شب بخیر.
می‌آیی؟
البته!
خوبه.
دوباره می‌خوام ببینمت.
می‌خوام ببینمت.
چیه؟
می‌ترسونی.
چی؟
ضعیف شدی.
من واقعاً ضعیفم.
مشکلی نیست...
روز دوم
آه، اینجا قایم شده بودی...
صبر...
گفتم صبر کن!
آه، لطفاً کمکم کن!
این کیف رو!
خوبی؟
لطفاً اینو برام نگه دار!
نمی‌تونم!
یک بار گفتم!
تو... تو، اینو چیکار می‌کنی؟
کلیف!
صبر کن!
کلیف!
چمدون قدیمی... چی توشه؟
چیه؟
صدای خیلی خوبی داره...
چیه؟
ایستاد؟
مرسی که کمک کردی!
چیزی نبود...
جاهای بدمو نشون دادم...
به نظر می‌رسید خیلی استرس داشتی...
توی این چمدون چیه؟
اینو می‌گی؟
گنج من...
تقریباً گرفته می‌شد...
گرفته می‌شد؟
آره... می‌خواستن بگیرنش...
کی می‌خواست بگیره؟
مامانم... مامان خوبیه ولی...
وقتی این گنجو برمی‌دارم خیلی عصبانی می‌شه...
چی؟
ولی چرا؟
نمی‌دونم...
می‌خوای گنجمو ببینی؟
آره، نشونم بده...
تعجب نکن...
اینقدر خیره نشو...
یکی یکی نشونت می‌دم...
اول این!
می‌درخشه!
درسته؟
توش خط‌های زیادی داره!
واقعاً!
جالبه، نه؟
هنوز چیزای بیشتری هست!
اینو ببین!
نازه!
ولی این چیه؟
این یه جعبه موسیقیه!
صدای همون!
گوش کن!
صدای خیلی خوبی داره!
صدای قشنگیه!
و خیلی نازه!
درسته؟
هنوز چیزای بیشتری هست!
هنوزم هست؟
این صدف جزیره گنجه!
جالبه!
اگه واقعاً فکر می‌کنی گنج من قشنگه، چیزای بیشتری نشونت می‌دم!
هنوزم هست؟
نشونم بده!
باشه!
ولی این راز بین ما دو تا می‌مونه!
قبول؟
ببین!
اینو ببین!
ولی این چیه؟
این لوله چیه؟
لوله؟
لوله نیست!
این عینک شفافه!
عینک شفاف؟
آره!
اگه از اینجا نگاه کنی، همه چیزو واضح می‌بینی!
چیه؟
یه چشم دورتر می‌بینم!
ناخوشاینده!
از این طرف نگاه کن!
ببین!
اوه!
یه جای بهتر هم برای دیدن اینا هست!
بریم به عینک شفاف!
زود باش!
صبر کن!
اینجا عینک شفافه؟
آره!
عینک شفاف!
من اسمشو گذاشتم!
عینک شفاف!
درسته!
از اینجا چیزای قشنگ زیادی می‌بینی!
وای!
نشونم بده!
حتماً!
خیلی قدیمیه!
این!
وای!
می‌درخشه!
می‌چرخه!
وای!
قشنگه!
من نمی‌فهمم...
چیو؟
مامان تو رو...
چرا می‌خواد این عینک شفاف قشنگو دور بندازه؟
مامانم از چیزای قدیمی و کثیف بدش میاد!
اوه...
فقط این نیست!
می‌گه چون من بچه‌م، هنوز این چیزا رو نگه می‌دارم...
ولی تو بزرگ نشدی!
پس طبیعیه که بچه‌ای، نه؟
متوجه نیستی...
من سال دیگه به مدرسه می‌رم!
کلیف!
تو به زودی به مدرسه می‌ری!
تا کی می‌خوای این آشغال‌ها رو جمع کنی؟
بفهم!
کلیف!
همه این عینک شفاف رو می‌خوان...
گاهی بهت نشون می‌دم!
مرسی!
ولی خوبه!
امروز واقعاً روز خوبی بود!
یه دوست خوب مثل تو پیدا کردم!
بیا بریم خونه!
مشکلی نیست!
تو، بیا اینجا!
اتاق زیر شیروانی خونه منه!
ولی چطور می‌خوای ببریش؟
چی؟
برای محافظت از گنجمه!
ببین چیکار می‌کنم!
خوبی؟
باشه!
چمدونو بده!
نمی‌رسه!
باشه!
با پات بگیر!
نمی‌تونم!
پهنه!
کلیف، چی شده؟
زود قایم شو!
بابا برگشته!
خوش برگشتی!
سلام!
دیگه تموم شد!
سخت بود!
حالا دیگه نگران نباش!
ولی دروغ گفتن به مامان و بابا...
منم دوست ندارم!
ولی برای محافظت از گنجمه!
چاره‌ای نیست!
پس بریم!
سلام!
مارک کلیف، کجا می‌ری؟
کجا بودی؟
دوستمو آوردم!
خوش اومدی!
امشب پیش ما بمون!
مرسی!
راستی، کلیف، یه لحظه...
آه، آه، انداختمش دور!
درسته؟
آه، آره...
خوب، اگه اینطوریه که مشکلی نیست...
خب، من...
کلیف!
در بازه!
ببخشید...
دوست جدید کلیف...
بچه خوب و آرومیه...
آره، ولی...
به نظر می‌رسه اون آشغال‌ها این دو تا رو به هم وصل کرده...
آشغال؟
هاهاها، آشغال‌بازها!
مسخره‌ام نکن!
کلیف دیگه بچه نیست...
اون همه آشغال...
می‌دونم...
ولی...
خوب بود...
که این چمدون سالم موند...
آره...
هی، فردا بریم دوباره به تپه عینک شفاف...
خب، بریم بخوابیم برای فردا!
شب بخیر...
تو...
راستی، کلیف...
ها؟
به نظر می‌رسه کلیف داره دروغ می‌گه...
آه، اون چمدون کهنه...
آره، اگه به من دروغ می‌گه...
که نمی‌تونه از اون چمدون دل بکنه...
مشکل‌سازه...
خب...
ک...
کلیف...
چی شده؟
اینقدر صبح زود داد نزن...
نی... نیست، نیست!
گنجم!
گنج...
آه، اون چمدون کثیف...
دیروز انداختیش دور، نه؟
ببخشید...
راستش اون چمدون...
دیروز دروغ گفتم، ننداختمش دور...
دیشب قبل خواب کنار تخت گذاشتمش...
صبح که بیدار شدم، نبود...
مامان!
چمدونمو پس بده!
کلیف...
خوب گوش کن، اون چمدون...
نه!
چمدون کجاست؟
کلیف...
کلیف، حرفای بابا رو خوب گوش کن...
چی؟
کلیف، تو چند سالته؟
بابا خودت می‌دونی!
هفت ساله که دیگه بزرگ شدی...
به بقیه بچه‌ها نگاه کن...
همه دارن برای مدرسه آماده می‌شن...
یعنی کتاب می‌خونن و تمرین می‌کنن...
تو چیکار می‌کنی؟
فقط آشغال جمع می‌کنی و بازی می‌کنی...
آشغال نیست!
خوب گوش کن...
چیزای قدیمی و شکسته دیگه به درد نمی‌خورن...
یعنی آشغال...
مامان به خاطر تو اون آشغال‌ها رو...
انداخت دور... انداخت دور...
بدجوری!
کلیف، از بابا و مامان بدم میاد!
کلیف!
صبر کن، کلیف!
خانم، حتی اگه آشغال باشه، برای ما گنجه...
کجا انداختیش؟ لطفاً بگو!
لطفاً!
خانم!
صبح بخیر...
رودخونه؟
من می‌گردم پیداش کنم!
من... حس می‌کنم کار وحشتناکی کردم...
پشیمونی فایده‌ای نداره...
ولی من... نمی‌دونستم اون بچه اینقدر ناراحت می‌شه...
اون بچه حتی صبحونه هم نخورد...
مامان، آروم باش...
من دیگه نمی‌فهمم گنج بچه‌ها چیه...
ها؟
بچه‌ها با بزرگ شدن چیزای مهمشون عوض می‌شه...
کلیف هم حتماً گنج جدیدی پیدا می‌کنه...
گنج جدید... آره!
گنج!
اینو یادته؟
این چیه؟
اولین گنجی که بابا بهم داد... تو تولدم...
اوه، من اینو دادم؟
یادم نمیاد...
حتی اگه آشغال باشه، الان برای من گنجه...
ها؟
حتی اگه آشغال باشه، برای ما گنجه!
اون کیفو کجا انداختی؟
چیزی نیست، فقط یه جعبه...
اینجا انداختیش؟
به هر حال، حداقل عینکو پیدا کن...
عینک؟
بین همه آشغال‌ها، کلیف بیشتر از همه به این عینک اهمیت می‌داد...
عینک... عینک...
اصلاً دوست ندارم!
آره!
حتماً!
نیست...
بدجور!
آه، این...
کیفه!
کیف کلیفه!
باید زود کلیف رو پیدا کنم و بهش خبر بدم!
کلیف!
آ
ه ــست!
پیداش کردم!
چرا انداختیش دور؟
من عینکو پیدا کردم!
مرسی!
واقعاً مرسی!
یادم اومد!
عینکو!
یادم اومد، بچگی بابا برام خرید...
اونم برای من گنج بود...
به نظر می‌رسه بیشتر از همه بهش اهمیت می‌دادم...
می‌دونی، عینک کلیف...
آره!
حتماً باید پیداش کنم!
اگه اتفاقاً عینک کلیف مال من بود...
دلم تنگ شده...
تو، بیا بیشتر بگردیم.
شاید خیلی دورتر رفته...
نه، مشکلی نیست.
حتماً پیداش می‌کنیم.
اگه پیدا نشد، تا دریچه آب بریم.
صبر کن!
خوبی؟
شاید تا دریچه آب رفته...
مامان، عجله کن!
چی شده، مامان؟
الان یه چیزی برق زد...
چیزی برق زد؟
مامان، به نظر می‌رسه معجزه‌ای برا کلیف اتفاق افتاده...
کلیف گنجش رو پیدا کرده...
خوبه، واقعاً خوبه...
ولی کلیف کجا رفته؟
آره!
حتماً اونجاست!
تپه عینک...
تپه عینک؟
من بچگی اسمشو گذاشتم...
از اونجا با عینک نگاه می‌کردم...
بیا بریم اونجا!
باشه.
چندین ساله...
تپه عینک...
رسیدیم!
تپه عینکه!
رسیدیم!
ماشین باباست!
فرار کنیم!
کلیف!
کلیف، صبر کن!
کلیف، مامان هم اومده...
بابا و مامان اشتباه کردن...
ببخش ما رو...
کلیف، ببخش...
مامانی که اون چمدون رو انداخت، ببخش...
راستی کلیف، گنجت سالم بود؟
آره، توش همه چیز...
نه!
دوباره می‌ندازنش دور!
مشکلی نیست...
چون توی اون چمدون...
گنج باباست...
گنج بابا؟
آره...
بابا بچگی یه عینک قشنگ براش خریدن...
همیشه می‌اومد اینجا و با عینک نگاه می‌کرد...
تپه عینک؟
بابا بچگی اسمشو گذاشته بود...
کلیف هم اینجا رو تپه عینک صدا می‌کنه...
درسته؟
خب...
کلیف، عینکت رو به بابا نشون می‌دی؟
ولی عینک گنج من مال بابا بود...
معلوم نیست...
بیا نشون بده...
توی زیرشیروانی خونه پیدا کردمش...
ها؟
بذار ببینم...
آره، این مال بچگی‌های منه...
ببین کلیف...
این خطا رو وقتی خرابش کردم افتاد روش...
چه قشنگه که گنج بابا مال کلیف شده...
ولی مال باباست...
باید پسش بدم؟
نه، این مال توئه...
درسته، مامان؟
آره...
هورا!
دور نیست!
خوبه...
بزرگ‌ها به راحتی دوران بچگی‌شون رو فراموش می‌کنن...
آره...
همه یه روز بچه بودن...
بابای کلیف چی می‌بینه؟
چی می‌بینی؟
دلتنگی...
یه دنیای خیلی دل‌نشین...
هی، حالا بذار منم ببینم...
بیشتر...
هیچی نمی‌بینم، بابا!
بیا با هم نگاه کنیم...
حالا چی می‌بینیم؟
وای!
جالبه!
نوبت منه!
آه، یه کم دیگه...
به نظر می‌رسه این عینک شفاف گنج خانواده کلیف شده...
نوبت منه!
ادامه‌اش رو ببین!