وا
آه، این زمین است!
چه ستاره بزرگی!
آن نور آبی درخشان چیست؟
آیا یک دریاچه است؟
این سفیدی، دود آتشفشان است؟
عالی است!
هی؟
عجیب است.
مطمئناً اینجا باید زمین باشد.
اما هیچ چیز و هیچ کس اینجا نیست.
وای!
خورشید است!
این با چیزی که در ستاره من می‌بینم کاملاً متفاوت است!
هی!
سلام!
گرم است.
این زمین با چیزی که پرنده گفت خیلی فرق دارد.
هیچ انسانی اینجا نیست که بتوانم با او دوست شوم.
سلام!
سلام.
هی، آیا هیچ انسانی در این ستاره وجود ندارد؟
انسان؟
خب، شاید شش یا هفت نفر باشند.
چند سال پیش چندتایی دیدم.
کجا می‌توانم آن‌ها را ببینم؟
خب، انسان‌ها ریشه ندارند، پس وقتی باد می‌وزد، به جایی پرتاب می‌شوند.
خداحافظ.
چه شده؟
همه فقط همین چیزها را می‌گویند.
زمین چه ستاره عجیبی است.
هیچ دوستی اینجا نیست.
ستاره من کوچک بود، اما من تنها نبودم.
گل رز من چطور است؟
چه شده؟
چه چیزی است؟
چه کسی می‌تواند باشد؟
آه!
تا
چند بار باید خراب شوی؟
هیچ‌کاره!
لعنت، در این صحرا فرود آمدن.
من واقعاً بدشانسم.
هوم؟
وای نه!
خیلی زود است که توهم ببینم.
هی، آقا.
چه کار می‌کنی؟
هوم؟
تو، تو کی هستی؟
هی، این پرنده خیلی نادر است.
پرنده؟
این؟
این یک هواپیما است، پسر.
هواپیما؟
بله.
پسر، تو هواپیما را نمی‌شناسی؟
هوم؟
خب، این، این چیه.
این یک ماشین است که در آسمان پرواز می‌کند.
در آسمان پرواز می‌کند؟
پس تو هم در آسمان پرواز کردی؟
بله، درسته.
وای، پس تو هم مثل من هستی.
تو از کدام ستاره آمده‌ای؟
ستاره؟
پسر، داری چی می‌گی؟
من کارم اینه که با هواپیما پست را حمل کنم.
به همین خاطر همیشه اینجا پرواز می‌کنم.
پست؟
اوه، تو حتی پست را هم نمی‌شناسی؟
ببین، این چیه.
داخل این هزاران نامه از مردم مختلف وجود داره.
نامه چیست؟
نامه چیزی است که وقتی می‌خواهی چیزی را به دوستی که دور از تو زندگی می‌کند بگویی، روی کاغذ می‌نویسی و برای او می‌فرستی.
یعنی نامه چیزی است که قلب افرادی که دور از هم زندگی می‌کنند را به هم وصل می‌کند.
آهان، فهمیدم.
پس من می‌توانم چیزی را که می‌خواهم به گل رز ستاره‌ای بگویم در نامه بنویسم.
بله، درسته.
گل رز ستاره‌ای؟
اگر نگرانی‌ام را در نامه بنویسم، تو با هواپیمایت آن را به او می‌رسانی؟
بله، درسته.
اما گل رز ستاره‌ای چیست؟
آقا، تو کار خیلی مهمی انجام می‌دهی.
خب، بله، درسته.
کار خیلی مهمیه.
هزاران، حتی میلیون‌ها نفر در آن سوی زمین منتظر نامه‌هایی هستند که من حمل می‌کنم.
من نمی‌توانم در این صحرا وقت تلف کنم.
اما این هواپیمای لعنتی...
اوه، پسر، تو خیلی ساده‌ای.
اگر موتور را درست نکنم، مشکل بزرگی پیش می‌آید.
مشکل بزرگ؟
می‌میریم.
هی، آقا.
چیه؟
روی صورت تو چمن زیادی روییده.
چمن؟
این چمن نیست، ریش است.
چرا این‌ها رشد می‌کنند؟
چرا؟ چون وقتی بزرگ می‌شی، به طور طبیعی رشد می‌کنند.
هر مردی این‌طوریه.
پس مثل درخت بائوباب است؟
بائوباب؟
اگر مراقب نباشی، روی گاوهای من هم رشد می‌کنند.
اگر حواسم نباشد، تمام گاوهایم پر از بائوباب می‌شوند.
اگر مراقب نباشی، صورت تو هم پر از ریش می‌شود.
پس باید چشم‌های بد را زودتر بچینی.
درسته.
نمی‌دانی چرا شکمت این‌طوریه؟
نمی‌دانی شاید بائوباب تو را گرفته؟
پسر!
ستاره‌ها و بائوباب‌ها، لطفاً این حرف‌های عجیب را تمام کن و برای مدتی ساکت باش.
من دارم یک چیز خیلی مهم را درست می‌کنم.
ببخشید.
هی؟
آقا!
چیه پسر؟
آن دود چیست؟
لعنت!
توفان شن است!
داریم پرت می‌شویم!
خطرناکه!
به باد پشت کن و دهانت را باز نکن!
خب، به نظر می‌رسد finally آروم شده.
هوم؟
اوه نه، هواپیمایم نیست!
لعنت!
این هواپیمای لعنتی ما را رها کرد و رفت!
آه، اونجا، صبر کن، این پایینه.
ببین، اینجاست.
اینجا قایم شده بودی؟
بزن بریم، فقط یک تلاش دیگه!
اوه، بازم باید از اول تعمیرش کنم.
پسر، گرسنه‌ای؟
با این همه تلاش، تعجبی نداره.
یه کم صبر کن، یه چیز خوب دارم.
آه!
چی شده؟
کاملاً با شن پر شده.
نه، اصلاً قابل خوردن نیست.
لعنت، چه بدشانسی.
خب، مهم نیست، همین که سالم هستیم کافیه.
وای، آب است!
آره.
بیا، بخور.
ممنون، گلویم خشک شده بود.
آه، خیلی خوب بود.
ممنون.
مال تو تموم شد؟
ببخشید، آب خیلی خوشمزه بود.
مشکلی نیست، پسر.
من زیاد تشنه نبودم.
این‌طوری نمی‌تونیم زنده بمونیم.
دوباره خورشید داره بالا می‌آد.
لعنت، خیلی تشنه‌ام.
می‌دونی چیه، آقا، من می‌رم آب پیدا کنم.
هوم؟
چی گفتی؟
احمق، توی این صحرا آبی وجود نداره.
تا جستجو نکنیم، نمی‌دونیم.
پسر.
اگر بی‌هدف توی صحرا راه بری، فقط خودت رو خسته می‌کنی.
پسر!
چاره‌ای نیست.
پسر!
پسر، صبر کن.
منم با تو می‌آم.
واقعاً نمی‌تونم باهات مقابله کنم.
به دنبال آب گشتن.
توی این صحرا آبی وجود نداره.
چطور ممکنه وجود داشته باشه؟
آه، واحه است!
آقا!
آقا، صبر کن!
آب است!
نجات پیدا کردیم!
نه!
من نمی‌میرم!
من نمی‌خوام اینجا بمیرم!
من نمی‌خوام!
نمی‌خوام بمیرم!
آه، آقا!
دلت رو به دریا بزن.
به زودی آب پیدا می‌کنیم.
مشکلی نیست، پسر.
نیازی به دلداری دادن نیست.
دیگه ول کن.
من خسته‌ام.
آقا!
جون بدین، آقا!
آقا!
مشکلی نیست.
دیگه شب شده.
حتماً بهتر می‌شی.
حتماً راحت‌تر می‌شی.
هی؟
اون چیه؟
خونه است!
خونه وجود داره!
بی‌معنیه.
اینجا کسی زندگی نمی‌کنه.
حتماً بازم توهمه.
من می‌رم ببینم!
پسر!
کسی اینجا نیست.
آه، خیلی وقت پیش اینجا انسان‌ها زندگی می‌کردند.
قبل از اینکه صحرا بشه...
آقا!
بیا اینجا!
این نقاشی چیه؟
احتمالاً یه گوسفنده.
گوسفند؟
یه حیوونه که علف می‌خوره.
علف؟
هی، گوسفند درخت هم می‌خوره؟
آره، می‌خوره.
واقعاً؟
می‌خوره.
پس اگر اونو به ستاره‌ام ببرم...
می‌تونه چشم‌های بد بائوباب رو بخوره؟
هی، آقا.
گوسفند چشم‌های بائوباب رو...
آقا، کجایی؟
چی شده، آقا؟
نه.
آب اینجا وجود نداره.
چاه پیدا کردم، اما آبش خشک شده.
هی، آقا.
چیه؟
صحرای شب خیلی قشنگه.
آره.
صحرا و ستاره‌ها...
چرا این‌قدر زیبا هستند؟
چرا؟
شاید چون ستاره‌ها گل‌های زیبایی دارند که دیده نمی‌شوند.
گل؟
شاید درسته.
چیزهای واقعاً زیبا با چشم دیده نمی‌شوند.
شاید صحرا این‌قدر زیبا است چون آب را در خودش پنهان کرده.
صحرا آب را پنهان کرده؟
هی، این چیه؟
آب است!
آب واقعی است!
آب است!
نه، تموم شد!
چه خوشمزه است!
درسته!
زیباست.
از وقتی بچه بودم، آسمان شب این‌قدر زیبا نبود.
آقا هم بچه بودی؟
البته.
همه بزرگ‌ها اول بچه بودند.
اما وقتی بزرگ می‌شوند، فراموش می‌کنند که بچه بودند.
چرا؟
چرا؟ نمی‌دونم.
شاید چون بدنشون بزرگ‌تر می‌شه، مغزشون کوچیک‌تر می‌شه.
منم این‌طوری می‌شم؟
شاید.
انسان‌ها فراموشکار هستند.
ما هم الان تشنگی‌مان را کاملاً فراموش کرده‌ایم.
پسر، راستی، تو یه چیز عجیب گفتی.
یه چیزی درباره بائوباب.
آره!
هی، آقا.
یه درخواست درباره نامه‌هایی که گفتی دارم.
من یه نامه با نقاشی گوسفند می‌نویسم، تو اونو به گل رز ستاره‌ای من برسون.
من می‌خوام از گوسفند بخوام چشم‌های بد بائوباب رو بخوره.
حتماً.
حتماً برات می‌رسونم.
اما کجاست؟
ستاره تو کجاست؟
اونجا، کنار اون ستاره قرمز.
خیلی کوچیکه، از اینجا دیده نمی‌شه.
آهان.
اما عالیه.
اینکه ستاره خودت رو داری.
آقا از کجا اومدی؟
من از ستاره نیومدم، از پاریس، فرانسه اومدم.
پاریس؟
آره، یه شهر بزرگه.
آدم‌هایی با لباس‌های زیبا و ساختمان‌های بزرگ.
وای، جای فوق‌العاده‌ایه.
خب، شاید.
بیا یه کم بخوابیم.
حالا که با آب حال‌مون بهتر شده، فردا حتماً هواپیما رو درست می‌کنم.
آره.
کلی آدم منتظر نامه‌هایی هستن که تو حمل می‌کنی.
آره، نامه‌ها رو می‌رسونم و به پاریس برمی‌گردم و توی رستوران‌های شانزلیزه کلی غذا می‌خورم.
آقا، تو اولین دوست من هستی.
من به سفرم ادامه می‌دم تا دوستان بیشتری پیدا کنم.
حتماً یه روز دوباره همدیگه رو می‌بینیم.
خیلی سرد شده.
هی، پسر.
پسر!
کجا رفتی؟
نقاشی گوسفنده.
پس اون پسر واقعاً...
شاهزاده‌ای بود که از ستاره اومده بود.
اون به من روحیه داد.
هی!
شاهزاده!
نامه‌ات رو گرفتم!
پایان.
ممنون که تماشا کردید.