لطفاً کمی بیشتر استراحت کنید...
بیایید شروع کنیم. نامه‌ای برای عشق
چطوره، نگاه کن.
چنین مدرسه‌ای در دنیا دومی نداره.
در چنین مدرسه‌ای، دختران و پسرانی که آینده میپل‌تاون رو می‌سازن، دارن رشد می‌کنن و وقتی به این فکر می‌کنم، قلبم از خوشحالی می‌لرزه.
در حالی که این خوشحالی رو حس می‌کنم، تصمیم گرفتم سخنرانی امروز رو تموم کنم، اما قبل از اون یه داستان از بچگی‌هام براتون تعریف کنم. آه، خانم پروانه؟
آه، چیه، سوالی داری؟
نه، وقتشه... باید کلاس رو شروع کنیم.
وقت؟
آه، چه ساعت قشنگی.
می‌خوامش.
طبق این ساعت، هنوز ۵ دقیقه وقت داریم.
آه.
خب، ادامه می‌دیم.
خانم پروانه.
چیه دیگه، خسته نشدی از ایستادن؟
آره، دیگه پیر شدم. باید مراقب سلامتی‌ام باشم، پتی. پیر شدم؟
پیر شدن چیه، پیر شدن چیه. آه، دیگه.
من هنوز می‌تونم یه ساعت یا دو ساعت سخنرانی کنم.
شماها چرا اینقدر خسته به نظر می‌رسین؟
خب، منم بهتون نشون می‌دم که چقدر سرحالم.
بابی. بله.
پنج سطل آب آماده کن. این خوبه؟
آره.
همه خوب نگاه کنین.
هورا. تمیز. حالت خوبه؟
چیه، این سطل‌ها تمیز نمی‌شن.
آه، ساعت.
ساعت خیس شد.
چیه؟
داره کار می‌کنه.
خوبه.
ایستاد.
بچه‌ها، متأسفم، اما سخنرانی امروز تموم شد.
هورا.
حیف شد.
مراقب باش سرما نخوری.
من که سرما نمی‌خورم.
مراقب باش.
دیگه جوان نیستی. چی می‌گی دیگه.
آخه، خسته‌کننده‌ست.
هی هی.
این ساعتیه که وقتی دختر خانم پروانه به دنیا اومد خریده.
ظاهراً.
پس خیلی براش مهمه.
اما اون دختر پنج سال پیش فرار کرد. فرار کرد؟
آه، چقدر رمانتیک. رمانتیکه؟
فکر می‌کنم... اسم دخترش چیه؟
اسمش رو نمی‌دونم.
اما ظاهراً پنج ساله که همدیگه رو ندیدن. من، هرچقدر هم رمانتیک باشه، این رو نمی‌خوام.
می‌افته.
هی، بیاین به خانم پروانه سر بزنیم.
آه، واقعاً خسته‌کننده‌ست. اگه نامه رو خودش می‌نوشت...
...
به هر حال بازم برای پسراش می‌فرسته.
بی‌خیال نشو.
تو که به اون بچه نامه می‌نویسی.
دلت براش تنگ شده. چرت نگو.
فقط نگران اینم که ساعت دیگه کار نمی‌کنه.
آه، واقعاً؟
ببخشید.
وای، چه خوب شد.
یه نامه دارم که می‌خوام برسونیش. بیا تو.
باشه. تو که نامه می‌نویسی.
چی؟
سلام. حالت چطوره؟
به هر حال، من دیگه پیر شدم.
آه، واقعاً لازم نیست ناراحت بشی.
درسته، از اومدنت ممنونم، بیا یه چایی بخوریم.
اما... هی، نامه من چی میشه؟
آه، نامه‌ای که پنج ساله نفرستادی.
دیگه عجله‌ای نداره.
الان عجله دارم.
فرانسواز هم دیگه چنین نامه‌ای نمی‌خواد.
تقصیر فرانسوازه.
من می‌خواستم اگه اون نامه بده، منم جواب بدم.
مطمئنم فرانسواز هم همینو می‌گه.
واقعاً چقدر لجبازی.
لجباز فرانسوازه.
هر دو هستین.
عطسه.
فقط...
الان.
خوش آمدی.
اینو بگیر.
نامه شهردار، عجله داره.
باشه، عجله داره.
برای دخترشه که دور از خونه‌ست.
درسته، این خیلی دوره.
زودتر برسونش.
باشه، فهمیدم.
فرانسواز، پنج ساله که ازت خبر ندارم، حالت خوبه؟
من که کاملاً سالمم.
عطسه.
اون موقع با ازدواجت مخالف بودم، اما الان دیگه گذشته.
عطسه.
فقط می‌خوام بدونم الان خوشحالی؟
منتظر جوابت هستم. پدر، کلارک‌لاین.
پی‌نوشت: ساعت موزیکالت که دوست داشتی، امروز ایستاد.
دختر شهرداره.
ظاهراً خیلی سر و صدا کرده.
وقتی شنید می‌خواد ازدواج کنه، خیلی عصبانی شد.
اما پنج ساله که خبری ازش نیست، نگران‌کننده‌ست.
می‌گن مثل گنجشک عزیزش می‌دونسته، پس باید نگران باشه.
چیه، پتی؟
پنج ساله که از هم دوریم، ازش بدم میاد.
هی هی.
لعنت، بالاخره یه قدم بیرون نذاشتم و دومی رو شروع کردم.
سه قدم دیگه مونده.
اون ساعت رو می‌خوام، اما نمی‌تونم بگیرمش.
هی، پدر.
ها؟
جواب نامه شهردار کی می‌رسه؟
خب، چون راه دوریه، حداقل چهار روز طول می‌کشه.
چهار روز؟
اما بعد از چهار روز هم جوابی نیومد.
امروز روز چهارمه.
من واقعاً صبر دارم.
نگران نباش.
جواب نیومدن تقصیر خونه پتی نیست. درسته، اما...
...
به هر حال، حداقل یه مدت دیگه مجبور نیستیم به سخنرانی‌های شهردار گوش بدیم. چرا؟
می‌گن چون جوابی نیومده، تو رختخواب مونده.
چی؟
واقعاً؟
آره.
پدر!
شهردار، چیشده؟
سرما نخوردی؟
نه، سرماخوردگیش اونقدرا هم بد نیست. فقط می‌گه تا جواب نامه نیاد، چیزی نمی‌خوره.
این درست نیست.
تو باید یه چیزی بخوری، وگرنه بدت میشه.
نمی‌خوام.
دیگه...
فکر کردم یه مشکلی داره، اما مریض شده.
هرچقدر هم زیاد بخوابه، چهار روز زیاده.
امیدوارم فردا حالش بهتر بشه.
اما روز بعد هم نامه‌ای نیومد. روز بعد هم...
...
روز بعد هم... روز سرماخوردگی هم... روز بعد هم... روز سرماخوردگی هم...
بعد از ده روز هم نامه‌ای نیومد.
آه!
اون هنوز تو رختخوابه!
شوخی‌ام نیس!
من نمی‌تونم همین‌طوری منتظر بمونم!
پس باید نقشه بکشیم.
اگه از بینی این کارو می‌کردیم بهتر بود.
مد عجیبیه.
کار آدم‌های غریبه رو نمی‌فهمم.
آه، چیه؟
یه نامه داره. اومم، این گل‌ها برای خانم پروانه‌ست. سبکه، خودم می‌برم.
...
وای!
این خط بچه‌ست.
خط بچه‌ها اینطوری نیست.
آه!
واقعاً تغییری نکردی. تو!
تو، این گل‌ها برات هست.
من فقط نامه فرانسواز رو می‌خوام.
همه نگرانت هستن. یه چیزی بخور دیگه.
نمی‌خوام.
واقعاً.
بفرما.
اولین مرحله موفقیت‌آمیز بود.
خانم پروانه عاشق شیرینیه.
پس باید پودینگ با شیره افرا درست کنیم. شیره افرا؟
از شیره درخت افرا درست می‌شه.
از این طرف.
به کسی چیزی نگو. باشه. هی، اون چیه؟
آره.
وای، کلی جمع شده.
اگه هوا سردتر بود شیرین‌تر می‌شد.
بچش.
باشه.
شیرینه.
اینو بجوشونیم شیره افرا می‌شه.
فقط یه کم کار سختیه.
باید تا آخرش هم بزنی تا آماده بشه.
هنوز نه. تقریباً تموم شد. و بعد...
...
امیدوارم جواب نامه زودتر بیاد.
آره.
تو.
ها؟
شاید من دوباره به فرانسواز نامه بنویسم.
چی؟
شاید نامه به دستش نرسیده. چطوره؟
آه؟
آره، خوبه.
اگه تو بنویسی کمک بزرگی می‌کنی.
من تو نوشتن نامه خوب نیستم.
خب.
وقتشه. پس ساعت رو بده.
اوه؟
این چیه؟
چیزی که وارد شد نمی‌تونه بیرون بیاد. هیولا!
فکر می‌کنم خانم پروانه نمی‌تونه در برابر پودینگ مقاومت کنه.
امیدوارم درست باشه. آقای سولیتون!
چیشده؟
آه، پتی.
بهم زنگ زدن که حال خانم پروانه خوب نیست.
اون گلدون داره می‌رقصه.
روی سرش گل هم گذاشته.
دست و پا هم درآورده.
حتی چشم هم درآورده.
واقعاً؟
بد شد.
الو. تو دیشب رقصیدی؟
اگه رقصیدی جواب بده. چشم و دست و پا داری؟
اگه داری جواب بده.
الو.
ظاهراً این کارو نکرده.
می‌دونم.
آقای هریسون، دیدن توهم نشونه نزدیک شدن به مرگ نیست؟
آه، حداقل در مورد خانم پروانه نگران نباش.
ببین، بهت گفتم.
آه، من می‌دونستم.
اگه امروز نامه نیاد، من می‌میرم.
این سرنوشت منه. تو...
...
حداقل یه پودینگ بخور... نمی‌خوام.
بد شد.
بدنش داره ضعیف‌تر می‌شه.
چیزی که خانم پروانه نیاز داره اراده برای بهبودیه، اما نداره.
امیدوارم نامه زودتر بیاد. چیشده؟
آه، بله!
هی، چیه؟
چی شده؟
دارم برای خانم پروانه نامه می‌نویسم. یعنی چی؟
پس، می‌خوایم وانمود کنیم که این نامه از طرف فرانسواز اومده. چی؟
مطمئنی؟
لو نمی‌ره؟
اگه آن بنویسه مشکلی نداره.
چی؟
صبر کن.
چرا من نباید بنویسم؟ آه، نامه لو می‌ره. چی بنویسم؟
من چیزی از فرانسواز نمی‌دونم.
هر نامه‌ای که یه دختر دور از خونه به پدرش می‌نویسه خوبه. آره!
اون کتابی که آن می‌خوند یادته؟
داستان شاهزاده‌خانومی که دزدیده شد. چی؟
می‌خوای ازش تقلید کنی؟
آره آره.
مطمئنی؟ باشه، بریم با اون.
شاهزاده رو با پدر عوض می‌کنی.
واقعاً؟
روی دیوار سنگی اسم پدرت رو حک کن.
حک کن.
فردا صبح جادوگر من رو به کدو تبدیل می‌کنه.
چی؟
اون قسمت رو نمی‌تونیم استفاده کنیم.
داستان عجیبیه.
جالبه.
بقیه‌ش رو من فکر می‌کنم.
تقریباً تموم شد؟
لطفاً.
به من اعتماد کن.
اومم، اینو انداختی.
ممنون.
این نامه برای خانم پروانه‌ست.
دیگه راه برگشتی نداریم.
این کار رو برای خانم پروانه می‌کنیم.
خوبه.
بیایید زودتر برسونیمش.
آه؟
چیه؟
این پاکت مال ماست.
ببین، اینجا یه لکه جوهر کوچیکه.
اینو دیروز کوزت ریخت. پس یعنی...
...
اومم، پدر.
اومم، اون نامه.
آه، دارم می‌برمش. میای؟
بله.
ساکته.
من دارم می‌میرم و کسی به فکر من نیست.
فرانسواز.
اومد...
...یه نامه.
وای، خسته‌کننده‌ست.
چی؟
پدر عزیز؟
چیز عجیبیه، واقعاً. واقعاً؟
پنج سال از جدایی‌مون گذشته.
هر روز به یاد تو هستم.
اما الان تنها کاری که می‌تونم بکنم اینه که اسم تو رو روی دیوار سنگی حک کنم.
لطفاً خوب غذا بخور.
به یه داستان عجیب تبدیل شد.
اگه کسی پودینگ با شیره افرا برات بیاره، باید بخوری.
من خیلی دوستت دارم.
پس اگه نامه‌ای نیومد ناراحت نشو.
و زودتر خوب شو و به پدر همیشگی‌ات برگرد.
الن.
بله. پودینگی که پتی و آن برات آوردن رو می‌خوری.
با کلی شیره افرا. بله، همین الان. هورا!
ممنونم، پتی، آن.
با چنین نامه‌ای، من حتماً باید خوب بشم.
واقعاً ممنونم. شهردار، چرا اینقدر ممنون می‌گی؟
از ما. هی، همه‌چیز لو رفته.
می‌خوام زودتر خوب بشم و دوباره برای همه سخنرانی کنم. سخنرانی...
...
دیگه لازم نیست خجالت بکشی.
این کار رو برای بچه‌های ناز می‌کنی. بله، چی شد؟
فرانسه...
پدر!
مسافرت بودم.
وقتی برگشتم نامه رو دیدم و سریع اومدم.
ناراحت نباش، من از مخالفتت با ازدواجم ناراحت نیستم. پدر!
مامان!
الان میام پیشت!
اما الان نمی‌تونم بیام.
مامان، سلامت باشی.
اومم، می‌دونی، مرد واقعی کارایی که شروع کرده رو تموم می‌کنه. مامان!