لطفاً کمی بیشتر استراحت کنید...
بعدش نوبت... پَتی هست!
قبلش برید دستاتون رو بشورید. از وقتی تعطیلات تابستونی شروع شده، هر روز همین‌طوریه. آن چه کار می‌کنه؟
مطمئنم دوباره داره کتاب می‌خونه. تو اتاقش؟
آره، کل روز.
بهش گفتم بره بیرون بازی کنه، ولی گوش نمی‌ده.
واقعاً اگه آن و پَتی رو با هم جمع بزنی و تقسیم بر دو کنی، یه آدم معمولی به‌دست میاد.
این‌طور هم نمی‌شه.
آ
منم میام با شما.
بدون پرستار، تو به تنهایی نمی‌تونی از پسش بربیای.
نه، تو اینجا لازمی، اگه یه مریض اورژانسی پیش بیاد.
اما... اِ... در زدم، ولی جوابی نداد.
نه، ممنون.
داشتم برای رفتن به کوه آماده می‌شدم.
کوه؟
می‌خواید کوهنوردی کنید؟
نه، نه، شما هم می‌دونید.
دارن روی پل راه‌آهن بالادست کار می‌کنن.
آره، یه نفر اونجا مجروح شده، پس فردا می‌رم اونجا.
پدر، واقعاً به یه پرستار نیاز داری.
من میام با تو.
پرستار لازمه، ولی جانی تو بمون و به مادرت کمک کن. اما پدر، تو به تنهایی نمی‌تونی...
..
می‌دونی چیه، می‌تونید دخترهام رو با خودتون ببرید؟
ها؟
مطمئن نیستم چقدر می‌تونن کمک کنن، ولی...
به عنوان پرستار. واقعاً؟
این عالیه!
ولی محل کار تو دل کوهستون هست و ممکنه یه هفته نتونیم برگردیم.
نه، مشکلی نیست.
دخترام خیلی سرحالن.
خوبه.
پس فردا صبح اینجا باشن.
ماشین میاد دنبالتون. می‌رم، می‌رم!
حتماً می‌رم!
من تا حالا کار ساخت پل رو از نزدیک ندیدم!
آره، اونجا بابی هم هست. ها؟
داره به پدرش کمک می‌کنه و درخت‌ها رو قطع می‌کنه. آره!
آن، تو هم میای، نه؟
آره. آره، آره!
یه‌جورایی نگرانم.
اشکالی نداره.
اونها دخترای ما هستن.
خب، من می‌رم وسایلم رو برای کوه آماده کنم!
کوه؟
آره.
منم از شهر خسته شدم، شاید برم اونجا و سخت کار کنم. منم میام!
می‌گن سفر به کوه آدم رو قوی می‌کنه.
دکتر، منتظر شما بودیم.
مجروح کجاست؟
تو درمانگاه منتظره.
بیاین، این‌طرف. آن، ما هم بریم!
من دیگه نمی‌تونم ادامه بدم. خب، چی کار کنیم؟
خواهر، تو می‌تونی!
خواهر؟
چقدر بی‌ادبی، به یه خانم این‌طوری می‌گی؟
دیگه بسه.
این‌جوری که پیش بره، فردا می‌تونیم برگردیم سر کار.
فکر کردم می‌تونم بیشتر تنبلی کنم، آن. چی گفتی؟
نه، منظورم اینجا بود.
واقعاً، کار خیلی عقبه و اینا هنوز دارن بازی می‌کنن!
پَتی!
آه، پَتی!
هی، می‌خوای دورو بر رو بهت نشون بدم؟
من اینجا قدیمی‌ترم. دکتر، مشکلی نداره؟
آره، به نظر می‌رسه الان بیمار دیگه‌ای نداریم. آره!
وای، پَتی اگه بری، منم میام باهات بازی کنم. دکتر، کاری هست انجام بدیم؟
بذار ببینم.
میشه برید آب تمیز بیارید؟
باشه. وای، خیلی باحاله!
وقتی این پل تموم بشه و قطار از روش رد بشه، می‌تونیم سه روز زودتر به شهر شمالی برسیم.
واقعاً؟
پس پل خیلی مهمیه.
آره، فقط یه هفته دیگه وقت داریم تا تمومش کنیم.
ما هم باید تلاش کنیم.
هی. آره. ممنون. آه، این...
..
هی، این طرف هم آب می‌خواد!
منم می‌خوام. چی گفتی؟
چیه؟
ما نمی‌تونیم آب بیاریم؟
ها؟
آن رفت آب بیاره و هنوز برنگشته؟
آره.
خیلی وقتشه، نمی‌دونم چی شده.
اوه، ممنون.
این آب رو باید به دکتر هریسون بدی.
آب خودت رو خودت بردار.
ها؟
پَتی خیلی قویه.
می‌دونم.
نمی‌دونم می‌تونم یه هفته کامل اینجا بمونم یا نه.
اشکالی نداره، اشکالی نداره. قشنگ نیست؟
می‌تونی زیر ستاره‌ها بخوابی.
ولی من نمی‌تونم اینجا کتاب بخونم یا بافتنی ببافم. پَتی!
پَتی!
بلند شو!
هی!
یه‌جورایی حس می‌کنم تب دارم... تب؟
به نظر نمی‌رسه تب داشته باشی... یه پرستار تازه‌کار چی می‌دونه؟
آب، بهم آب بدید. آب می‌خوای؟
وقتی تب داری، تشنه می‌شی. این که常识ه.
باشه!
اگه تب داشته باشی، باید بهت آمپول بزنم.
آمپول!؟
نه، نه، من آمپول نمی‌خوام، تبم همین‌جوری خوب می‌شه... مریضیِ. مریضی؟
آره. ممکنه بازم از اینا بیان، ولی به عنوان یه پرستار باید اعتماد به نفس داشته باشی.
من اعتماد به نفس ندارم.
اشکالی نداره، تو می‌تونی.
با تجربه کردن چیزای مختلف پیشرفت می‌کنی. مثل همین پلی که داریم می‌سازیم.
روزها و روزها وقت می‌ذاریم و تک‌تک چوب‌ها رو کنار هم می‌ذاریم تا کم‌کم کامل بشه.
کار پرستاری هم همینه. بیا، تا تموم شدن پل تلاش کنیم!
باشه!
چی شده، چی شده، اون پل چیه؟
فکر کردم اینجا چیز باحالی‌ه، ولی هیچی نیست.
آه، گشنه‌م.
دیگه نمی‌تونم تحمل کنم.
ببخشید.
پرستار جون، مجبورت کردیم این کارا رو بکنی.
اشکالی نداره.
الان که بیمار نداریم، اگه کاری نکنم حوصلم سر می‌ره.
خوشحالم که این‌طوری فکر می‌کنی.
اوه، سیب‌زمینی‌ها تموم شدن.
من از انبار پشتی برمی‌دارم. هی، غذا آماده نشده؟
من بیماری گرسنگی دارم.
زود باش.
اینا فقط به فکر غذا هستن. هی، خواهر.
هی، آن.
باید قوی باشی.
کی اونجاست؟
کسی اونجاست؟
داره می‌لرزه.
اینجا
غذا رو ریخته تو اینجا و کثیفش کرده.
زود باش دیگه.
زود باش.
این آدما فقط به فکر غذا هستن. چی شده؟
غذای مهم همه رو کی ریخته اینجا؟
نوبت منه. نوبت چیه؟
نه، نه، نه، منظورم اینه که...
می‌دونی، الان نوبت منه که فرار کنم. تو گشنه‌ای، نه؟
آره، خیلی گشنمه.
شنیدم می‌خوای بهت غذا بدم.
واقعاً؟
چند بار بهت غذا می‌دم.
حالم بد شد.
خب، بیا بریمت محل کار.
باید حسابی کار کنی.
اگه می‌خوای سیر بشی.
آن، تو خیلی باحالی. خیلی باحالی؟
آره.
تو تنهایی با گرتل مقابله کردی.
من دیدمت بهت افتخار می‌کنم.
زود باش.
این‌طوری به موقع نمی‌رسیم.
آدم‌هایی هستن که منتظرن قطار زودتر راه‌اندازی بشه.
هی، قوی باش.
کار سخت‌ه.
یه کم بهم استراحت بده.
دلم درد می‌کنه.
وای، واقعاً به نظر می‌رسه درد داره.
شاید بهتره بهش غذا ندی. غذا ندی؟
عجیبه.
ناگهان دردش خوب شد.
خب، پس بریم.
آن، تو خیلی باحالی. از کجا فهمیدی؟
اوه، ببخشید.
این‌بار نوبت منه.
من بهتر از آن انجامش می‌دم. چی شده؟
دستم رو پیچوندم.
این که آسیب حساب نمی‌شه.
واقعاً درد داشت.
می‌خوای منو بکشی؟
ببخشید.
واقعاً پَتی خیلی‌ه.
به هر حال من همکار شما هستم.
کمک! هی، چی کار می‌کنی؟
غذا آماده‌ست.
نمی‌تونم پایین بیام.
بیا پایین.
یورو.
ببین، ببین، ببین. ببین، تموم شد.
خب، زیاد بخور.
کم نمیاریم.
غذا نمی‌خوام.
کمک!
باشه، بیا بالا.
یورو. سرکارگر.
اشکالی نداره. زود خوب می‌شی.
چرا این‌طوری‌ه؟
با اینکه من همیشه باهات شوخی می‌کردم و از کار فرار می‌کردم، تو این‌قدر مهربونی.
من یه پرستارم.
مراقبت از بیماران کار منه.
خیلی‌ه.
چی شده؟
اگه این‌طوری حرف بزنی، نمی‌تونم از کار فرار کنم.
چی می‌گی؟
وقتی خوب شدی، کار کن.
بیمار باید به حرف پرستار گوش بده.
ممنون.
ولی زود خوب می‌شم و برمی‌گردم سر کار.
همه تلاش کنن.
فقط یه نفر دیگه کمه.
من دیگه نمی‌تونم.
واقعاً نمی‌تونم.
می‌خوام برم خونه.
هی، کسی می‌تونه بهم کمک کنه؟
چی منتظری؟
هارو، تو چرا اینجوری؟
کار تموم شد.
تو خسته‌ای از بس از بیمارها مراقبت کردی.
باید استراحت کنی.
بذار کمک کنم.
من.
آن.
خب، پس بهت تکیه می‌کنیم.
باشه.
هوش اومدی.
دیگه خوبی.
من چرا اینجام؟
میو.
آره.
امروز استراحت کن.
وای، ترسیدم.
شنیدم از هوش رفتی.
زیادی به خودت فشار آوردی.
آن، زود خوب شو.
نباید زیاد به خودت فشار بیاری. به من؟
نه، اونجا یه گل بود و فکر کردم اگه لگد بخوره بد میشه.
چی می‌گی؟
با اینکه کلی گشتی دنبالش.
هی، زیاد حرف نزن.
بیمار ممکنه دوباره حالش بد بشه.
باید آروم باشیم.
دکتر، لطفاً منو به شهر برگردون.
چرا این‌جوری می‌گی؟
چرا؟
پرستاری که خودش مریض بشه، به درد نمی‌خوره.
آن.
تو این موقع بهم نیاز داری.
ولی پل تقریباً تموم شده.
آره.
بعد از تموم شدن می‌ری.
لطفاً.
برگردونم.
نمی‌تونم بیشتر از این به بقیه دردسر بدم.
دردسر نیست.
آن، پل رو ببین.
می‌خوایم پلی که ساختیم رو بهت نشون بدیم.
می‌خوای ببینی قطار از روش رد میشه.
آن فقط می‌شینه و به صدای قطار گوش می‌ده.
آن، روحیه‌ات رو بالا ببر.
لطفاً بهم بگو.
خوبه.
خانم، من با اینجور حرف‌ها ضعیفم.
همه عجله کنن.
برای آن تلاش کنیم.
آن، تماشا کن.
به زودی قطار بهار از روی پل ما عبور می‌کنه.
آن.
دارم تماشا می‌کنم.
با دقت تماشا می‌کنم.
لطف کن.
بی‌خطر عبور کن.
آقای هنریک، ممنونم.
این هم به لطف شماست.
اگر می‌خواید تشکر کنید، به اون دو نفر مراجعه کنید.
خوبه.
واقعاً خوب تلاش کردین.
نه، واقعاً.
و اون‌ها هم باید تجربه‌های فوق‌العاده‌ای اینجا کسب کرده باشن.
به نمایندگی از همه، از پرستاران عزیز صمیمانه تشکر می‌کنم.
ممنونم.
خوب تلاش کردین.
ممنونم.
شماها واقعاً فرشته‌های دره هستین.
به عنوان یادبود، اسم‌هاتون رو روی اون پل حک می‌کنیم.