هاشیموتو
اجازه بدید خودمو معرفی کنم.
اسم من هاشیموتو هست.
من یه موش خونگی ژاپنی‌ام.
ژاپن سرزمین جذابیت‌ها و رازهای زیادیه.
یه شب رو یادم میاد...
جو!
جو، دوست قدیمی من.
هاشیموتو، رفیق قدیمی! دیدنت خوشحالم کرد!
خیلی خوشحالم که می‌بینمت!
جو-سان، چی تو رو به سرزمین شکوفه‌های گیلاس برگردونده؟
من یه خبرنگار آمریکایی‌ام که دنبال یه داستان خاص می‌گردم، هاشیموتو.
ژاپن پر از افسانه‌های عجیبه.
من دنبال حقیقت‌ام، هاشیموتو، نه خیال‌پردازی.
گاهی اوقات حقیقت از خیال‌پردازی عجیب‌تره، جو-سان.
خب؟
سال‌ها پیش، یه روستای کوچیک تو ژاپن بود که موش‌هاش همیشه توی ترس زندگی می‌کردن.
چون اون طرف کوه، یه گربه غول‌پیکر و بدجنس زندگی می‌کرد که بی‌هوا حمله می‌کرد.
موش‌های صلح‌طلب نمی‌تونستن با این وضعیت کنار بیان.
تا اینکه یه شب، زیر نور ماه کامل، یه اتفاق عجیب افتاد.
یه بچه به دنیا اومد.
یه بچه نامرئی.
دکترها از همه جا اومدن تا این بچه نامرئی عجیب رو معاینه کنن.
این خیلی عجیبه.
درسته.
عجیبه.
کچی، کچی، کاوایی.
بعد از مدتی، مردم به حضور این بچه نامرئی عادت کردن.
زمان گذشت.
بچه بزرگ شد.
خیلی زود توی شمشیرزنی استاد شد.
یه شب...
و توی تیراندازی همه رو شکست داد.
ووف!
تا اینکه یه شب، وقتی روستا خواب بود، گربه غول‌پیکر حمله کرد.
هر قدمش زمین رو می‌لرزوند.
مردم وحشت‌زده فرار کردن.
اونا توی یه غار پناه گرفتن، بی‌دفاع در حالی که گربه نزدیک‌تر می‌شد.
بعد یه نفر از داخل غار بیرون اومد.
اون موش نامرئی بود که زره پدرش رو پوشیده بود.
ووف!
زنجای!
و این آخرین باری بود که گربه غول‌پیکر دیده شد.
چی به سر موش نامرئی اومد؟
یه روز، یه اتفاق عجیب افتاد.
ببین، داره قابل دیدن می‌شه.
یعنی ضربه باعث شد دیده بشه؟
بله، جو-سان.
اون مثل بقیه بچه‌ها بزرگ شد، به جز یه چیز.
اون چیه؟
هر ماه، وقتی ماه کامله،
دقیقاً نیمه‌شب دوباره نامرئی می‌شه تا سپیده‌دم.
هاشیموتو!
من نمی‌تونم اینو چاپ کنم.
همه بهم می‌خندن.
تو به این داستان باور نداری؟
من باید برم.
شب بخیر، هاشیموتو.
به هر حال ممنون.
شب بخیر، جو-سان.
یه فیلسوف قدیمی یه بار گفت: کسی که دیده نمی‌شه، خیلی خاصه.
سایونارا.