ستوان کوسلا درست قبل از اینکه زنش برسه فوت کرد.
جنازه‌ش رو توی قبرستون نظامیای هلسینگ دفن کردن.
مامان، دیگه بریم دیگه.
پسرم، پسر خوب، یه کم دیگه تحمل کن.
هوا داره سرد میشه، نه؟
کاتری، من الان میام، تو برو تو کلیسا منتظر باش.
چشم.
کلاوس، مامان جون، بعد از اینکه با بابا خداحافظی کردیم زود میایم.
پس منم همین جا میمونم.
کلاوس، پسر خوب باش.
خب، بریم پسرم.
یادت باشه، تو کلیسا چه نقاشی‌های قشنگی بود.
اون بچه درست نمیفهمه که تو دیگه نیستی.
من نذاشتم کلاوس اون قیافه آخرت رو با اون همه باند ببینه.
نمیدونم کار خوبی کردم یا نه.
فقط دلم نیومد اون قیافه دردناکت رو ببینه.
پدری که تو ذهن اون مونده، تویی که سرحال و قبراق از خونه رفتی.
هوا سرده، بیا بریم تو.
چی شده پسرم؟
بابای من، بابای مامانه. مامان، واقعاً رفته تو اون قبر، کاتری؟
آره پسرم، بابات رفته بهشت.
من فکر کردم دوباره رفته جنگ.
خداحافظ، عزیزم. پسرم، دعا کردی؟
بابای منم صلیب شد.
نریزیدش.
معذرت میخوام دیر کردم.
خب، حالا برگردیم هتل.
چیزی نیست، یکم سرم گیج رفت.
یکم همینجوری بمونم خوب میشم.
چی شده خانم؟
انگار حالشون خوب نیست.
اگه میخواین استراحت کنین، میتونین از اون اتاق پشتی استفاده کنین.
خیلی ممنون.
نه، دیگه خوبم.
خانم!
خوش اومدید.
چیزی شده؟
میشه یه دکتر خبر کنید؟
آره، چرا که نه. حال پسر کوچولو خوب نیست؟
من نه، مامانم!
اوه، پس اونجایی.
الان درستش میکنم کاتری. تو اسم منو میدونی؟
آره، فکر کنم خانم همین اسمتون رو صدا میکرد. من کلاوسم!
هی، آنتی!
برو دکتر رو خبر کن!
چشم!
گفتم بهش.
گفت خبر میکنه.
انگار تبشون پایین اومده، ولی بهتره دکتر یه معاینه‌ای بکنه خیالمون راحت بشه.
خسته شدم.
خیلی اتفاقا افتاده.
آره.
تا دکتر بیاد یکم میخوابم.
آره، بهتره استراحت کنین.
پسرم، بیا بریم اونور.
خب، بیا اینجا بخوابیم. ها.
دکتر اومد.
منتظر بودم.
بفرمایید تو آقای دکتر.
تموم شد آقای دکتر؟
آره.
من میرم دارو بیارم. حال خانم چطوره؟
خسته‌ان، یکم هم انگار سرما خوردن.
ممنون.
فکر کنم بهتره سفر فردا رو کنسل کنیم.
به نظر منم همینطوره.
منم همین فکر رو میکردم. ولی یه مشکلی پیش اومده. چه مشکلی؟
پولمون داره تموم میشه.
خرج و مخارج خیلی بیشتر از اون چیزی شد که فکر میکردم، پولی که آوردم داره تموم میشه. میشه تلگراف بزنیم به عمارت، یکی...
..
دیگه تو عمارت پولی نمونده.
همه پول‌هایی که داشتیم رو با خودمون آوردیم، پول‌های منم توی بانک تورکو هست. خب، پس باید چیکار کنیم؟
..
نمیدونم.
یکی از دوستای بابام تو هلسینکی زندگی میکنه.
میشه موقتاً از اون قرض بگیریم. کجا زندگی میکنه؟
اون.
نمیدونم. راهی هست که بفهمیم؟
یه شرکت نزدیک بندر داره.
اسم شرکتش "تجارت بین‌المللی" ـه.
فکر کنم روزا اونجا باشه.
چون رئیسشه.
اگه بریم بندر میتونیم شرکتش رو پیدا کنیم؟
آره.
من امشب یه نامه مینویسم.
فردا میدیم یکی از کارمندای هتل ببره برسونه.
من میرم خانم. مطمئنید میتونین؟
میگن از اینجا تا بندر خیلی دور نیست.
فکر کنم اگه برین بندر از بقیه بپرسین میتونین شرکت رو پیدا کنین.
پس بهت اعتماد میکنم کاتری.
سلام.
اینجا جای بچه ها نیست.
آقای رئیس اینجا هستن؟
تو کی هستی؟
کاتری هستم.
از طرف خانم لوتا کوسلا اومدم.
من همچین کسی رو نمیشناسم.
آقای رئیس باید بشناسنش.
رئیس؟
آره. تو چه نسبتی با رئیس داری؟
من خدمتکار دختر دوست آقای رئیس هستم. چیکار داری؟
میخوام این نامه رو بخونن.
باشه.
بده من.
خب... دیگه کاری نداری؟
میخوام جوابش رو بشنوم.
زود.
الان مهمون داره.
ها؟
رئیس الان داره با یه مشتری مهم حرف میزنه. تا کی؟
نمیدونم والا.
میشه اینجا منتظر بمونم؟
آره، ولی وقتی کسی رد میشه راه رو سد نکن.
ببخشید.
نمیشه حداقل اون نامه رو بخونن؟
واسه من؟
نه، واسه آقای رئیس.
مگه نگفتم رئیس مهمون داره؟
شنیدم.
ولی نمیتونم زیاد اینجا بمونم.
حال خانم خوب نیست میخوام زودتر برگردم.
خب برو دیگه.
نامه رو میدم بهش. من میخوام جوابش رو بشنوم. آه، رئیس. این خانم کیه؟
اوه، هیچی. دو ساعته همینجاست...
..
خب، هلما.
خداحافظ.
ممنون که کمکم کردی.
یه روزی حتماً جبران میکنم. بعد از جنگ، نه؟
آره، بعد از جنگ.
تا این جنگ مسخره تموم نشه، من هیچی نمیشم.
یه روزی تموم میشه، جنگ.
تا اون موقع باید صبر کنی.
اگه اومدی تورکو حتماً یه سری بهم بزن هلما.
آره.
سلام برسون به خانومت.
میرسونم.
انگار صدای بلندی شنیدم.
آره.
این خانم میگفت باید زودتر این نامه رو به رئیس برسونه. لوتا کوسلا. لوتا؟
لوتا... یعنی!
بیلکی!
ها؟
اون آقایی که الان رفت رو زود صدا کن برگرده. کدوم آقا؟
..
آقای لیلاکسه.
بابای کسی که این نامه رو نوشته. چی؟
..
زود باش زود باش!
چشم. چرا اینقدر معطلی!
کت من... خودم میرم!
من میرم!
ببخشید، میشه منو ببرین ایستگاه مرکزی؟ بله. صبر کنین!
ها؟
لطفا!
صبر کنین!
سلام پسرم. سلام!
سلام!
اوه، کلاوس چه بزرگ شده.
بیا اینجا.
من پدربزرگتم. یادت رفته؟
پدربزرگ؟
آخرین باری که دیدمت، یه نی‌نی کوچولو بودی.
بیا بغلم. چه سنگین شدی! چند سالته؟
کلاوس.
چهار سال!
اوه، چهار ساله شدی؟ خانم، خانم. مهمون اومده. مهمون؟
اوه، کی هستن؟
خب، راستش...
بابا... لوتا...
بابا... اون... کارلو مُرد...
آره، شنیدم، از کاتری.
خیلی چیزها رو پشت سر گذاشتی، لوتا.
بابا اینجا چیکار میکنه؟
اتفاقی اومدم... نه، تقدیر الهی بود.
وقتی کاتری اومد، من رفته بودم پیش آقای کوکو برای یه کاری. خب، راستش پولم داشت تموم میشد.
...برای همین پیش آقای کوکو...
دیگه لازم نیست نگران چیزی باشی.
من اینجام.
ممنونم بابا. این حرفا چیه؟ کاتری؟
چه صدایی بود؟
انگار کاتری کلاوس رو برده بیرون.
آره.
دختر باهوش و خوبیه.
آره.
راستی، تو میخوای چیکار کنی؟
چیکار کنم؟
بعد از مرگ کارلو، میخوای تو همون عمارت دهاتی زندگی کنی؟
الان نمیتونم به آینده فکر کنم...
باید زودتر از این هتل برم و به عمارت کوئره‌لیش برگردم... آروم باش، آروم باش.
لوتا، اول باید خوب بشی.
عجیبه، نه؟
فقط کافیه یه دکمه رو فشار بدی تا روشن و خاموش بشه... تو دهات که برق نیست، درسته؟
وقتی اینقدر روشنه، خوندن کتاب هم راحت‌تره.
آره.
از این به بعد همه چی برقیه.
عصر جدیدیه.
آره.
هیچوقت فکر نمیکردم بتونم، حتی تا یه جایی، با لوتا برگردم.
معذرت میخوام.
کاش زودتر حالم خوب میشد... چیه؟ کار و بارت که خوبه... خوشحالم که کارت رو رواله.
خب، به لطف تو، استاد تو همه جا طرفدار داره.
ارزشش رو داشت، استاد ساختن. 205
به ساختن ادامه بده لوتا.
غرق شدن تو این چیزها برای فراموش کردن غم و اندوه لازمه.
اوف.
ببخشید.
دیگه کم کم دارین به ایستگاه خودتون میرسین. اِ، جدی؟
چه زود گذشت.
پس تا مدتی همدیگه رو نمیبینیم.
کاتری.
بله.
مواظب لوتا باش.
چشم.
انگار لوتا خیلی ازت خوشش میاد، منم همینطور.
خیلی ممنون.
و همینطور این فسقلی رو.
چشم.
خب، بابا، مراقب خودت باش.
تو هم همینطور.
پدربزرگ، خداحافظ.
کلاوس، بازم میبینمت.
لوتا، اگه دلت خواست برگردی، هر وقت بخوای میتونی برگردی تورکو. من با آغوش باز ازت استقبال میکنم. بابا...
..
آخ!
اوه.
سلام، آبل.
دیگه بسه.
باشه، فهمیدم.
آبل امروز هی دنبال کالسکه من میدوید، ول کن نبود.
چاره‌ای نبود، آوردمش با خودم.
تو از کجا میدونستی من کی برمیگردم؟
برف میاد.
برای همینه که اینقدر سرده.
زمستون دوباره اومد.
آه...
یه زمستون طولانی و دراز شروع شد.
مردم تو خونه‌هاشون حبس میشن.
کاتری اولین زمستونش رو تو عمارت کوسلا با تمام وجود کار کرد و درس خوند.
هی، کاتری.
از هلسینکی برام بگو.
بازم؟
همین چند وقت پیش بود که تعریف کردی.
عیب نداره که.
جون من.
بیشترین چیزی که تو هلسینکی منو شگفت‌زده کرد، آدم‌های زیادش بود.
مخصوصاً ایستگاه مرکزی خیلی شلوغ بود.
مثل دریای آدم بود.
یه ایستگاه بزرگ با شش تا قطار که همشون داشتن دود میکردن.
عجب چیزی!
واقعاً عجب چیزی!
بعدش بزرگی ساختمون‌ها.
فکر کنم اگه همه ساختمون‌های کوئره‌لیش رو جمع کنیم، از اون کلیسای جامع هم کوچیک‌تر میشه.
عجب چیزی!
بعدش چراغ برق.
اصلاً قابل مقایسه با لامپ نیست.
شب‌ها که شهر روشن میشه، انگار روزه.
زمستون طولانی و دراز ادامه داره.