لطفاً کمی بیشتر استراحت کن...
لطفاً کمی بیشتر استراحت کن... این بار، اینطوری است. و در آن زمان...
سایه‌ای بر صحنه ماجراجویی افتاده است!
دیگه بسه، داخل شو!
منم می‌خوام بخوابم!
فقط یه کم دیگه!
خب، هر شب نگاه کردن بهش خسته‌کننده نیست؟
اصلاً!
اگه تمام روز شب بود، خوب بود دیگه!
اونوقت می‌تونستی همیشه به ستاره‌ها نگاه کنی!
پدربزرگ هم یه چیز سختی بهت داده بود... خواهر!
ها؟
چرا ستاره‌ها اینقدر زیبا هستند؟
هی؟
چرا ستاره‌ها اینقدر می‌درخشند؟
نمیدونم، تو مدرسه بهت یاد ندادند؟
فکر کردم اگه به مدرسه می‌رفتی، می‌فهمیدی...
به جای این حرفا، زودتر بخواب!
دیگه دیر شده!
زودباش!
وای!
چقدر قشنگه!
ها؟
اون چیه؟
آه، دارم ستاره‌ها رو تمیز می‌کنم!
همیشه ستاره‌ها رو تمیز می‌کنی؟
اگه من این کار رو نکنم، آسمون کاملاً تاریک می‌شه!
حالا درست شد!
سلام!
من تنها کسی هستم که ستاره‌ها رو تمیز می‌کنه!
خیلی کار دارم، خیلی!
از ستاره افتادم...
آقای پیکارو هر روز ستاره‌ها رو تمیز می‌کنه، به همین خاطر ستاره‌ها اینقدر زیبا هستند!
خواهر، تو نمی‌دونستی؟
اما متأسفم... دلم می‌خواست به آقای پیکارو کمک کنم... نه، اگه بخوابی، فقط تو خواب می‌بینی، درسته؟
چی شده؟
تکلیفم رو فراموش کردم!
آن، تو انجامش دادی؟
تکلیف، نامه‌نویسی بود، درسته؟
آره، انجامش دادم!
نامه‌ات رو بهم نشون بده!
نه!
خودت فکر کن!
دیگه بسه!
چیه؟
تکلیف...
امروز توی مدرسه می‌خوایم نامه‌ها رو به بادکنک‌ها ببندیم و بفرستیم!
نامه‌های بادکنکی؟
آره!
و بعد، اگه کسی بادکنک رو پیدا کنه، بهمون جواب می‌ده!
خانم میریل چقدر ایده‌های جالبی داره...
باشه!
می‌دونم!
چطوره؟
خوب نوشتی؟
مگه می‌تونی خوب بنویسی؟
بچه‌ها، آماده‌اید؟
بله!
پس بذارید بفرستیم!
یک، دو... صبر کن!
منم می‌خوام شرکت کنم!
میک!
الان وقت کلاسه!
نمی‌شه!
لطفاً!
پس یه بادکنک برات میارم!
چی شده؟
می‌خوام به آقای پیکارو نامه بدم!
بادکنک...
بریم دیگه!
یک، دو... سه!
آقای پیکارو، منم می‌خوام به تمیز کردن ستاره‌ها کمک کنم!
لطفاً جواب منو بدین!
حتماً!
چقدر خوبه اگه بتونی پرواز کنی... دلم می‌خواد مثل اون‌ها پرواز کنم. سبک، سبک...
..
ببین!
امروز روز خوش‌شانسی‌امه!
بذار ببینم!
شماها!
صبر کنین!
اوه!
آخه، امروز روز خوش‌شانسی‌ام نیست!
بذار ببینم!
ها؟
اون چیه؟
ببینم، چیه؟
کسی که این بادکنک رو پیدا کنه، خیلی خوش‌شانسه.
فوراً نامه‌ای به شهر میپل‌تاون بنویس.
یه هدیه خیلی خاص بهت می‌دم، درسته؟
پس امروز روز خوش‌شانسی‌امه!
من، بابی.
جواب منو بدین.
چی، فقط همین؟ هدیه چی شد؟
صبر کن.
آه!
این می‌تونه به درد بخوره!
نامه‌ها رسیدن؟
میک واقعاً جدیه.
بالاخره کل شب رو صرف نامه‌نویسی کردم.
اما وقتی بخوای، می‌تونی انجامش بدی.
من پسر زیبایی هستم که 3000 کیلومتر سفر کردم تا مادرم رو ببینم.
با خوندن نامه‌تون، انگیزه گرفتم که 30000 کیلومتر دیگه راه برم.
ناگهانی، اما امروز ساعت 8 صبح 10 تا کورن مافین به میدان ساعت بادبونی بیارین.
چقدر بد، حتماً خیلی گرسنه‌ست.
من دختر بامزه‌ای هستم که 300000 کیلومتر سفر کردم تا مادرم رو ببینم.
برای یه دختر خیلی کثیفه.
نامه‌تون خیلی مردونه و قشنگه.
پس من گرسنه‌م.
امروز ساعت 8:20 صبح 100 تا، نه 50 تا، نه نه، 10 تا کورن مافین به خیابون درختان افرا بیارین. پیدا کردی؟
نه، به نظر نمی‌رسه.
خب باشه.
صبح بخیر بابا. آه، صبح بخیر. صبح بخیر. چی شده؟
نامه‌ای از آقای پیکارو نیومده.
آره.
شاید هنوز نامه‌ی میک نرسیده. آهان!
شاید همینطوره. آره!
چی؟
بابا!
چیه؟
چی چی؟
زود باش لباس بپوش. باشه. چه جور آدمی هست؟
هی، صبر کن!
اینطور نیست...
کریستال!
اوه نه.
من یه پسر مسافر خوش‌تیپم.
عجیبه.
فکر کردم کاملاً استتار کردم.
خب باشه.
فقط همینو می‌خوام.
خیلی دیر کردی.
خب، اما فقط یه کورن مافین داشتم. چی؟
خوش‌تیپه؟
داره می‌گیره!
خوب بهت میاد!
نخند!
به جای این حرفا، لطفاً کورن مافین‌ها رو بدین. بفرما!
بفرما!
بابی جواب گریتل رو گرفته.
حال بهم زنه.
اون با لباس زنونه اومد.
بابی و اون یه زوج خوب می‌شن. دیگه بس کن. بقیه چی؟
پس جواب‌ها رسیدن.
آه، میک.
من به آقای پیکارو توی آسمون نامه دادم.
آهان، درسته.
اما هنوز جوابی نیومده.
خواهر، آسمون خیلی بزرگه، درسته؟
آره.
یه بادکنک به آقای پیکارو نمی‌رسه.
آره، درسته.
پس من کلی نامه با بادکنک می‌فرستم.
به همین خاطره.
خانم معلم، ببخشید، لطفاً کمک کنید.
لطفاً.
باشه.
آره، حتی منم با این ستاره کاری نمی‌تونم بکنم.
اگه پودر تمیزکننده داشته باشی، آسونه. پودر تمیزکننده؟
من سریع میارمش
...
میک، چی شده؟
مامان، زود باش پودر تمیزکننده رو به آقای پیکارو برسون.
باشه باشه، فهمیدم، زود باش بخواب. لطفاً. مشکلی نیست؟
تو...
به هر حال اینطوری که...
یه کم دیگه... ها؟
بذار یه کم بیشتر بهش فکر کنم.
آهان... اگه اینطوری باشه، آقای پیکارو چیکار کنه؟
میک، اینا همه تو خوابه، درسته؟
نه، اینطور نیست.
خواهر، تو نمی‌فهمی. بازم میک...
..
کستی؟
جواب منتظرش بودی.
ها؟
آه!
بادکنک من رسیده!
خوبه.
بادکنک منم یه جایی ترکیده. خیلی خوبه!
این دختر اون طرف کوه‌ها زندگی می‌کنه!
هیچ‌کس نمی‌فهمه.
اون کورن مافین‌ها خیلی خوشمزه بودن.
حالا ببینیم چطوری می‌تونم بازم کورن مافین بگیرم.
آه!
چیه؟
اون بادکنکو بهم بده!
چی؟
من می‌خوام پودر تمیزکننده رو به آقای پیکارو برسونم!
چه آدم عجیبی. به هر حال!
رایگان نمی‌دم!
چطوری می‌تونم بگیرمش؟
ببینم... 10 تا کورن مافین...
..نه 30... نه نه، 100 تا بیار!
آه... بعداً میارم...
بعداً نمی‌شه!
لطفاً!
ساکت شو!
دیگه بسه!
تعقیبم نکن!
دیگه بسه!
خب 50 تا بهت می‌دم.
دیگه بسه. باشه، 30 تا!
خب 10 تا چطوره!
دیگه کمتر از این نمی‌دم!
10 تا!
ها؟
دست خالیم خالیه؟
دیر کردی، میک.
ها؟
اونجا یه بادکنکه...
بادکنک، باید رفته باشه...
عجیبه، اون بادکنک کجا رفته؟
ها؟
چیه؟
ها؟
اوه نه!
راه رو گم کردی...
امروز روز خوش‌شانسی‌ام نبود... اما فردا حتماً روز بهتری می‌شه. به نظر نمی‌رسه.
..
چیه؟
دوباره داری کلی نامه برای میک می‌نویسی؟
نه!
میک...
زیباست، درسته؟
آره!
میک به نامه‌نویسی ادامه داد، درسته؟
احساساتش به ستاره‌ها رسید. آره.
این جواب آقای پیکاروئه. آقای پیکارو!
من خیلی خوشحالم!
اینو مثل گنج نگه می‌دارم!
حتماً پودر تمیزکننده رو می‌رسونم!
بابا، واقعاً آقای پیکارو وجود داره؟
آره، توی قلب میک. آسمون پرستاره‌ی قشنگ!