کوچیک شده.
خب، چیز دیگه‌ای.
این یکی اگه کوچیک بشه هم مشکلی نداره.
یه شش هشت. نمی‌ره تو.
حالا درست شد.
آه، کوچولو.
خب.
چرا اینجوری می‌شه؟
اوه.
این عالیه.
این دقیقاً مثل تابمه.
بدون سوراخ خیلی خوبه.
دوستش دارم.
هاهاهاها.
رادی.
ناهار آماده است.
این بده.
رادی.
اوه، صدایی شنیدم.
آه، بازم.
چه آدم دردسری.
چاره‌ای نیست.
آه، بله بله بله.
تابه چی شد؟
هوم؟
آه.
رادی.
لطفاً بلند شو.
آخ، درد، درد.
چیه؟
"چیه" چیه؟
این اصلاً چه خبره؟
این خیلی بده. چه شده؟
"چه شده" چیه؟
تو این کارو کردی.
من؟
چرا؟
چه آدم بدی.
تو همیشه همین‌جوری فرار می‌کنی. چی؟
من فقط گفتم چیزی نمی‌دونم.
تو فراموش کردی.
من چقدر به این تابه اهمیت می‌دادم.
این تنها جهیزیه من بود.
خب که چی؟
چی گفتی؟
هر روز تابه، تابه، تابه.
اینقد قدیمی شده، دیگه مهم نیست.
بد.
اوه نه.
مرد خوبی که ساعت رو حمل می‌کنه.
گرتل معروف اومده. گرتل؟
اون تابه چیه؟
هی حرکت نکن. اینو عوض کردم.
و اینو هم برداشتم.
هی صبر کن.
این مال مشتریه.
اوه، فقط این نیست. چی؟
اینو هم می‌خوام.
همه‌شو می‌تونم بردارم؟
چی؟
اجازه نمی‌دم.
اوه، پس.
ضربه نهایی.
جهنم خشم.
برداشتمش.
صبر کن.
فقط اینو پس بده. هی، اون چیه؟
تموم شد.
پاتی.
آه، بابی.
خوش‌شانسی.
دارم می‌رم کوهنوردی.
اگه می‌خوای بیا، می‌تونم ببرمت. کوهنوردی؟
چطوره؟
هنوز کار دارم.
آه، راستی؟
فکر کردم شاید آب‌نبات پیچ‌خورده هم بخوای.
کوهنوردی نمی‌شه.
لطفاً.
اون ساعت رو مامان خیلی دوست داره.
اما این سواری خیلی خوبیه.
هیچ‌کی تعقیبمون نمی‌کنه.
تابه رو هم گرفتم، پس عجله‌ای ندارم.
حالا بریم.
هی، داره تکون می‌خوره. اگه بگیریمش...
...
یه جای باحال اون جلو هست.
بریم.
باشه.
بزن بریم!
یوهو!
هی!
آخ!
اوه،
ببین. تابه، ساعت، دوچرخه، همه!
اوه نه!
آآآآآخ. لعنتی!
لعنتی!
برو کنار!
ببین!
چی رو؟
آه، بله بله!
اینو هم پس می‌گیرم!
هی، دست بردار!
این دست!
چه نزدیک بود!
خب، بعداً!
این شکار رو ده‌تایی می‌کنم و پس می‌دم!
یادت باشه!
همه‌ش این بود.
همه‌چیز خیلی خراب شده. خوبه!
ممنون!
آره، خوبه.
ممنون.
راستی فردا سالگرد ازدواجمونه.
هر سال تو سالگرد با این تابه شیرینی درست می‌کنم، ولی امسال دیگه نمی‌شه.
پس واقعاً تابه مهمیه.
اما ساعت پتی رو تا امروز درست می‌کنم.
البته چون مال مشتریه. رادی...
...
و تابه رو هم تا امروز درست می‌کنم.
هی؟
می‌خوام فردا سالگرد مثل همیشه شیرینی درست کنی.
بچه‌ها هم منتظرن. شیرینی؟
پس به منم اجازه بده یه چیزی بگم.
دوچرخه‌ای که بابا درست کرد هدیه سالگرد بود. اون دوچرخه...
...
ما هر دو به یه چیز فکر می‌کردیم.
خب، دوچرخه رو ولش کن. اگه ممکنه...
...اگه تعمیر ساعت رو عقب بندازی، می‌تونی دوچرخه رو تا فردا درست کنی؟
خب، ولی اونوقت... مشکلی نیست، اینو بذار!
اما اگه فردا تموم نشه، سالگرد دیگه باید یه سال صبر کنی، درسته؟
پس... رادی... بابا!
ممنون، پتی. این کارو می‌کنم.
باشه!
اما سعی می‌کنم ساعت رو هم درست کنم.
و اون تابه خبیث رو هم درست می‌کنم.
هی؟
چرا؟
چون همه چیز روح داره.
گرتل هم اینو می‌دونه، برای همینه که خودش می‌خواست تابه رو درست کنه.
آره...
همه چیز روح داره...
آره، باید به همه چیز اهمیت بدیم...