صبح بخیر، پکا.
چه زود بیدار شدی! مگه امروز دیگه سر کار نمیری؟
آره، ولی باهات میام تا چراگاه.
بعدش دیگه خداحافظی می‌کنیم.
آره، خداحافظی.
کار پکا تو عمارت لایکرا دیروز تموم شد.
امروز روزیه که میره سر کار جدید.
درسته، انگار پرنده‌های مهاجر دارن میرن جنوب.
زمستون داره میاد.
خب، کاتری.
داری میری دیگه؟
تا دهکده کوره‌لیشی راه خیلیه.
آره.
زودتر هم هوا تاریک میشه.
چون اولین باره میرم اون عمارت، می‌خوام از راه روشن برم.
عمارت کوسلا بود، درسته؟
آره، عمارت کوسلا.
دیگه همدیگه رو نمی‌بینیم؟
چه حرفیه!
شاید سال دیگه دوباره برگردم اینجا.
سال دیگه؟
نمی‌تونم قطعی بگم، ولی اگه عمارت پنتیلا دوباره گاو خرید، بازم میای کار کنی؟
معلومه که میام.
کاتری، اگه گذرت به دهکده کوره‌لیشی افتاد، حتماً یه سری به عمارت کوسلا بزن. این دیگه...
...ولی آخه من چه جوری بیام اون طرفا...
خداحافظ.
خیلی ممنون.
پکا واقعاً خیلی کمکم کرد.
کار خاصی نکردم که.
نه، اینطور نیست.
از ته قلبم ممنونم.
راستی، اگه مارتی رو دیدی، سلام منو بهش برسون.
بچه باحالی بود.
بهش میگم.
خداحافظ، آبل.
مواظب کاتری باش. هی!
خداحافظ.
خداحافظ، پکا.
رفت.
همه دارن میرن، آبل.
نکن کاتری.
خطرناکه.
جدایی از پکا هم غم‌انگیز بود، تازه یاد روزی افتاد که از مامانش جدا شده بود، کاتریِ قوی هم بالاخره زد زیر گریه.
امروز، داره برای برادرش یه کاری انجام میده، داره نهال‌های همسایه‌شون رو دور میریزه که بره سر کار.
وای!
بارون گرفت!
با این سرما، بدبختی این آدما تازه شروع شد.
تو این فصل، آدما سعی می‌کنن از خونه‌هاشون بیرون نیان.
هوا داره سردتر میشه و زمستون داره شروع میشه تا از هوای بیرون فرار کنن. طول روز فقط ۳ ساعته.
حتماً بیرون خیلی سرده.
بیا آتیش روشن کنیم تا گرم بشیم.
داره خیلی برف میاد.
باید عجله کنیم. تونستیم این چوب رو تعمیر کنیم؟
مطمئناً تعمیر نشده.
ولی ممکنه همیشه خراب بشه. پس بیا اینو تعمیر کنیم.
اگه میشه، لطفاً زودتر درستش کن.
باشه.
مواظب ریشه درخت من باش.
اینجوری ریشه‌های درخت خوب قطع نمیشن.
وقتی ریشه‌های درخت باریک باشن، بقیه جاها بزرگ میشن.
آها، درسته. حالا با دستم ببین، ببین چجوری می‌نویسم.
تو واقعاً زن فوق‌العاده‌ای هستی، ارنا.
به جای اینکه از من تعریف کنی، فقط نگاه کن.
آنا، تو زن با استعدادی هستی.
تو می‌تونی یاد بگیری.
بهت میگم، تو امسال می‌تونی به اندازه کافی عدد بنویسی.
سعی کن، شجاعت به خرج بده. مطمئناً، من با تمام توانم تمرین می‌کنم. آنا، نگاه کن. اون واقعاً زن فوق‌العاده‌ایه. داره کارشو انجام میده.
آخ، هوا خیلی سرده.
خونه‌ات خیلی امن و امانه.
سفتا، یه قهوه داغ برام بیار.
الان میارم.
آخ، چه خوبه.
آنا الان داره راه میره.
داره راه میره، ولی من اصلاً فکرشو نمی‌کردم، آقای تیمو.
من تا حالا دختری با این همه توهم ندیده بودم.
النرز، می‌خوام یکی از داستان‌هایی که خیلی دوست داری رو برات تعریف کنم.
آره، النرز، من منتظرم تا داستان فوق‌العاده تو رو بشنوم.
صبر کن.
زمستون طولانیه.
اگه بخوام زود داستان رو شروع کنم، وقتی همه چیز رو بلد باشم، تموم میشه.
عیبی نداره.
اگه بارها برامون داستان بگی، حسابی لذت می‌بریم.
آخ، صبر کن. دستتو بیار بالا. دستتو بیار پایین.
برای گذروندن زمستون سرد فرانسه، به آدمایی مثل النرز نیاز داریم.
اون خیلی داستان بلده.
و خیلی خوب داستان تعریف می‌کنه.
النزپی داستان‌های حیوونای جنگل، پرنده‌های مهاجر، آدم‌های باستانی و سرزمین‌های خیالی رو خیلی خوب بلده.
این داستانا برای این ساخته شدن که آدما مجبورن مدت زیادی تو خونه بمونن. داستان‌های سبز، داستان‌های پری‌ها، و داستان‌های شاهزاده و شاهزاده‌خانم، جادوگرها هم حسابی توشون فعالن.
این داستاناییه که آدمایی که مجبورن مدت زیادی تو خونه بمونن، خلق کردن.
بعدش، داستان دختر کوچولوی چوپان رو براتون تعریف می‌کنم.
این دختر هم مثل تو تو یه مزرعه بزرگ کار می‌کرد.
ولی خیلی سختی می‌کشید.
اون همیشه غذای خوب نمی‌خورد.
لباس‌های قدیمی می‌پوشید. این یه داستان قدیمیه؟
آره، یه داستان قدیمیه. این دختر وقتی به آسمون نگاه می‌کرد، دید که مرغ‌های ماهی‌خوار دارن میرن جنوب.
ولی یه دونه مرغ ماهی‌خوار مونده بود.
این دختر برای اینکه زخم مرغ رو خوب کنه، زخم سر مرغ رو درمان کرد.
و سر مرغ رو بالا گرفت.
و رفت سمت دریا.
و آب داد و زخم پرنده رو خوب کرد.
ببین، این یه گیاهه.
من این کار رو از مادرم یاد گرفتم. خیلی تاثیر خوبی داره.
خب، فردا با خیال راحت بخواب.
من باید گاوها رو برگردونم خونه.
ولی فردا دوباره می‌بینمت.
دختری که اینطوری گفت، روز بعدش رفت چراگاه. برای تو غذا آورده.
امتحان کن.
بخور. باید زودتر زخمت خوب شه.
دختری که اینطوری گفت، به پرنده مریض آب داد و با کلمات محبت‌آمیزش زخمش رو درمان کرد.
اینجوری شد.
این کار ۴ روز طول کشید.
تو روز پنجم، اون با پرنده ماهیکایی ملاقات کرد.
اون خیلی بهتر شده بود.
برای پرواز آماده بود.
اون موقع، پرنده‌ها سمت اون اومدن. اونا برای اون به سمت هواپیما رفتن.
ممنون.
من خیلی بهتر شدم.
خیلی خوشحالم.
این گروه آخری داره به سمت جنوب مهاجرت می‌کنه.
من باید با اونا برم.
شاید بتونم مثل همیشه سوار هواپیما شم. ببین.
امیدوارم بهار سال دیگه ببینمت. پرنده، یه لحظه صبر کن.
ممنون.
اون به پرنده نگاه کرد و چشماش محو شدن.
تو طول زمستون طولانی، اون روزها رو با حال بد گذروند.
اون تنها بود و فقط پرنده رو تو ذهنش تصور می‌کرد.
این یه هدیه فوق‌العاده‌ست.
باید مواظبش باشیم.
ممنون.
خداحافظ.
اون
وقتی زن به خونه برمی‌گشت، داشت شام می‌خورد.
غذای اون روی تنور سنگی نشسته بود.
چون سوپ مرغ خورده بود، قاشق رو بیرون گذاشته بود.
آقای قاشق، آقای قاشق، دلم می‌خواد سوپ گوشت خوشمزه بخورم.
اون سوپ مرغ خورد. چون سوپ مرغ خورده بود، دلش می‌خواست سوپ مرغ بخوره.
اون تنها بود و فقط پرنده رو تو ذهنش تصور می‌کرد. اون چون اون رو دوست داشت، قاشق رو بیرون گذاشته بود.
اون تو پاییز همون سال مرغ خورد.
ممنون، دخترم.
خداوند رو برای خوشبختی تو دعا می‌کنم.
چون سوپ مرغ خورده بود، یه بار دیگه به گروهش برگشت.
اون به گروهش برگشت.
باد داره یخ می‌زنه. خداحافظ!
من دارم به سمت جنوب میرم.
چه سوراخ‌های قشنگی!
این یه سوراخ خیلی قشنگه.
اونا اول، این دختر کوچولو تو اون سوراخ‌ها یه چیز ترسناک درست کرد و لباس پایانی رو ساخت.
اون لباس خیلی خوبی درست کرد.
اونا اول، این دختر کوچولو تو اون سوراخ‌ها یه چیز ترسناک درست کرد و لباس پایانی رو ساخت. بالاخره بهار رسید.
حالا پرنده‌های کوچیک پریدن بیرون. واقعا ممنون!
موفق باشی، دختر زیبا!
خداحافظ!
مواظب خودت باش!
این خیلی ارزشمند بود، نه به خاطر حالت قشنگش، بلکه به خاطر اینکه پرنده‌ها پریدن بیرون. داری تزئینات می‌فروشی؟
بله، دختر زیبا.
ارزون حساب می‌کنم.
اگه یه تزئین قشنگ بزنی، خیلی عالی میشی.
مادربزرگ، من یه دختر دهاتی فقیرم.
عیب نداره، عیب نداره.
ببین، اینو نگاه کن.
دختر قشنگم، کدوم جواهر بهت بیشتر میاد؟
گردنبند مروارید؟
یا انگشتر یاقوت؟
یا گیره سر الماس؟
بیا، خوب به قیافه خودت نگاه کن. چطوره؟
باورت نمیشه چقدر خوشگل میشی، مگه نه؟
آره، درسته.
همه این تزئینات رو به تو میدم.
به من؟
گردنبند و گیره سر و انگشتر، همه رو میدم بهت.
فقط اون انگشتر آهنی بی ارزشت رو بده به من.
اون انگشتر دستت رو زشت کرده.
زود باش، درش بیار.
نه، در نمیارم.
چون این انگشتر رو دوستم بهم داده.
حتی اگه بگم همه تزئینات توی این جعبه رو بهت میدم؟
آره.
چیزی که از یه دوست عزیز گرفتم، برام از هر جواهر و تزئینی با ارزش‌تره.
به هر حال، دوستی دختر چوپون و پرنده برای همیشه ادامه پیدا کرد.
و یه دختر دیگه اومد.
هانا، خیلی خوشحال بودی، مگه نه؟
آره، خیلی خوشحال بودم.
اینجوری، مردم شمال، تو خونه کار میکنن، داستان گوش میدن، زمستون رو میگذرونن و منتظر بهار میمونن.