لطفاً کمی بیشتر استراحت کن...
قلعه جادوگر ساکن در قلعه... قلعه جادوگر... هی، هنوز نشده؟
عجیبه...
تابستان گذشته مطمئناً پیداش کردم...
بیا برگردیم.
این لباس هم آماده شده.
باشه.
اگر راه برگشت رو گم کنیم، بد میشه.
هی؟
هی، بابی، اون نیست؟
ها؟
باز شده!
ها؟
گفتم دیگه!
آره!
این یکی، اینجا کمیاب‌تره. ها، اون چیه؟
اینجا یه قلعه بود؟
منم اولین باره می‌بینم. فکر می‌کنی کسی اونجاست؟
نه دیگه.
هیچکس نیست.
قلعه خیلی بزرگیه.
بیا بریم داخل.
شاید چیزای جالبی اونجا باشه. ببین!
بچه‌های خوشمزه، بیاین بخوریمشون!
اونجا بود!
جادوگر؟
آره!
ها، هانسل و گرتل!
گرتل؟
گفتن می‌خوانمون بخورن و دنبالمون کردن!
تو قلعه‌ای تو عمق جنگل زندگی می‌کنن.
فهمیدم. اون قلعه از شیرینی ساخته شده بود، درسته؟
چی؟
قلعه شیرینی؟
بابا!
واقعاً درسته!
اسمش قلعه لیک‌فیلده. واقعاً همچین قلعه‌ای وجود داره؟
ها؟
گفتم دیگه!
دیگه کسی ازش خبر نداره. جادوگر از قدیم بود؟
جادوگر؟
اون دیگه مال هفتاد هشتاد سال پیشه.
صاحب لیک‌فیلد یه دوک جوان بود، آدم خیلی خوبی بود.
همه دوستش داشتن.
اون موقع قلعه پر از زندگی بود.
شاهدخت هم بزرگ شد و آینده قلعه پر از نور بود، اما...
یه بیماری بد دوتاشون رو گرفت و یه شبه هر دو رو از بین برد.
اما شاهدخت هنوز زنده بود.
مردم قلعه به رشد شاهدخت امید بسته بودن. اما...
...
شاهدخت!
بعد شاهدخت هم ناپدید شد.
نمیدونم تو دره افتاد یا تو دریاچه، اما دیگه کسی به زنده بودنش امید نداشت.
مردم قلعه رفتن دنبال یه ارباب جدید.
فقط یه پیرزن نرفت و موند.
شاهدخت، لطفاً زود برگرد.
و این قلعه رو دوباره پر از زندگی کن.
تا اون موقع من از قلعه محافظت می‌کنم.
درهای قلعه رو محکم بست.
پیرزن هنوز منتظر برگشت شاهدخته.
پس اون پیرزن همون پیرزنه؟
آره، همونه.
پس جادوگر نیست.
فقط یه داستان ترسناکه که کسی نزدیک نشه.
بو میاد، باز کسی اومده.
قلعه، قلعه، قلعه شیرینی.
لوندان، یودادان، قلعه شیرینی کجاست؟
اونجاست!
می‌خورمت!
آه، یوخ!
آه، خوشمزه نیست، این چیه؟ قلعه رو خراب کردی! صبر کن!
صبر کن!
در رو درست کن.
اگه درست نکنی، تو رو جای در می‌زنم! کمک!
آه، ترسیدم.
تاکئو، قلعه شیرینی چیه؟
اونور خیلی خوبه.
فرار نکن.
بیا در رو درست کن.
فردا شاهدخت برمی‌گرده.
بالاخره اون دختره رو پیدا کردی؟
خوشحال به نظر می‌رسه.
نمی‌خوام بازش کنم.
قلعه دوباره زنده میشه.
فقط کافیه شاهدخت برگرده. نچسب!
هفتاد سال خیلی طولانیه.
برسا خیلی اون قلعه رو دوست داشت. شاهدخت مرده، درسته؟
آره، معمولاً اینطوری فکر می‌کنن. برسا واقعاً فکر می‌کنه شاهدخت برمی‌گرده؟
شاید دوست داره باور کنه. هفتاد سال؟
رهام کن!
لطفاً!
در رو هم درست می‌کنم!
قلعه رو هم نمی‌رم!
ببخشید!
برسا!
خودت رو جمع کن!
برسا!
مرده؟
نه!
مشکلی نیست!
بیا زود به بیمارستان بریم!
باشه!
قلبش خیلی ضعیف شده. مشکلی نیست؟
مراقب باش.
سنش بالاست و ورزش شدید کرده. می‌میره؟
پتی!
اما این زندگی رو خودش انتخاب کرده.
می‌تونست به روش‌های دیگه منتظر شاهدخت بمونه.
می‌تونست با مردم شهر ارتباط داشته باشه.
اما اون تنهایی رو انتخاب کرد.
درهای قلعه و قلبش رو بست.
...
برسا که تمام عمرش رو به دنبال رویا گذروند، شاید خوشحال بوده. حتی اگه رویاش به واقعیت نپیوسته!
لعنت!
گربه!
کاملاً عصبانی‌ام!
همه رو مسخره کردی و بعد ناپدید شدی!
صبر کن ببین!
حتماً اون رو به زانو درمیارم!
جادوگر!
آماده باش!
ها؟
قایم شده؟
هیچکس اینجا نیست!
بیا بیرون!
جادوگر!
کجایی؟
بیا بیرون!
جادوگر!
کسی می‌خواد قلعه رو بدزده...
نباید بیدار بشه.
بذار برن.
باید قلعه رو بدزدیم. قلعه‌ای که نگهبان و در نداره.
قلعه مهم شاهدخته.
هیچکی نمی‌ره. قول میدی؟
مشکلی نیست.
اون بچه هم قول بده.
قول میدم.
پس امشب همینجا می‌مونیم.
خیلی خسته‌ام.
خوبه.
ببخشید.
کارای اضافی رو بهتون سپردم.
نه.
پسرای ما وقتی میرن روستا، دیر برمی‌گردن.
وقتی مشکلی پیش میاد، به هم کمک می‌کنیم.
راجع به برسا، واقعاً فقط یه شب می‌مونه؟
آره، خودش می‌خواد.
اگه بتونه تو قلعه بمیره، آرزوش برآورده میشه. واقعاً کسی نیست؟
هیچکی!
هی!
جادوگر!
کجا قایم شدی؟
ترسیدی؟
پس یعنی...
قلعه مال منه!
این همه شمع داریم. من رومیزی آوردم!
منم کلی روبان و نوار کاغذی آوردم!
اوه
کلی داریم، مشکلی نیست.
حالا نوبت بچه‌هاست.
هی، واقعاً می‌تونیم بریم قلعه؟
برسا تو بیمارستانه... نه، منظورم مهمونیه!
قول دادیم نریم، درسته؟
اما...
می‌خوایم قلعه رو تمیز کنیم!
مشکلی نداره، نه؟
آره!
اما تمیز کردن قلعه باعث نمی‌شه شاهدخت برگرده.
...می‌خوایم هر کاری از دستمون برمیاد انجام بدیم.
من مشکلی ندارم، اما اگه مهمونی دعوا بشه... هی!
منتظر موندین!
این چیه؟
همه وسایل تمیزکاری!
چیزای مخفی هم داریم!
ها!
آره!
پس بیاین بریم!
آره!
فقط امروز می‌تونیم بریم قلعه!
مامان!
نمیدونم. مهمونی دعوا میشه؟
مامان، میری خونه برسا؟
آره!
می‌خوام براش سوپ درست کنم.
اگه قول رو بشکنیم، مجازاتش چیه؟
شاید بدون شام بمونی. آه، مهمونی؟
مامان، شام منو لازم نداری!
هی، مهمونی؟
از امروز این قلعه مال منه!
کمک...
این قلعه‌ست.
یه ذره از خونه ما بزرگ‌تره. بیاین شروع کنیم!
آره!
سوپ آماده میشه.
واقعاً کسی نرفته قلعه؟
البته.
آه، خوبه.
بزن بریم!
شاید پرده بزنیم!
ماشه رو بکش!
پس اینطوریه...
چیه، هورا!
قلعه منو چکار کنم؟
لعنت!
نمی‌تونم برم بیرون!
رفتن؟
نه، مشکلی نیست. فردا همون امروزه.
نه، خوب نیست.
بچه‌ها رفتن قلعه. این خوب نیست!
واقعاً؟
حتماً می‌خوان کاری برای برسا بکنن...
اگه بفهمه، برسا عصبانی میشه و نمی‌دونیم چی می‌شه. فریب خوردم!
همه دارن قلعه رو می‌دزدن!
یه نگاه بنداز!
پری پری!
همه!
نترسین!
لعنت!
چکار کنم؟
شاهدخت...
ببخشید!
کاملاً شبیه قدیما شده.
اگه شماها به اینجا بیاین.
تازه فهمیدم.
قلعه با باز کردن درها خوشحال میشه، نه بستنشون.
و این رو شما بهم فهموندین.
ممنون.
از الان می‌تونین آزادانه از قلعه استفاده کنین. واقعاً؟
هورا!
خونه فامیلتون دوره؟
چی؟
فقط دو تا شهر اونورتره. بازم بیاین!
آره، دوست داریم.
آقای شهردار، لطفاً از قلعه مراقبت کنین.
مشکلی نیست.
بچه‌ها همگی ازش مراقبت می‌کنن.
پیرزن، اگه شاهدخت برگشت، فوری بهت خبر می‌دیم.
آروم باش.
ممنون.
خوش باشین.
خداحافظ، قلعه من. همیشه زیبا و خوشحال باش...
...
ممنون!