آه، زخمی شده.
حتما درد داره.
آه، مرغ دریایی، لازم نیست بترسی.
چی شده؟
اوه، یه مرغ دریایی.
زخمی شده.
باید سریع درمانش کنیم.
تو خونه ما دارو داریم، بیا تو خونه ما درمانش کنیم.
بیا.
بفرما.
این پدربزرگمه.
سلام.
اینجا فقط من و پدربزرگم زندگی می‌کنیم.
خجالت نکش.
اومم، دارو.
حالا دارو رو بهت می‌زنم.
بی‌حرکت بمون.
خوب نگهش دار.
آره.
آه، نه، مرغ دریایی.
باید بی‌حرکت بمونی.
اینقدر حرکت نکن.
کجاش؟
زخمی شده.
کجاش؟
باشه، الان درستش می‌کنیم.
ممنون، پدربزرگ.
حالش خوبه؟
حتما خوب میشه، مطمئنم.
پرواز
کنه خوب میشه.
برای جعبه سرکه عالیه.
حتما خوب میشه.
پدربزرگم هر روز تا غروب آفتاب به دریا نگاه می‌کنه.
هر روز؟
آره، دیدن غروب آفتاب لذت پدربزرگمه.
پدربزرگ، حتما خاطره غم‌انگیزی داره.
خاطره غم‌انگیز؟
منم وقتی غمگینم، دوست دارم غروب رو ببینم.
مرغ دریایی برای پرواز تو آسمانه.
مرغ دریایی که نتونه تو آسمون پرواز کنه، دیگه مرغ نیست.
دیگه نباید برم ماهی بگیرم.
دیگه نمی‌تونم بگم ماهیگیرم.
یکی دیگه هم هست.
ببین،
باید ماهی‌های بیشتری برات بگیرم.
آره، باید زیاد بخوری تا زود خوب شی.
بیا بریم.
سه تا هست.
کوچیکن، ولی برای صبحونه مرغ دریایی خوبن.
خیلی خوب.
ببخشید.
نمی‌دونستم اینجا خرچنگ هست.
بذار من انجامش بدم.
تو خیلی خوبی.
خیلی خوب.
نه، باید آروم‌تر انجام بدی.
باشه، این بار درست انجامش می‌دم.
ببین، همه‌ش رو بخور.
زیاد بخور تا زود خوب شی.
چی شده؟
چرا بزرگ‌ها الکل می‌خورن؟
چون خوشمزه‌ست.
انقدر خوشمزه‌ست؟
آره، خیلی خوشمزه‌ست.
و اینکه، وقتی اینو می‌خورم...
وقتی اینو می‌خورم، می‌خوام همه چیز رو فراموش کنم.
پس پدربزرگ، خاطرات خوشت رو هم فراموش می‌کنی؟
خاطرات خوش؟
آره.
من خاطرات خوشمو تو قلبم نگه می‌دارم.
مثل یه جعبه جواهر توی قلبم.
ها؟
مادر مری یه روز اینو بهم گفت.
آره، جعبه جواهر قلب.
و وقتی غمگینم، درش رو باز می‌کنم و نگاه می‌کنم.
مطمئنم تو جعبه جواهر پدربزرگ هم هنوز خاطرات خوش زیادی هست.
جعبه جواهر قلب.
چیزی نیست، با این زخم‌های کوچیک نباید ناامید بشی.
خوب گوش کن، باید تلاش کنی.
اوه!
این دیگه چیه؟
پدربزرگ!
آه!
اوه نه، جای زخمش خراشیده شده.
داره می‌لرزه، باید ترسیده باشه.
الان که پاهاش خوب شده، این اتفاق افتاده.
حتما خوب میشه.
پدربزرگ کجا رفته؟
حتما خوب میشه.
ولی تو این طوفان نمی‌تونیم غذا پیدا کنیم.
پدربزرگه!
پدربزرگ برگشته!
این یه ماهی کوچیکه.
پدربزرگ!
آره، بله، بله، سریع بهش غذا بدید.
آره.
وای، چقدر با اشتها داره می‌خوره.
آره.
دیگه خوب شده، درسته؟
خوشحالم.
پدربزرگ ببین، چقدر حالش بهتر شده.
وقتی طوفان تموم شد، می‌بریمش بیرون.
پسر، هنوز نخوابیدی؟
می‌خوام یه کم دیگه کنار مرغ دریایی بمونم.
آره.
وای، چه قلاب بزرگی.
حتما با این قلاب ماهی‌های بزرگی می‌گیری.
این قلاب برای گرفتن ماهی افسانه‌ایه.
ماهی افسانه‌ای؟
سه سال پیش.
اون روز هم یه طوفان وحشتناک مثل امروز بود.
پسرم می‌گفت رفتن تو طوفان خطرناکه، ولی من اصرار کردم و قایق رو به آب انداختم.
اون موقع مری چهار سالش بود.
با افتخار بهترین ماهیگیر روستا، تصمیم گرفتم اون ماهی رو بگیرم.
با اشتیاق قلاب رو انداختم و اون ماهی گرفت.
نبرد ادامه داشت.
اون ماهی با تمام قدرت مقاومت می‌کرد.
وقتی خسته شدیم و یه لحظه استراحت کردیم.
بعد از مرگ پدر مری، مادرش هم به خاطر بیماری از دنیا رفت.
اگه اون روز تو طوفان به دریا نمی‌رفتم، پدر مری رو از دست نمی‌دادیم.
هنوزم وقتی بهش فکر می‌کنم، قلبم درد می‌گیره و ترس برم می‌داره.
آنقدر ترسیده‌ام که دیگه نمی‌تونم به دریا برم.
ببین، دوستات اومدن.
هاها، خوشحاله.
بعد از مدت‌ها بیرون اومده، حتما حالش خوبه.
مرغ دریایی، زخمت خوب شده.
بیا، برو پیش دوستات.
بیا، شجاعت به خرج بده و پرواز کن.
هنوز نمی‌تونه؟
یادش رفته چطور پرواز کنه؟
نه، اینطور نیست.
داره سعی می‌کنه پرواز کنه.
مرغ دریایی، پرواز کن.
همه منتظرتن.
تلاش کن.
پرواز کن، پرواز کن.
بیا، شجاعت به خرج بده و پرواز کن.
مرغ دریایی، پرواز کن.
پرواز کن، پرواز کن.
پرواز کن.
دیگه...
اون، اون برگشته.
اون ماهی افسانه‌ایه؟
صبر کن.
حتما این بار می‌گیرمت.
پدربزرگ.
قایق رو آماده کن.
آره.
رِیلی، دارم می‌رم.
موفق باشی.
جعبه جواهر قلب پدربزرگ باز شده.
ها؟
شجاعت به قلب پدربزرگ برگشته.
آره.