صحرا واقعاً گسترده‌ست.
آه، وقت استراحته.
صحرا واقعاً بزرگه.
هوم؟
آه، شن‌ها دارن آواز می‌خوان.
باشه، منم تلاش می‌کنم.
وای.
دیگه صحرا تموم شد.
سبزی و آب هم هست.
هورا!
هی.
خوشمزه‌ست.
هاهاها، هاهاها.
من اومدم تا دوست پیدا کنم.
هی، به کدوم طرف برم تا دوست انسانی پیدا کنم؟
اون طرف کوه‌های سنگی باید برم، درسته؟
من می‌رم ببینم.
ممنون بابت آب خوشمزه.
وقتی از دور به زمین نگاه می‌کردم، این‌قدر سبز می‌درخشید، ولی الان فقط سنگ و شن هست.
اما اون طرف کوه‌ها حتماً سبزی وجود داره.
وای.
زمین واقعاً بزرگه.
همچین جاهایی هنوز ادامه دارن.
پرنده گفته بود کلی درخت و علف و گل و کلی موجود زنده وجود داره.
هوم؟
وای، تو اینجایی.
سلام، حشره کوچولو.
خیلی مشغول کار کردن به نظر می‌رسی.
خداحافظ، حشره سخت‌کوش.
اونجا کسی هست؟
وای، چقدر بامزه‌ست.
سلام.
تو هنوز کوچیکی، پرواز کردن برات سخته.
بیا اینجا.
من تو رو به خونه‌ات برمی‌گردونم.
حالا تو خونه خوب رفتار کن.
باشه.
مامانت نگرانت شده.
حالا من می‌رم، خداحافظ.
خداحافظ.
توی اینجا هم که پر از سنگه، موجودات کوچکی زندگی می‌کنن.
هی؟
این چیه؟
سلام.
اوه، این یه بچه‌ی انسان نیست؟
تو یه ظاهر خیلی عجیب داری.
واقعاً؟
چون تو دست و پا نداری و مثل پرنده‌ها هم بال نداری.
خب، من یه مارم، طبیعیه.
مار؟
اسم تو مار کوچولوه؟
واقعاً عجیبی.
اوه.
اوه، یعنی تو اولین باره که یه مار می‌بینی؟
آره.
توی ستاره‌ی من مار کوچولویی مثل تو وجود نداره.
ستاره؟
ستاره یعنی همون ستاره‌های توی آسمون؟
آره.
الان دیده نمی‌شه.
پس تو از ستاره اومدی؟
آره.
تازه به زمین رسیدم و اینجا صحرا بود.
چرا؟
من اومدم تا کلی دوست پیدا کنم.
دوست؟
انسان‌ها؟
اوه، نه نه، انسان‌ها وحشی‌ن.
چرا وحشی‌ن؟
انسان‌ها خیلی بدجنسن.
اونا به محض دیدن ما، ما رو دشمن می‌دونن و دورمون می‌کنن.
هوم، نمی‌دونم چرا.
تو شکل عجیبی داری، ولی من فکر می‌کنم شکل خیلی خوبی داری.
شکل خوب؟
چون می‌تونی دراز بشی یا گرد بشی، یا گردنت رو بالا بدی، یا مثل انگشت حرکت کنی، انگار یه انگشت خیلی درازی.
انگشت؟
با این شکل، من از انسان‌های بزرگ‌تر از خودم هم قوی‌ترم.
از انسان‌ها؟
آره.
من می‌تونم حتی تو رو هم بی‌هوش کنم.
مثلاً می‌تونم این کارو بکنم.
وای، خیلی باحالی.
جالبه.
تو از من نمی‌ترسی؟
چرا باید بترسم؟
چرا؟
یعنی هر آدم بزرگی با دیدن من می‌لرزه.
هوم، یه کم سرده و یه کم لغزنده‌ست، ولی می‌تونی با بدنت دست بدی، خیلی کاربردیه.
هوم، دست دادن، واقعاً.
چی شده؟
عصبانی‌ای؟
نه، دارم حیرت می‌کنم.
چرا؟
انسان‌های معمولی فکر می‌کنن باید فرار کنن یا کاری بکنن.
فرار کنن؟
چرا؟
چون ما تازه باهمدیگه دوست شدیم.
دوست؟
من برات دوست نیستم، من یه مارم.
آره، همین الان شنیدم.
پس؟
پس یعنی تو از اول به من اعتماد کردی، دیگه کاریش نمی‌تونم بکنم.
نه، یعنی اعتماد نکردم؟
من مزاحم شدم؟
نه، فقط آدمی مثل تو که این‌قدر صادقه رو اولین باره می‌بینم.
تعجب کردم.
آه، مار کوچولو!
هنوز کاری از دستم برمی‌آد؟
نه، ممنون که کلی چیز بهم یاد دادی، مار کوچولو.
ممنون؟
هوم، تو واقعاً آدم عجیبی هستی.
خب مار کوچولو، خدانگهدار.
آره، تو هم همین‌طور.
هوم، می‌خواستم پاتو گاز بگیرم، ولی تو روحیه‌مو داری.
خدانگهدار، پسر.
حتی اگه به جایی بری که انسان‌ها هستن، بازم برات مثل این صحرا تنهاکننده‌ست.
اگه یه روز دلت برات تنگ شد، من بهت کمک می‌کنم.
ابر بزرگیه.
این چیه؟
باید عجله کنم.
بارون داره دنبالم می‌کنه.
چرا می‌ترسی؟
چرا باید بترسم؟ تو درخت بائوباب نیستی؟
درست گفتی، من بائوباب هستم.
میدونستم.
اما بهش می‌گن درخت زندگی.
درخت زندگی؟
نترس، هیچ مشکلی نیست.
بیا کنار من پناه بگیر تا بارون تموم شه.
اگه اونجا بمونی، فقط خیس می‌شی.
باشه، فقط یه کم.
اما پسر، چرا از بائوباب می‌ترسی؟
من قبلاً دیدمش.
اوه، چی دیدی؟
یه چیز خیلی ترسناک.
توی ستاره‌ی کوچیک من، یه ستاره‌ی دیگه بود که بزرگ‌ترها توش زندگی می‌کردن.
اوه، پس تو از ستاره اومدی؟
من می‌دونستم که باید درخت‌های بائوباب رو وقتی کوچیکن از بین ببریم.
اما اون بزرگ‌ترها تنبلی کردن و کاری نکردن.
بعدش بائوباب‌ها بزرگ‌تر و بزرگ‌تر شدن...
...
پس، پس بائوباب‌ها...
فهمیدم، فهمیدم پسر.
اما اون ستاره خیلی کوچیک بود.
اون به اندازه‌ی من بود، ولی...
آره، و اگه ساکن‌هاش تنبل باشن، کاریش نمیشه کرد.
اما من از بزرگ شدن درخت‌های بائوباب خیلی می‌ترسیدم.
آه، اما اینجا زمینه.
زمین بزرگه.
حتی اگه صد یا هزار تا درخت مثل من هم باشن، زمین خراب نمی‌شه.
واقعاً؟
البته.
و من برای مسافرها مفید هستم.
چطور؟
خب، ببین.
وای، آب داره ناپدید میشه.
ریشه‌هات آب رو می‌مکنن، درسته؟
درسته.
و آب ذخیره شده رو به مسافرهای تشنه می‌دم.
واقعاً.
کلی آب ذخیره کرده.
فهمیدی، پسر؟
آره.
من در موردت اشتباه فکر می‌کردم.
مشکلی نیست.
من اصلاً ناراحت نشدم.
واقعیت رو نمی‌شه فقط از ظاهر فهمید.
خب، بارون هم تموم شد.
می‌ری؟
ممنون که بهم پناه دادی.
خدانگهدار.
اگه به اونجا برسی، دیگه این زمین خشک تموم میشه.
به زمین سبز رسیدم.
هورا!
زیباست.
کلی سبزیه.
درخت‌ها.
علف‌ها.
گل‌ها.
آه،
درسته.
سلام.
منم یکی از شما هستم.
چشمه‌ی قشنگیه.
خوشمزه‌ست.
ممنون بابت آب خوشمزه.
وای، میوه‌های خوشمزه.
من خیلی گرسنه‌م.
می‌تونم یکی بردارم؟
خوشمزه‌ست.
مرغ کوچولو، بابت ترسوندنت متأسفم.
اومدم.
بالاخره اومدم.
به زمین سبز، زمین.
بالاخره اومدم.
هورا!
ابر بزرگیه.
تو هم در سفر هستی.
زمین واقعاً شگفت‌انگیزه.
بزرگ و زیبا و پر از سبزی.
و کلی موجود زنده.
وای، غروب آفتابه.
رنگ‌های قشنگی داره.
غروب توی ستاره‌ی من هم قشنگه، ولی غروب زمین بزرگ‌تره و رنگ‌هاش عوض میشن.
یه جوری احساس می‌کنم دارم خفه می‌شم.
همه دارن عجله می‌کنن تا برگردن.
منم باید یه جایی برای خوابیدن پیدا کنم.
ستاره‌ها.
کلی ستاره هست.
شب بخیر، گل رز ستاره‌ای من.
هی!
شاهزاده!
آه، اون...
شاهزاده!
پرنده‌ست!
پرنده‌ی مهاجر!
شاهزاده!
پرنده!
شاهزاده!
پرنده!
پرنده‌ست!
اومدی!
پرنده!
خوشحالم که اومدی!
شاهزاده، این‌قدر تکونم نده.
ببخشید، پرنده.
وای، خوشحالم که حالت خوبه.
تو هم خوبی.
من داشتم به گل رز ستاره‌ای شب بخیر می‌گفتم.
آره، گل رز ستاره‌ای حالش خوبه؟
و دو تا آتشفشان و چشمه؟
آره، درخت‌های بائوباب رشد نکردن؟
هی پرنده، از وضعیت ستاره‌م بهم بگو.
شاهزاده، این‌قدر عجله نکن.
الان بهت می‌گم.
ستاره‌ی کوچیک تو هیچ تغییری نکرده.
دو تا آتشفشان و چشمه و درخت‌های بائوباب هم مشکلی ندارن.
و گل رز هم خوبه.
آه، راستی، یه پیام برات آوردم.
فهمیدم.
ممنون، گل رز ستاره‌ای.
شاهزاده، من تازه اومدم و خیلی چیزا رو نمی‌دونم، ولی فکر می‌کنم می‌تونم این زمین رو دوست داشته باشم.
شاهزاده.
این یه ستاره‌ی خیلی زیبا و بزرگه.
فکر می‌کنم کلی دوست دارم که هنوز نمی‌شناسم.
آهان؟
من حتماً دوست‌های خیلی خوبی پیدا می‌کنم.
شب بخیر.