لطفاً کمی بیشتر استراحت کنید...
پیانوی عجیب و غریب آبشار... ببین، اونجاست!
می‌گن داستان‌هایی از بهشت داره!
به شکل صلیب دیده می‌شه...
آه... بله.
نمی‌دونم. هی، الان چی گفتی؟
دیگه خوابم نمی‌بره، می‌خوام آواز بخونم.
موافقم.
پس خوبه. ۱، ۲، ۳، شروع!
گل سرخ صورتی‌ام با نسیم می‌رقصه، نمی‌تونم آروم بمونم، به آسمون آبی می‌رم، آفتاب رو می‌گیرم، روزای آفتابی بهترینن، می‌خوام با بهترین لباس‌هام برم بیرون، خیلی قشنگه!
صدای پیانو!
صبر کن، مدرسه ما پیانو داشت؟
نه. شاید خریدنش؟
خب، بریم ببینیم!
خب، تموم شد، رصد ستاره‌ها.
خانم معلم!
پیانو رو بهمون نشون بدید!
پیانو؟
خانم معلم، دیگه قایمش نکن!
الان که پیانو می‌زدی!
خانم میریل پیانو می‌زد؟
چرا این حرف‌های عجیب رو می‌زنی؟
اولاً که این مدرسه پیانو نداره. ولی ما واقعاً با گوش‌هامون شنیدیم...
...
شنیدی؟
شاید یه اشتباه بود.
آره.
خانم معلم از همون اول اینجا با آقای مدیر چای می‌خورد. پیانویی که وجود نداره، چطور صدا داد؟
پس یعنی...
هی، هی شماها!
چی شده، آقای مدیر؟
نه نه، بچه‌ها گفتن پیانو، یاد گذشته‌ها افتادم.
وقتی بچه بودم، این مدرسه پیانو نداشت.
یه روز یه پیانیست به اسم کمپ به این شهر اومد...
آه، اون معروفه ویلیام کمپ نبود؟ آره، همون کمپ به این شهر اومد...
و به عنوان یادگاری یه پیانو به ما داد.
اون اولین باری بود که پیانو رو می‌دیدم.
اون صدا رو هنوزم فراموش نکردم.
آه، چه داستان قشنگی. پس الان اون پیانو کجاست؟
نمیدونم، وقتی من به عنوان مدیر اومدم، دیگه نبود.
هوم، بازم پیداش نکردم.
هیچ اتاق مخفی‌ای هم نیست. شاید اتاق معلم‌ها باشه؟
بچه‌ها، چکار می‌کنید؟ نه، آه، اون...
...
داریم دنبال پیانو می‌گردیم... بابی؟
دیشب هم گفتم، این مدرسه پیانو نداره.
زود باشین برین خونه.
این‌بار امشب دوباره می‌آیم و بررسی می‌کنم.
کی اینجا نیست، خوبه.
شاید شب‌ها خودش صدا می‌ده. دروغگو!
چی شده؟
از یه متخصص کمک می‌گیریم!
متخصص؟
کی این کارو کرده؟
جرأت کردی با من این‌کارو بکنی؟
روی پیانو مافین و کلوچه چیده‌ام و منتظرم.
نوازنده مشهور میپل‌تاون، گرتل.
وای!
می‌گن نوازنده مشهور میپل‌تاون.
شب‌ها کمی ترسو میشه، ولی اگه بگی بره، می‌ره!
چی؟
تو مدرسه روح هست؟
بله.
حتی دیانا به خاطر شایعات روح، نمی‌تونه تنها به دستشویی بره.
ولی کنجکاو هم هست، امروز هم در حال فرار بود و درس نخوند.
آه، چکار کنیم؟
آه، فهمیدم.
تو این شهر آروم، امکان نداره روح باشه، حتماً کار یه شوخیه. مأمور؟
به من بسپارید.
گرتل هم نیومده، بریم برگردیم؟
چی می‌گی، الان که قراره راز روح رو بفهمیم.
می‌ترسم...
...می‌ترسی؟
می‌گن مهمونیه ترسناکه.
روی پیانو کلوچه، روی پیانو کلوچه.
چرا اینقدر تاریکه؟
آه، فهمیدم.
وقتی وارد می‌شی، می‌خوان ترسونت بدن، مهمونیه ترسناکه.
گرتل از پنجره وارد می‌شه و از اون طرف ترسونت میده.
به بچه‌ها گفتم، این مدرسه پیانو نداره.
نه، شاید یه زیرزمین داره و پیانو رو اونجا قایم کردن.
نه زیرزمینی هست، نه پیانویی.
نه، من حتماً پیداش می‌کنم. خانم‌ها لطفاً برین خونه.
روی پیانو کلوچه هست.
اون پیانو کجاست؟ روحه.
روحه.
چی شده، این فریادها چیه؟
نه، نمی‌تونم بگم گرتل رو با روح اشتباه گرفتن.
چیه؟
نه نه، چیزی نبود.
شب بخیر.
از اینکه اومدید، چایی میل می‌کنید؟
چرا نه.
طرح شکست خورد.
برگردیم.
برگردیم برگردیم.
برگردیم.
صبر کن.
چی شده؟
برنمی‌گردی؟
هی، اتاق زیر شیرونی انباریه، درسته؟
آره.
هی.
واقعاً مأمور هم دردسرساز شده.
خانم مدیر، الان صدایی نشنیدید؟
زود باش، چکار می‌کنی؟
اگه می‌ترسی، نیا...
خوبه.
هیچ‌وقت نبوده؟ ولی اینجا هست!
صبر کن.
چی شده؟
خوب نگاه کن.
چیزی نیست.
نه، منظورم این نیست.
این پیانو، هیچ اثری از دست زدن نداره.
می‌تونه بدون جا گذاشتن اثر بنوازه؟ یعنی واقعاً...
...
روحه!
چه خبره؟
آه، اینه، اینه.
هم شکلش، هم برقش، مثل قدیمه.
آه، اینه؟
آه، اینجا بود؟ آقای مدیر!
این پیانو مال زمانی‌ست که شما بچه بودید و خیلی براتون مهم بود.
فکر می‌کردم دیگه هرگز اون رو نمی‌بینم... اون، بهتره زیاد بهش دست نزنین...
دیشب همه ما قطعاً صدای پیانو رو شنیدیم.
اما... این درست نیست.
اما آقای مدیر، ما واقعاً شنیدیم.
من نمی‌گم شما دروغ می‌گین.
پس، همه چیز روح داره.
اگر پیانویی که برای نواختن ساخته شده، هرگز نواخته نشه، حتماً احساس تنهایی می‌کنه.
آه... فکر کن خودت پیانو باشی.
وقتی تنها و غمگین هستی، اگر کسی رو پیدا کنی که به احساساتت توجه کنه، چه کار می‌کنی؟ خب...
...
بله!
درسته، پیانو هم همین احساس رو داشت.
همه می‌تونن دوست پیانو بشن؟
بله!
زنگ تفریحه. آه، آقای معلم، یه کم دیگه!
بسه بسه، بذارید پیانو یه کم استراحت کنه.
باشه.
امروز آقای مدیر کیک براتون آورده. باشه!
تبش خیلی بالاست. آقای مدیر!
آقای مدیر!
چی شده؟
دایانا، قوی باش. دایانا!
دایانا!
درسته، پس اون پیانوی روح‌دار بود!
گفتم دیگه. نه، جیدی!
پس چرا تب دایانا پایین نمیاد؟
هی؟
آره، درسته.
نگران نباش.
اگر دایانا خوب بشه، همه چیز به حالت عادی برمی‌گرده.
ها؟
می‌خواین اون پیانو رو آتیش بزنین؟
خب، من احساس آقای مدیر رو درک می‌کنم که می‌خواد از پیانوی قدیمی مراقبت کنه، اما آقای کوندرلیک پیشنهاد دادن یه پیانو جدید به مدرسه.
اما در عوض می‌خوان اون پیانو رو آتیش بزنن، درسته؟
البته!
اون پیانوی نفرین شده باعث شد دایانا زمین بخوره!
نه!
تقصیر پیانو نیست!
نه، فقط دایانا نبود که زمین خورد.
حتی گرتل هم گفت که به خاطر نفرین پیانو زمین خورده!
روح!
روحه!
این تو کل شهر شایعه شده!
نه!
خب، یه پیانوی جدید بهتر از یه پیانوی قدیمی‌ست که بچه‌ها ازش لذت ببرن، این منطقیه...
متوجه شدم. آقای مدیر!
آه، چاره‌ای نیست!
خب، تو خیلی خوبی!
آیا بیماری خطرناکیه، آقای معلم؟
خیلی بد به نظر می‌رسه و تبش اصلاً پایین نمیاد...
فقط یه سرماخوردگی‌ست.
اما اگر فردا تبش ادامه داشت، باید به فکر بستری شدن باشیم.
باشه...
قوی باش، قوی باش دایانا.
فقط یه کم دیگه تحمل کن.
مامان حتماً تب تو رو پایین میاره.
پیانویی پر از خاطرات... آقای شهردار هم که طرف آقای کوندرلیک رو گرفته...
طرف آقای کوندرلیک رو گرفتن...
چاره‌ای نیست. خب...
...آه، اوناست.
شماها چیکار می‌کنین؟
می‌خوایم پیانو رو بیرون بیاریم و امشب آتیش بزنیم. امشب؟
اون پیانو نمی‌تونه پیانوی روح‌دار باشه.
همه چیز روح داره.
پیانو داره صدا می‌زنه. پتی شنیدی؟
آره، واضح شنیدم. وای، وای.
حرفی نزدیم ولی...
لطفاً.
بچه‌ها.
نه.
گفتم نه، نه نه نه نه.
احساسات شما رو درک می‌کنم، اما این بار نمی‌تونم قبول کنم.
این برای دایاناست.
مامان، صبر کن.
دایانا.
نباید از جات بلند شی.
اگر بدتر بشه چی؟
تبش داره پایین میاد.
مامان، اگر برای منه، پس بقیه چی؟
دایانا. فکر می‌کنی چرا من اینجام؟
فکر می‌کنی چرا همه اینجا جمع شدن؟
خب، نمیدونم.
این پیانو بود که صدا زد.
گفت کمک کن. کم...
...کمک کن.
آقای کوندرلیک.
به هر حال، پیانوی عجیبیه.
نزدیک نشین.
دیگه نزدیک نشین.
نزدیک نشین.
نمیدونم چرا، اما احساس انرژی می‌کنم.
آره!
نه.
باورکردنی نیست.
دیگه تمومه.
گاهی چیزهایی تو دنیا اتفاق می‌افته که با منطق قابل توضیح نیستن.