یه کم دیگه استراحت کن...
بالاخره شروع شد. من باید با خاله زندگی کنم؟
تو بیمارستان کمکش کنم؟
آره. چطوره؟
نه؟
نظرت چیه، پتی؟
به هر حال نباید امروز که روز رفتنمه یهویی اینو میگفتی. میخوام برم!
جدی؟
فکر میکردم حداقل یه کم شک کنه، اون بچه.
خیلی قویه، قابل اعتماده.
خب، منم برم خونه.
اون دوتا به نظر میاد باهم خوب کنن میان. آره. بچه‌ها، گوش کنین!
من میرم پاب‌تاون!
اوه، خیلی زوده.
صبر کن. هی، بابی.
ببین، چوب ماهیگیری پتی رو برات آماده کردم. چوب خوبیه، مگه نه؟
الان وقتش نیست.
گوش کن.
خاله ازم خواسته باهاش برم پاب‌تاون.
اوه، خوبه.
منم می‌تونم بیام؟
نه منظورم اینه که میخوام خونه خاله زندگی کنم.
باهاش زندگی کنم.
با اینکه خاله از پتی خوشش میاد، ولی این یه کم زیاده‌روی‌ست. چرا؟
پتی اینجا رو دوست داره، دوستای خوبی مثل منم داره، پس نمی‌ره دیگه.
ولی خاله بچه نداره، درسته؟
تنهاست.
و منم می‌خوام بزرگ بشم و مثل خاله دکتر بشم.
تو دکتر میشی؟
اگه تو بیمارستان باشم می‌تونم هر روز این چیزا رو ببینم، درسته؟
هر روز می‌تونم میکروسکوپ رو نگاه کنم.
می‌دونی باکتری‌هایی هستن که مثل گل زیبان؟
خاله کارای زیادی انجام میده.
چیزای دیگه‌ای هم هست که من نمی‌دونم.
پس بهتره بری دیگه.
اگه تو نباشی، من اصلاً احساس تنهایی نمی‌کنم. مَندی!
اخ، اون هرجا می‌خواد بره.
بهتره نره.
چون... چون... خیال‌بافیه!
ناگهان به ذهنم رسید.
به خاطر همون شلوغی‌هایی که اون راه می‌ندازه، من فرصت‌های بیشتری برای شکار دارم.
البته همه‌شون رو خراب کردم.
اون دختره باید همینجا بمونه.
باید همینجا بمونه و بهم کمک کنه پول دربیارم.
بابا، بابی.
این اصلاً خوب نیست.
کریستین، پتی خوشحاله، پس ما هم باید خوشحال باشیم.
ببین، پدرم هم همینه.
آره، منم همینطور.
این کار هم برای جی خوبه هم برای پتی.
ولی وقتی اینقدر راحت می‌گه باشه، احساس می‌کنم اصلاً براش مهم نیست که از ما جدا بشه.
من خیلی احمقم.
فقط یه کم دلم تنگ شده.
می‌فهمم.
آه، پتی.
مامان، مامان ببخشید.
من فقط به خودم فکر کردم و اصلاً به احساسات تو فکر نکردم.
ولی من خیلی خوشحالم.
واقعاً خوشحالم.
ببخشید.
مامان، تو هم ببخش.
نمی‌خواستم اینو بهت بگم.
من مامان رو دوست دارم.
پدر رو دوست دارم.
از همه دنیا بیشتر دوست دارم. پتی، می‌دونم.
مامان.
زود باشین، وگرنه به مدرسه دیر می‌رسین.
درسته.
باید به خانم معلم میرل هم سلام بدیم.
آره.
شاید بابی هم چون ناراحت بود اینجوری عصبانی شد. بابی، مدرسه نرفتی؟
آره. امروز آخرین روزیه که پتی رو می‌بینیم، درسته؟
امروز آخرین روزه؟
گنج من، پتی، ارزشش رو داره.
امروز یه خبر غافلگیرکننده برای شما داریم.
می‌دونیم.
آه، پس لازم نیست بگم؟
نه لازم نیست. بچه‌ها، بشینین.
...
به نظر میاد بی‌فایده‌ست.
بفرما، اینو بگیر.
هزارتومنی بود.
صد دلار ارزش داشت.
این عروسکه رو خودم ساختم.
ممنون.
این یه کتاب عکس از دنیای میکروسکوپه. می‌تونم نگاه کنم؟
آره.
شنیدم می‌خوای دکتر بشی، فکر کردم خوشت میاد.
ممنون.
بابی چیزی بهت نداد؟
چی؟
کی این کارو می‌کنه؟
شکم سیر کن!
بابی!
صبر کن!
لعنتی!
چرا اینجوری شد؟
لعنت!
خب، اینم از این. بازم داره به چی فکر می‌کنه؟
اول، پتی رو به اینجا بکشون و بگیرش!
چطوری... یه نامه تو خونه بنداز!
من نمی‌خوام برم پالم‌تاون.
پس از خونه فرار می‌کنم.
تا وقتی خاله برنگشته برنمی‌گردم.
همه ناراحت میشن و خاله هم برمی‌گرده.
و پتی دیگه نمی‌ره. من خیلی باهوشم!
احمقی.
بعداً می‌تونه هر وقت خواست بره.
باید یه ایده بهتر داشته باشی.
ولی درسته که رفتن پتی رو به تعویق می‌ندازه. یه کم...
...
نه، نه.
به چی فکر می‌کنی؟
این تله عالیه. از هر طرف سوراخ داره...
...
اینجا یه کیک بزرگ داره رشد می‌کنه!
چی؟
کجا؟
احمق!
کیک که تو زمین رشد نمی‌کنه!
لعنت!
این تله عالی... نمی‌دونم چرا ولی نمی‌ذارم پتی بره!
چی؟
چیکار می‌خوای بکنی؟
می‌خوام به پتی بگم مواظب تو باشه!
حرفات داره به منم سرایت می‌کنه!
پالم‌تاون خوبه.
تابستون منو دعوت کن. من مشکلی ندارم. چرا؟
بیاین همگی بریم!
من با خوشحالی میام.
مطمئنم بابی هم میاد.
راستی، بابی کجاست؟
شاید یه قوی باشه... بابی قو نیست. پس چرا باهاش نیستی؟
پتی داره می‌ره و تو...
نمی‌دونم... هی پتی!
بیا ماهیگیری!
پتی اینجا رو دوست داره، دوستای خوبی مثل منم داره، پس نمی‌ره دیگه!
آه!
پتی!
شنیدم می‌ری پالم‌تاون!
تازه با بابی دوست شده بودی، ناراحت‌کننده‌ست...
خاله، بابی کجاست؟
ها؟
باهات نبود؟
فکر کردم باهاته... بچه‌ی بدی شد. کجا رفته؟
وقتی برگردم بهش می‌گم بیاد!
چیکار می‌کنی؟
باید بریم خونه آماده بشیم، قطار ساعت پنجه. کاراتو تموم کردی؟
آره، تقریباً. پس باهم بریم خونه!
خیلی طول کشید!
دیگه بسه!
بابی، صبر کن!
خیلی صبر کردی.
به نظر من بهتره ولش کنی. چرا؟
پتی رو بگیر!
کمک می‌خوای؟
تو هم نمی‌خوای پتی بره، درسته؟
خب چیکار کنیم؟
گرفتم.
پس کمک می‌کنی، درسته؟
ها؟
نه!
پتی زندست!
پس باید بذاریم راحت زندگی کنه!
پس ولش کن!
حاضری؟
چون چمدونات زیاد میشه، بقیه رو بعداً می‌فرستم.
باشه.
این ژاکت رو ببر.
ولی این ژاکت مورد علاقه‌ی آنه، درسته؟
فکر نکنم دیگه بپوشم، پس ببرش.
ولی... گاهی بهم فکر کن.
آن، چرا اینجوری می‌گی؟
مگه می‌تونم فراموشت کنم؟
پتی، مواظب خودت باش.
آن هم مواظب خودت باش.
برات نامه می‌نویسم.
آره، منم...
...
خیلی سمجه!
تو هم یه کم کله‌شق هستی!
دیگه بچه نیستی!
چی می‌گی احمق؟
پات داره می‌گیره!
نه به اندازه‌ی تو!
راحت باش احمق!
آه، صبر کن!
آفرین!
همین الان!
لعنت!
به هر حال پتی رو می‌گیرم!
شاید منم برم پتی رو بدرقه کنم.
خب، من اول میرم ایستگاه.
باشه.
خب، ما هم بریم.
مردم شهرم تو ایستگاه منتظرن.
ها؟
چی شده؟
آه، نه... پس بریم.
خب، پتی.
مطمئنم بابی هم میاد ایستگاه. هی!
پتی!
اومدی!
پتی!
زود باش بریم!
زود باش، گرتل داره میاد!
چی شده؟
وقت توضیح دادن نداریم!
زنده‌ای دیگه؟
پس کاری که می‌گم رو انجام بده!
مواظب خودت باش!
بابی!
اون چیه؟ گرتل!
آره!
چه وقت خوبی!
خودش اومد!
مهمه، ناتچان!
چی شده؟
گرتل رو گول زدن!
برای من!
برای اینکه منو بفرستن!
فهمیدم.
منم!
چیه؟ گرتل!
دستگیرش کن!
بیا بریم ایستگاه. همه منتظرن.
مطمئنم بابی هم میاد.
حتماً.
یه بار دیگه صورتش رو ببین.
آه،
خب، به هر حال پتی داره این شهر رو ترک می‌کنه و این یه ضرر بزرگ برای شهره.
وقتی اونجا بودی، حرفای خاله‌ات رو خوب گوش کن.
فقط شیرینی نخور، میان‌وعده‌های سالم بخور.
امروز خواهرت خیلی حالش خوبه.
آخره دیگه.
جین، مراقب پتی باش.
آره، حتماً.
مامان...
پتی...
این بهتره.
از حرف‌های من بهتره. پتی؟
بابی نیومد.
نمی‌دونم چیکار می‌کنه. پتی!
اومد!
من که نمی‌ذارم اون منو بگیره.
اگه با اون صورت ناراحت بمونی، فکر می‌کنی دیگه همدیگه رو نمی‌بینیم.
و اینم گنج منه... یه کم عجیبه ولی نگهش دار.
ممنون، بابی. حتماً نگهش می‌دارم. پتی؟
نگران نباش.
حتماً خوب می‌شه.
مطمئنم دیگه نگران نیستی.
پتی بچه‌ی ماست.
به شهر جدیدی می‌ره... اونجا کسی هست که زندست...
می‌خوام برم...
به اونجا... مواظب خودت باش!
ممنون، همگی!
ممنون!
خیلی احساساتی شد.
لعنت، انگار دارم گریه می‌کنم. آرمر!
داشر!
حتماً یه روز برگرد!
آره!