اجازه بدین خودمو معرفی کنم.
اسم من هاشیموتو هست.
من یه کشاورز ژاپنی‌ام و اطراف توکیو زندگی می‌کنم،
دور از شلوغی و هیاهوی زندگی شهری.
خونه‌م همیشه تمیز و مرتب هست.
اسم من هیناکل هست.
من دختر همسایه‌مون هستم.
ما دو تا بچه داریم.
سابورو، پسرمون که خیلی خجالتیه.
و دخترمون، یوریکو، که به زیبایی اسمشه.
هیناکل!
سابورو!
یوریکو!
امروز با کشتی SS کالیفرنیا به یوکوهاما می‌رسیم.
دوست آمریکایی‌تون، جو.
هاشیموتو!
هاشیموتو، دوست قدیمی!
دیدنت خوشحالم کرد!
خانمت چطوره؟
آریگاتو.
و یوریکوی کوچولو، مثل یه گل زیبا.
آریگاتو.
و سابورو، درست مثل باباش.
آریگاتو.
به سرزمین شکوفه‌های گیلاس خوش اومدی.
خانواده ما منتظر ورود دوستان عزیز هستن.
هاشیموتو!
داری چی کار می‌کنی؟
ولم کن!
لطفاً عذرخواهی منو بپذیر، ولی این کار ضروریه.
ببین!
اون گربه برگشته!
منو ول کن!
ولم کن!
بذار کمکت کنم!
خیلی متأسفم، جو-سان.
باید با دشمن به سبک اجداد باهاش مبارزه کنم.
هاشیموتو!
لهت می‌کنه!
هاشیموتو، چطور این کارو کردی؟
جوجیتسو.
خیلی ساده‌ست.
اجازه بده نشونت بدم.
هاشیموتو، یادم بده.
من در خدمتتم، جو-سان.
و این‌طور شد که روزهای تمرین شروع شد.
جو-سان شاگرد خیلی خوبی بود.
و خیلی سریع پیشرفت کرد.
تا اینکه یه روز، به خجالت من و خنده زن و بچه‌هام،
منو زمین زد.
جو-سان درسش رو خوب یاد گرفته بود.
خیلی زود وقت خداحافظی جو-سان رسید.
ما با ناراحتی نگاه کردیم که کشتی‌اش یوکوهاما رو ترک کرد.
هاناکو!
سابورو!
یوریکو!
یه نامه از جو-سان!
هاشیموتوی عزیز، حدس بزن چی شده؟
روزی که رسیدم خونه، یه نفر منتظرم بود.
حدس بزن کی؟
اون گربه بدشانس، بوچ.
خیلی تعجب کرد وقتی این بار فرار نکردم.
و این‌طور داستان به پایان رسید.
یه ضرب‌المثل قدیمی شرقی میگه: خب، اینم یه جورشه.
سایونارا.