لطفاً کمی بیشتر استراحت کنید...
ممنون که تماشا کردید!
این داستان است. اوه، چه؟
مامان، این چیه؟
خب، چی می‌تونه باشه؟
چیه؟
چه صندوق قدیمی‌ای!
هی؟
بچه‌ها دارین چی کار می‌کنین؟
گنج‌یابی!
حتماً دروغه، درسته؟
همیشه به این چیزا علاقه‌مند میشین. بیا، میک!
صبر کن... باز شد!
این چیه؟
این چیزای بچگی‌های مامانه، درسته؟
چه خاطرات قشنگی.
همه‌ش پر از رویاهاشون از اون روزاست. مسافری که رویا می‌فروشد.
..
آه، اون...
اگه می‌خواین ببینینش!
دیگه کاریش نمیشه کرد، بریم پارتی.
خب، این داستان مربوط به روز بارونی‌ست که تابستون نزدیک می‌شد.
مسافری که رویا می‌فروشد، پاف، با صدای فلزی عجیب ظاهر شد.
لباس‌هاش کثیف بود و صورت و دست‌هاش خاک‌آلود، اما چشمانش درخششی داشت که بچه‌ها رو جذب می‌کرد. و بعد...
..
سوزوکی رجو!
بعدش چی شد؟
همین‌جا تموم شد!
ببخشید.
این داستان ناتمامی‌ست که مامان وقتی بچه بود نوشته.
پس همین‌جا تموم می‌شه.
متأسفم.
هی، مسافری که رویا می‌فروشد. خیلی قشنگه، درسته؟
روز بارونی، صدای فلزی عجیبی از جایی می‌اومد. چی شده؟
نمی‌شنوی؟
صدای فلزی عجیبی‌ست.
رئیس، دستبند.
اینجاست. تا همین الان هم اینجا نبودی؟
به نظر می‌رسه دقیقاً شبیه داستان مامانه. اومدی از کجا؟
از طرف باد. برای چی اومدی؟
برای فروختن رویا. پس واقعاً آقای پارکه!
آه!
رفته!
کجا رفت؟
اونجاست!
بریم!
صبر کن!
یک، دو، سه!
صدای فلزی قشنگیه.
من...
...
ساکت بمون.
هوم؟
چیه؟
سلام، اینجا چخبره؟ واقعاً چه اتفاقی داره می‌افته؟
اونجاست!
نه نیست!
جادوگره، درسته؟
نه ممکنه!
من مسافرم که رویا می‌فروشم.
رویا؟
آره.
رویا، بگیر.
به من؟
نگاه کن.
از طریق این لنز، می‌تونی وارد دنیای رویاها بشی. واقعاً؟
آه، چه قشنگ!
آه!
دیدمش!
واقعاً؟
منم می‌خوام!
حتماً. بیا، رویا بگیر.
منم!
منم می‌خوام!
رویا بگیر.
هیچی نمی‌بینم.
منم نمی‌بینم.
من می‌بینم.
منم یه کمی می‌بینم.
آره، رویاهای شما هنوز کامل نشده. رویای منم همین‌طور.
بیا، به منم بده. اما نه یکی، دو تا!
بگیر.
امیدوارم رویای خوبی ببینی. ممنون!
به زودی همه‌تون رویاهای قشنگی می‌بینین.
من فردا عصر هم اینجا خواهم بود.
هیچی نمی‌بینم.
این امکان نداره. از کجا می‌دونی؟
چون اون داستان فقط تخیل مامانه.
ممکن نیست همون آدم واقعاً وجود داشته باشه.
هی، بابا.
آره، درسته.
حتماً هست. آه، چه قشنگه. درسته؟
اما من هیچی نمی‌بینم.
من می‌بینم.
شاید کسایی که رویا ندارن نمی‌تونن ببینن.
پارتی، اینو چند خرید؟
نه، بهم دادن. هی، میک. آره، میک.
..
خب، امروز هم همین‌قدر کافیه، شما هم برید بخوابید.
مامان، نخریدی؟
مال منه... خوب بخوابید!
حواستون به مسواک زدن باشه. بابا، من نگرانم.
..
اشکالی نداره.
داشتن رویاهای زیاد امتیاز بچه‌هاست.
درسته، آن؟
دیگه من بچه نیستم.
آره، درسته.
خوب بخوابید. خوب بخوابید. چی شده؟
نه، چیزی نیست.
عجیبه، اون موقع واقعاً دیدمش.
خب، مهم نیست، فردا دوباره می‌بینیمش.
زود باش.
خب، به جای کار دیگران به خودت برس.
کارم تموم شد.
چیزی واسه من نمونده. خواهر بزرگم.
..
آره، فقط می‌خوای با آقای پاف خوب رفتار کنی.
امروز نباید دیر کنی.
باشه، فهمیدم.
... هی، بابی!
چی رو می‌بری؟
همون‌جوری که گفتم، لنزی که به خواهرم دادن.
چه لنزی، اون فقط یه تیکه شیشه‌ست.
تو گول خوردی، اون پاف یا هر چی اسمشه.
عجیبه، مامان نمی‌فهمه.
آه.
سلام.
سلام، پتی.
سلام.
زود باش، دیر می‌شی.
فهمیدم.
خب، من می‌رم. کجا می‌ری؟
به جایی که با بچه‌ها قرار دارم.
آها.
بهترین کار اینه که به قولت عمل کنی.
رویا بگیر.
اون چیزیه که بزرگ‌ترها بهش نیاز ندارن.
ببخشید.
هی، مامان بابی فهمید آقای پاف چیه؟
مامان من نمی‌فهمه. خونه پتی چی؟
نمی‌دونم. هی، منتظر بودی؟
منتظر بودم دیگه.
آره، آره.
خیلی منتظر بودم.
خب، بریم.
ببخشید، مامان زیاد حرف زد.
من که بی‌سروصدا اومدم بیرون.
آره، آره.
منتظر بودی؟ رسید، رسید، رسید.
مزاحم، مزاحم.
یه چیزی که می‌بینیش ولی نمی‌بینیش.
من اول شدم.
امروز هم بارون می‌گیره. نگران نباش. آقای پاف!
چی؟
کی اومدی؟
همین الان.
ولی این غذای خوشمزه‌ست.
این همه چیز واسه منه.
تشکر.
بخور.
این همه چیز.
بله.
آها.
خب، همه با هم بخوریم. اون چطوره؟
من درستش کردم.
خوشمزس.
پر از احساسات شماست. هورا!
اولش دیدمش.
من که کلی نگاه کردم ولی چیزی ندیدم.
منم.
خب، همه با هم امتحان کنیم.
لنز رو به سمت غروب بگیر. غروب که می‌گم...
..
باد اومد.
آه!
هی؟
آقای پاف هم نیست.
هیچی نمی‌بینم.
و سردمه.
وای!
دیگه کاملاً تاریکه!
لعنت!
فردا دوباره می‌آیم!
دیروز هم گفتی.
پارتی، حداقل نگه‌دار.
بازم می‌گم، اون آقای پاف نیست. آقای پافه!
نمی‌دونی از کجا اومده یا چیه.
اگه آدم بدی باشه چی؟
نیست!
اون آدم خوبیه که به ما رویا داد!
به هر حال فردا نمی‌تونی بری.
بچه‌ها نباید تا دیروقت بیرون باشن. این چشما چیه؟
صبر کنین هر دو!
واقعاً دیگه خسته شدم.
فکر می‌کردم مامان بیشتر رویا داشته باشه.
آقای پاف واقعاً وجود داره، ولی مامان نمی‌خواد کمک کنه.
ناراحت‌کننده‌ست.
آدما وقتی بزرگ می‌شن، کلی رویا رو فراموش می‌کنن. فراموشی رویاها؟
آره.
ولی مامان عالیه.
اون رویاهاش رو نوشت تا فراموششون نکنه.
بابا...
اون رویای مامانه.
خاطرات مهمیه.
خب، فردا هوا خوبه.
شاید بابا هم با پتی‌ها بیاد. واقعاً، بابا!
بابا هم می‌خواست یه بار آقای پاف رو ببینه. بابا دوستت دارم!
پتی!
مامان!
امروز هوا خوبه، می‌خوام با پتی بریم پیاده‌روی.
ناهار هم برای آقای پاف آوردم.
واقعاً؟
می‌تونی درست کنی؟
اگه پتی مخالف نباشه. ممنون مامان!
دوستت دارم!
خب، خب، آشتی کردین؟
بابا یه کم‌ه.
لعنت به اون کلاه‌بردار.
هر چقدر نگاه می‌کنم چیزی نمی‌بینم.
رویای منو خراب کرد.
واقعاً حوصلم سر رفته. حوصلم سر رفته!
کار سختیه.
مسافری که بهش می‌گن پاف رفته، این فلز رو گذاشته.
به جاش چوب ماهیگیری برداشته.
می‌گه می‌خواد ستاره صید کنه.
آقای پاف رفته.
دیگه نمی‌تونیم رویا ببینیم. لعنتی!
رفته؟
کلی آدما رو گول زد، این خشم رو تحمل کن!
این چیزا!
بگیر بخورش!
من تو واقعیت زندگی می‌کنم!
دیگه به لنز نیاز ندارین.
همه‌تون توی دلتون اون لنز رو دارین.
خب، برین دنبال رویاهاتون. قول می‌دم. چی شده؟
بابا؟
غروب قشنگیه.
یه جورایی احساس می‌کنم خیلی وقت پیش توی همچین منظره‌ای بودم.
شاید مامان هم اون مسافر رو دیده باشه.
خاطرات مامان.
رویاهای هر دوتون رو خوب نگه دارین.
باشه!
کسی هست که رویاهاش رو فراموش کرده؟