بالاخره نزدیک قله‌ایم.
وای، شهره!
اونجا حتماً آدم‌های زیادی هستن.
خب، بریم ببینیم.
س-سلام.
تو اهل اینجا نیستی، نه؟
هی، از کجا اومدی؟
آه، از اون طرف...
من می‌خوام برم شهر.
آهان، منم دارم برمی‌گردم شهر.
بیا با هم بریم.
این همه گل رو چیکار می‌کنی؟
می‌فروشمشون.
می‌فروشی؟
آره، من فروشنده گل هستم.
من و پدربزرگم با فروش این گل‌ها زندگی می‌کنیم.
وای، خیلی آدم اینجا هست!
نه، اگه بری پایتخت، صدها برابر بیشتر آدم هست.
چی، صدها برابر بیشتر؟
آه، با این همه آدم، امکان نداره بتونی با تک‌تک‌شون حرف بزنی.
چی شده؟
نه، چیزی نیست.
آها، فهمیدم.
تو گرسنه‌ای، نه؟
آره.
خب، اونجا یه رستوران هست، برو اونجا.
رستوران؟
آره، می‌تونی هر چیزی که می‌خوای بخوری.
واقعاً؟
خب، من می‌رم اونجا.
منم یه کاری دارم، بعداً می‌بینمت.
وای، خیلی آدم اینجا هست!
سلام، ممنون که اومدید.
خوش آمدید.
آهان، منم می‌تونم غذا بگیرم؟
آره، البته، هر چیزی که دلت بخواد.
تو آدم خوبی هستی.
آه، ممنون.
خب، چی می‌خوای؟
اون چیزی که اون آدم داره می‌خوره خوبه.
آهان، کباب سیخی.
خب، بشین.
هی؟
هانا داره چیکار می‌کنه؟
گل می‌خوای؟
هی، یه گل بخر.
آهان، گل...
آه، خیلی خوشمزه بود.
ممنون، غذای خوبی بود.
خواهش می‌کنم.
خداحافظ.
هی، هی هی هی، صبر کن هانا.
پولش چیه؟
پول؟
پول، یعنی پول.
پول، چی؟
زود باش، زود باش بیا اینجا.
خب، رئیس پلیس رو آوردم.
دیگه لازم نیست.
هانا گفته پول رو میده.
رئیس، لطفاً بذارید بره.
این دوست هاناست؟
آره.
باشه، من پول غذای این بچه رو می‌دم.
رئیس، ممنون.
اشکالی نداره.
پروفسور هنوز همون‌جوریه؟
آره.
هانا هم خیلی زحمت می‌کشه.
ممنون.
من اصلاً نمی‌دونستم پول چیه.
وای، به منم دروغ می‌گی؟
که نمی‌دونی پول چیه؟
صبر کن.
من تازه اینجا اومدم.
با این حرف‌ها نمی‌تونی قضیه رو حل کنی.
ولی واقعاً درسته.
من از یه جای خیلی دور اومدم.
از یه ستاره؟
آره.
خونه من خیلی کوچیکه و دیده نمی‌شه.
دروغ گفتن فایده‌ای نداره.
ما یه تلسکوپ بزرگ داریم و می‌تونیم هر ستاره‌ای رو ببینیم.
ولی بین خونه من و زمین یه ستاره قرمز بزرگ هست.
برای همین فقط چند روز توی سال دیده می‌شه.
یه ستاره قرمز بزرگ؟
چند روز توی سال؟
پس ستاره B612؟
آره.
اینجا به خونه من این‌طوری می‌گن؟
آهان، پس تو راست می‌گی.
هی، بیا با من...
پدربزرگ!
چی شده، این‌قدر داد می‌زنی؟
پدربزرگ، حق با تو بود.
ستاره B612 واقعاً وجود داره.
البته که وجود داره.
این آدم‌های احمق نمی‌خوان قبول کنن.
پدربزرگ، این شاهزاده ستاره B612 هست.
ما می‌تونیم ثابت کنیم که حق با تو بوده.
ستاره B612... شاهزاده؟
ممنون.
با این شوخی خواستی منو خوشحال کنی.
پدربزرگ، شوخی نیست.
شاهزاده واقعاً از ستاره B612 اومده.
اون ستاره هیچ آدمی نداره.
ولی این فرق داره.
این شاهزاده...
آه، بس کن.
بیا بریم بیرون.
ولی پدربزرگ!
دیگه بس کن.
تازه دارم تلسکوپ رو درست می‌کنم.
دیگه مزاحم نشو.
واقعاً چی شده؟
پدربزرگ ده سال پیش ستاره B612 رو کشف کرد و توی یه کنفرانس بین‌المللی معرفی کرد.
ولی چون پول نداشت و لباس‌های قشنگ مثل بقیه دانشمندها نپوشید...
آره، این ستاره B612 اصلاً به نظر یه کشف مهم نمی‌رسه.
تقریباً همیشه پشت مریخ قایم شده و فقط ده روز توی سال دیده می‌شه.
ولی در واقع یه سیارک کوچیکه که نزدیک مشتریه.
این آدم مثل یه جادوگر عربیه.
حرف‌های این آدم رو نمی‌شه باور کرد.
حتماً یه آدم کلاهبرداره.
جالبه که این B6...
هی،
این ستاره B612...
آره، دوباره اومده.
همه ساکت باشن!
لطفاً به تحقیقات من گوش بدین.
مهم نیست که من چه لباسی پوشیدم، حقیقت فقط یه چیزه!
برو بیرون!
آقای کلاهبردار، برو بیرون!
آره، آره!
جادوگرها اینجا جایی ندارن!
برو بیرون!
این چی بود که اتفاق افتاد؟
پدربزرگ داره سعی می‌کنه ثابت کنه که راست می‌گه.
ولی تلسکوپش قدیمیه و مدام خراب می‌شه...
اگه تلسکوپ درست بشه، می‌تونیم ستاره من رو ببینیم؟
ولی ستاره تو به زودی پشت مریخ قایم می‌شه، نه؟
و کنفرانس بین‌المللی هم به زودی اینجا برگزار می‌شه.
من خیلی سخت کار کردم تا یه لباس قشنگ برای پدربزرگ بخرم...
هانا، بیا با هم به پدربزرگ کمک کنیم.
تا تلسکوپ زودتر درست بشه.
تو هم کمک می‌کنی؟
آره.
منم می‌خوام ستاره خودم رو ببینم.
به زودی می‌تونیم ستاره من رو ببینیم.
دلت برای ستاره خونه تنگ شده؟
توی ستاره من یه گل رز قشنگ هست.
وقتی این‌قدر دورم، نگران اون گل رز می‌شم...
تو اون گل رز رو دوست داری؟
نمی‌دونم.
نمی‌دونستم.
هر دوتون دارین خوب کار می‌کنین.
آه، پدربزرگ!
خیلی قشنگ شده.
پدربزرگ!
چیه؟
تلسکوپ امشب درست می‌شه؟
آره، فقط یه تنظیمات کوچیک مونده.
ستاره من...
می‌ترسم ستاره B612 دیگه دیده نشه...
نگران نباش.
هیچ مشکلی نیست.
منم می‌خوام قبل از کنفرانس دوباره اون ستاره رو ببینم.
پس فردا شب حتماً درستش می‌کنم.
هورا!
خب، بچه‌ها، دیروقته، برین بخوابین.
بقیه‌ش رو خودم انجام می‌دم.
باشه!
پدربزرگ، چطوره؟
بین مریخ و مشتری باید باشه، ولی یه چیزی درست نیست.
توی سمت چپ بالای مشتری باید یه ستاره قرمز باشه.
ما بهش می‌گیم چشم خرگوش، و یه نور کوچیک کنارش هست که ستاره منه.
الان وقت شوخی نیست!
پدربزرگ، حرف این بچه رو گوش کن.
ولی...
پیداش کردم!
ستاره B612!
واقعاً؟
ببین!
این ستاره B612 هست!
بذار منم ببینم...
ببخشید، ببخشید.
برو کنار، بذار ببینم.
پدربزرگ، ستاره من رو نمی‌شه بزرگ‌تر دید؟
آره، این بیشترین بزرگ‌نماییه.
و فقط امشب می‌شه دید، بعدش دوباره پشت مریخ قایم می‌شه و تا سال بعد دیده نمی‌شه.
آهان...
ولی چطور این بچه این ستاره رو می‌شناسه؟
گفتم دیگه!
این شاهزاده ستاره B612 هست!
آهان، باورکردنش سخته!
آدم‌های بزرگ واقعاً بدردنخورن!
حتماً می‌تونیم توی کنفرانس بین‌المللی ثابتش کنیم!
پدربزرگ، این دفعه این لباس رو بپوش!
آهان، از توجهت ممنونم، ولی من با همین لباس می‌رم.
پدربزرگ...
البته، اگه این لباس رو بپوشم، شاید تحقیقات من قبول بشه.
ولی من می‌خوام به همه دنیا ثابت کنم که آدم‌ها رو نباید از روی لباس‌شون قضاوت کرد.
آهان... بازم مسخره‌ات می‌کنن.
آره، درسته.
تحقیقاتت و اسمت برای همیشه فراموش می‌شه.
اسم من مهم نیست!
ولی می‌خوای هانا رو به زحمت بندازی؟
پروفسور!
دیگه بس کن!
این فقط مشکل من نیست!
می‌دونی چیه؟
اگه نتونم این‌جوری که می‌خوام کار کنم، بهتره اصلاً شرکت نکنم.
هی، هی، بی‌خود نکن!
بس کن!
فقط دو روز به کنفرانس مونده.
آیا همه تلاش‌هامون بی‌فایده بود؟
پدربزرگ گفت اگه همه مردم کشور خوشحال نباشن، اون هم خوشحال نیست.
آره.
چرا از پادشاه کمک نمی‌گیریم؟
پادشاه؟
می‌تونیم از پادشاه بخوایم که دستور بده همه مردم توی کنفرانس لباس‌های قشنگ بپوشن.
این کار غیرممکنه.
دیگه دیر شده.
چرا؟
یه روز طول می‌کشه تا به محل کنفرانس برسیم.
پادشاه به آدم‌هایی مثل ما به این راحتی‌ها وقت نمی‌ده.
واقعاً؟
شما دوتا چیکار می‌کنین؟
آه، رئیس!
چرا این‌قدر ناراحتن؟
رئیس، راهی هست که پدربزرگ لباس قشنگ بپوشه؟
هانا این‌قدر به فکر پدربزرگه، من واقعاً ناراحتم.
آره، حق با توئه.
منم می‌خوام پروفسور توی کنفرانس موفق بشه.
ولی اون لج‌لعنه.
ولی اگه شما کمک کنین، شاید بشه کاری کرد.
خب، باشه.
من سعی می‌کنم یه فکری بکنم.
چه خوب!
خب، بالاخره وقتشه بریم.
این دفعه باید ثابت کنم که مهم نیست چه لباسی پوشیدم، حقیقت فقط یه چیزه.
چرا این‌طوری می‌چرخی؟
دیرت می‌شه سوار کالسکه بشی.
وای، سلام پروفسور.
آهان، سلام.
پروفسور، حالتون خوبه؟
آهان، پروفسور، هوا خوبه.
این چیه داره اتفاق می‌افته؟
پیداش کردم!
هی!
این لباس چیه پوشیدی؟
هی، چیکار می‌کنی؟
من کاری نکردم!
بذار برم!
نه، نمی‌ذارم!
پدربزرگ!
پدربزرگ کار بدی نکرده!
بعداً برات توضیح می‌دم.
هر دوتون با من بیاین.
هی، چیکار کردی؟
گفتم بذار برم!
هی هی پروفسور.
رئیس!
این چیه داره اتفاق می‌افته؟
چیه، دستور پادشاه.
توی مدت کنفرانس بین‌المللی، همه مردم باید لباس‌های قشنگ بپوشن.
هرکی این کار رو نکنه، به شدت مجازات می‌شه، شاه محمد هفدهم.
متوجه شدم... ولی من خبر نداشتم.
متأسفم، ولی باید ده روز زندان بری.
صبر کن!
من باید برم کنفرانس!
این آخرین شانس منه که تحقیقاتم رو معرفی کنم!
بذار برم، لطفاً!
متأسفم، ولی باید تسلیم بشی.
نه، این‌طور نیست...
رئیس، لطفاً.
ما با هم رفیقیم، نه؟
این دفعه نمی‌تونم کمک کنم.
پس لطفاً یه فکری بکن.
بعد از کنفرانس برمی‌گردم و ده روز زندان می‌رم.
قول می‌دم.
ولی با این لباس که نمیشه!
درسته!
رئیس!
رئیس، من اینجا یه لباس قشنگ دارم.
اوه، این خیلی خوبه.
خب، این رو می‌پوشی؟
آهان، چاره‌ای نیست!
هر چی تو بگی!
باشه!
خب پروفسور، بیا اینجا.
وای، خیلی قشنگه!
چه خوب شد.
پروفسور، خیلی بهت میاد.
ولی اگه کسی رو ببینیم که لباس قشنگ نپوشیده چی؟
مشکلی نیست.
رئیس با ماشین پنج‌لایه می‌برهت.
چی، ماشین پنج‌لایه؟
وای خدای من.
با این لباس و سوار ماشین پنج‌لایه شدن...
ماشین پنج‌لایه پنجره نداره، نه؟
باشه!
زود باش!
خب، اجازه بدین در مورد کشف سیارک B612 صحبت کنم.
این سیارک...
.......................... خب، بریم تالار کنفرانس و به صحبت‌های پدربزرگ گوش بدیم.
ولی من می‌ترسم!
منم نگرانم!
این سیارک در واقع ارتباط زیادی با مریخ و مشتری داره، و من سال‌هاست که روی این موضوع تحقیق می‌کنم.
این چهره آشنا نیست؟
نه، اولین باره می‌بینمش.
خیلی دانشمند باوقاری به نظر می‌رسه.
حتماً آدم مهمیه.
من واقعاً نگرانم.
بیاین بریم داخل.
ثابت شده که سیارک B612 روی مدار مشتری و نقاط مهم دیگه تأثیر داره، و این رو تحقیقات قبلی ثابت کرده.
این تحقیق خیلی مهمیه.
استدلال‌ها هم خیلی قویه.
کشف بزرگیه.
در نتیجه، این سیارک می‌تونه کلید حل یکی از رازهای جهان باشه، و من صحبتم رو این‌جا تمام می‌کنم.
کشف بزرگیه.
پروفسور، تبریک می‌گم.
نظرتون در مورد این کشف بزرگ چیه؟
من خیلی ناراحتم.
چی؟
چرا؟
من ده سال پیش توی یه کنفرانس بین‌المللی دقیقاً همین تحقیق رو ارائه کردم.
ولی اون موقع این‌جوری لباس پوشیده بودم و کسی قبولم نکرد.
جنرال، حتی اگه آدم‌ها لباس‌های کهنه بپوشن، بازم می‌تونن حقیقت رو بگن.
قضاوت کردن آدم‌ها از روی لباس‌شون واقعاً احمقانه‌ست.
من از این بابت ناراحتم.
پس چرا امروز این لباس رو پوشیدی؟
چون دستور پادشاه بود و چاره‌ای نداشتم.
دستور پادشاه؟
ما چیزی در این مورد نشنیدیم.
چی؟
آهان.
آهان، پس این‌طوری بود.
ببخشید.
من نگران پدربزرگ بودم.
پروفسور، ببخشید.
این کار من بود.
نه نه، شاید این بهترین کار بود.
ممنونم هانا.
پدربزرگ!
هانا!
روی زمین هم آدم‌هایی بودن که ستاره من رو می‌شناختن.
ولی تا سال بعد دیگه نمی‌تونم ببینمش.
الان گل رز من چیکار می‌کنه؟