راستش دنبال بزرگ شدن نیستم، ولی امیدوارم تو از بزرگ شدن لذت ببری.
خب، من دیگه میرم، ولی بعضی وقتا سر راهم سبز میشم.
مواظب باش، خیلی مراقب باش که از بزرگ شدن لذت ببری.
مراقب خودت باش.
انقدر نگران نباش. من بزرگ میشم. می‌دونم که بزرگ میشی.
ولی من برمیگردم تا یادت بندازم. مراقب باش، از بزرگ شدن لذت ببر.
خب پاکوتا، باید برگردی.
سلام من رو به عمو تیمو و عموی اون برسون، همونطوری که گفتم.
حتما، ولی مواظب باش، از بزرگ شدن لذت ببر. اگه ده سال دیگه منو نشناختی، کاریش نمیشه کرد.
خب، اینم از بزرگ شدن، نتونستم یه کیف سنگین برات درست کنم.
چون تو راه های زیادی در پیش داری.
از بزرگ شدن لذت ببر.
خب، از بزرگ شدن لذت ببر. خداحافظ پاکوتا. مامان!
چی شده؟
وقتی مامان اومد، اگه اسم مامان رو شنیدی، به من خبر بده.
حتما بهت خبر میدم. یادت رفته مگه؟
یادم نیست. بابا!
بابا!
خداحافظ!
من دیگه رفتم!
یه لحظه صبر کن.
لازم نیست منم باهات بیام؟
آره، حتما لازمه.
ولی اینجا متوجه گلبرگ های درخت نمیشی؟
درسته.
ولی مهم‌ترین چیز اینه که بدونی باید چیکار کنی.
می‌دونم بابا.
خب، برو دیگه.
ولی خیلی مواظب خودت باش. خداحافظ بابا!
به امید دیدار!
اگه نتونستی بری، به من خبر بده. لازم نیست خیلی نزدیک بیای. فهمیدی؟
ولی لازم نیست. یه لحظه صبر کن!
یه لحظه وایستا.
فکر کنم مثل همیشه باشه، درسته؟
داری میری به جایی که گلبرگ های درخت هستن. تنهایی میری؟
هیچکس نمیاد؟
نمیاد؟
فکر نمی‌کردم. چرا؟
من باید تنها برم. چون کاریش نمیشه کرد.
تو یه دختر کوچولویی، ولی خیلی دلسوزی.
تو خیلی با ارزشی.
یه نفر دیگه میخواد به جای تو و پدر و مادرت تو جایی که گلبرگ های درخت هست کار کنه. امیدوارم موفق بشی.
میخوام بهت بگم که باید همه کارها رو با ارزش بدونی. معلم، صاحب جایی که گلبرگ های درخت هست چه جور آدمیه؟
من اونو میشناسم.
اون برای من آدم خیلی خوبیه.
اگه اون نبود، من نمیتونستم جایی که گلبرگ های درخت هست رو پیدا کنم.
ازتون ممنونم بابا. ولی اون...
...
در هر صورت، تو باید بری اونجا و ببینی چه جور آدمی. هنوز داری در مورد روژه و سوییمو حرف میزنی؟
نه، آخرین داستان من مربوط به اون بود. چرا معلم؟
ازتون ممنونم. خداحافظ.
زودتر برو پاکوتا. ما باید بریم تونتون.
ما هنوز چند کیلومتر دیگه راه داریم.
دیر میشه.
هی!
کاتری!
مارتی!
چه زود اومدی. مدرسه چی شد؟
نرفتم.
چون دلم درد می‌کرد.
دل درد؟
آره.
دروغ میگی.
بچه بدی هستی.
من می‌خواستم کاتری رو ببرم.
دروغ میگی، من ازت خوشم نمیاد.
این برای من مهم نیست.
من ازت خوشم نمیاد.
دروغ میگی.
تو خیلی خوشحالی که داری منو میبری.
این برای من خوبه. ولی، تو نمیتونی بری خونه رایکو.
دیگه داره غروب میشه.
تو از راه های تاریک خوشت نمیاد.
درسته. تو میدونی که خونوادت نگران میشن.
پس، تو می‌تونی تا شب برگردی.
من میتونم قبل از تاریک شدن هوا برگردم خونه.
چه خوب.
من میتونم باهات صحبت کنم.
حال زنش خوب نیست، مریضه.
ولی، اون نخوابیده. چه نوع مریضیه؟
من بهت نگفتم.
اگه تو خونه من مادرت مریض میشد، خیلی بد میشد.
آدم های خونه من با دستور تو کار میکنن. درسته؟
آره.
حال زن خونه بزرگه خوب نیست.
به خاطر همین نگرانم که عمارت رایکو چطوری داره پیش میره.
درسته. من احمق بودم. چرا؟
اگه کاتری واقعا مجبور بود کار کنه، پس باید اجازه می‌دادم تو خونه ما کار کنه. برای همین من اول...
...
ولی، نمیتونستم تحمل کنم که ببینم جلوی چشمام داری کار میکنی و ازت بیگاری میکشن.
من تو رو دوست خودم میدونم، نمیخوام بشنوم که منو آقا صدا می‌زنی.
ولی، وقتی میبینم کاتری میخواد بره اون دور دورا و تو یه خونه که زنش مریضه کار کنه، واقعا میخوام جلوش رو بگیرم.
ولی دیگه تصمیم رو گرفتم، مارتی.
من باید تو عمارت رایکو کار کنم.
میدونم، درک می‌کنم.
هی مارتی.
انقدر نگران من نباش.
من باور دارم که شوهر رایکو آدم خوبیه.
چون اون به من اجازه داد با این آبل بیام اینجا تا کار کنم.
هیچکس به خوبی آبل نیست.
ولی شوهر هنوز اینو نمی‌دونه.
من بعضی وقتا میام سر میزنم.
اگه باهات بد رفتاری کردن، من تو رو میارم خونه.
خب، این خیلی بچه گانه است.
من میدونم که کار کردن سخته.
پس یه کم تحمل می‌کنم.
من خیلی سخت تلاش می‌کنم.
آفرین.
در مقایسه با تو، من هنوز یه بچه کوچولو هستم.
به عنوان مدرک، صدای شکمم رو از الان می‌شنوی. گرسنه ای؟
چون بهونه آوردم که دل درد دارم، بهم غذا ندادن.
من ناهار دارم.
نصفش رو بهت میدم.
لازم نیست.
تو داری میری سر کار.
من وقتی برگردم خونه میتونم غذا بخورم.
باشه.
تو تا اینجا منو رسوندی.
بیا ناهار رو بعد از این جنگل بخوریم.
خیلی ممنون.
کاتری وقتی شنید که همسر کسی که داره براش کار میکنه مریضه، یه کم نگران شد.
ولی وقتی با مارتی حرف میزد، کم کم اون نگرانی ها رو فراموش کرد.
کره داره.
آره، درسته.
کره برای ما خیلی با ارزشه.
چون امروز من دارم میرم سر کار، مادربزرگم کره مخصوص برام گذاشته، مادربزرگ.
کره خوشمزه‌ای بود.
هنوز هست.
بخورش.
نه، من نمیخورم. اگه نونی که مادربزرگ با کره فراوون برای کاتری درست کرده رو من بخورم، حتما تنبیه میشم. این حرفا چیه؟
چیه آبل؟ تو میخوای بیشتر بخوری؟
خب پس باشه.
بیا سه قسمتش کنیم.
یه جوریه.
عیبی نداره نگران نباش.
بخورش.
من آدم بدی هستم.
بدون ناهار منو رسوندی.
من خوشحالم که اومدی.
پس منم میخورم.
دفعه بعد کره رو خوب مزه مزه میکنم.
باشه آبل.
تو هم خوب مزه مزه کن. خوشمزه است!
خوشمزه بود آبل.
مرسی مارتی.
بهتره از همینجا برگردی. چرا؟
چون اگه از اینجا برگردی میتونی تا شب برسی خونه.
میتونیم یه کم دیگه جلوتر بریم.
ببین، اونجا دهکده رو میبینی؟
من تا اون دهکده باهات میام.
حتما یه سری بچه لات اونجا هستن، نمیخوام کسی به کاتری چیزی بگه.
نگران نباش.
فقط تا اون دهکده.
آره، خوشمزه بود. دستت درد نکنه. آبل، نه!
اگه دعوا کنی میذارمت میرم!
تمومش کن آبل!
زود باش تمومش کن!
بابام داره میاد!
هیس!
بخورش!
این تقاصش بود!
باید به اسب دست میزدی!
لعنتی!
تا چند قدمی اونجا رسیده بودیم!
بدون دم اسب نمیشه ماهیگیری کرد. باید زودتر میدوختمش.
تقصیر تنبلی توئه. چاره‌ای نیست!
مگه تو نگفتی اگه اون کار رو نکنیم بابامون میفهمه!
لو رفتیم که.
فایده نداره. چته تو!
داری میری اون رو حفاری کنی؟
هوی هوی، بس کنید دیگه!
تو که از ترس لگد اسب نمیتونی به کالسکه هم نزدیک شی، ترسو!
چی گفتی؟
کی ترسوئه؟
کی؟
تو!
کاری میکنم پشیمون شی!
ترسو!
هی هی، اونو ببین.
این دیگه چه موجودیه. اون سگه رو ببین!
عجب سگ باحالیه!
اون دیگه سگه؟
نکنه پاش رو قطع کردن؟
اینا با این سگ دارن کجا میرن؟
کاتری.
میدونم.
باید عجله کنیم. باشه.
هی!
یه لحظه صبر کنین!
گفتم وایسین!
هی!
شماها بچه کجایین؟
کجا میرین؟
ما عجله داریم!
از سر راهمون برین کنار!
چه سگ باحالی دارین!
اون سگه رو بدین به ما!
عمرا بدمش!
چی داری میگی؟
برو کنار!
میخوای چیکار کنی؟
هی!
اون سگه رو بگیرین!
ولم کن!
هی!
بس کن دیگه!
چی میخوای تو؟
دعوا داری؟
هی!
کوچولو!
بیا اینجا!
بیا کوچولو!
بیا!
افرین پسر خوب!
ساکت شو!
بیا!
گرفتمت!
وای!
آخ!
زر نزن!
دیدی چیکار کردی؟
اونا!
بندازش اونور!
هی!
فقط یه کم دیگه مونده!
بگیرش!
نه!
ولم کن!
شماها!
دیگه شورش رو در آوردین!
چیه؟
میخوای دعوا کنی؟
کاتری!
من حساب اینا رو میرسم، تو برو جلوتر!
ولی... چه رویی دارن!
خداحافظ کاتری!
حتما میام پیشت!
زود باش!
زودتر فرار کن!
زود باش کاتری!
تمومش کن!
این یارو...
کاتری!
برو اونا رو بزن!
زود باش!
تمومش کن!
آخ آخ آخ!
باسنم درد میکنه!
خفه شو!
باسنم درد میکنه!
دیگه نمیتونم!
نمیتونم بدوم!
چه بچه های بدجنسی!
همه جا از اینجور آدما پیدا میشه!
من و آبل حسابشون رو رسیدیم!
ببین، من همینجا میرم، ولی مارتی تو راه برگشت گیر میفته.
درسته.
ولی اگه پیداشون نکنن که دیگه مشکلی نداره.
چطوری؟
حالت خوبه؟
خوبی؟
آره.
مارتی، بابت امروز واقعا ممنونم.
انگار من یه عالمه دردسر برات درست کردم.
اینجوری نیست.
تو باعث شدی تو راه خیلی خوش بگذرونم.
هی، دیگه باید بریم.
خیلی ممنونم.
لطفا من رو نزدیک عمارت بهاری پیاده کنین.
باشه، فهمیدم.
خداحافظ مارتی.
خداحافظ.
حتما میام پیشت.
خداحافظ. خداحافظ.
خیلی خسته به نظر میای. تا کجا میخوای بری؟
تا عمارت رایکو.
عجب شانسی!
من تو عمارت پنتلا، بغل دست عمارت رایکو کار میکنم.
من تو عمارت رایکو کار میکنم.
عجب.
بیا، سوار شو.
تا عمارت رایکو میبرمت.
اسم من پکا هست.
اسم من کاتری هست.
چون همسایه هستیم، از این به بعد زیاد همدیگه رو میبینیم.
من قراره چوپانی کنم.
منم بعضی وقتا گاوها رو میبرم چرا.
پس همدیگه رو میبینیم.
ولی، تو خیلی ریزه میزه ای، چطوری میخوای چوپونی کنی؟
ریزه میزه یعنی چی؟
یعنی خیلی کوچولویی.
تازه، اون دوستت هم خیلی کوچولوئه. نگه دار!
وایسا، من رو پیاده کن!
میخوای پیاده بری؟
آره، پیاده میرم. داره پاهاش رو میکشه رو زمین. وایستا!
حالا بیا سوار شو. نه، پیاده شو!
اه، ساکت شو دیگه. وایستا!
ساکت شو!
کاتری خیلی خسته شده بود.
ولی، اون پسر بددهن پکا رو نبخشیده بود.
عمارت دتیکولا داشت دیده میشد. کاتری از این به بعد یک سال رو اینجا...