آیا این یک جاده است؟
طولانی‌ست.
تا کجا ادامه دارد؟
وای، می‌لرزد.
انگار زنده است.
وای، عالی‌ست.
این احمق!
آیا واقعاً فکر می‌کنی می‌توانی با یک لوکوموتیو مسابقه بدهی و برنده شوی؟
بی‌فایده!
وای، عالی‌ست.
این یک لوکوموتیو است؟
بزرگ است.
پسر، آیا لوکوموتیو را نمی‌شناسی؟
از دور دیده‌ام، اما از نزدیک هرگز.
این بازو هم عالی‌ست.
البته که هست.
این می‌تواند بارهایی را که بیش از ۱۰۰ اسب می‌کشند، به تنهایی بکشد.
واقعاً، ۱۰۰ اسب؟
چه قدرت عظیمی.
اگر گیر کرده بودی، الان له شده بودی.
روی ریل‌ها راه نرو!
متأسفم.
هوم؟
آه، درست است.
آه، نه.
۳ دقیقه دیر کردیم.
ولگردی نکن!
هوم؟
آره.
البته که هست.
من هر روز مراقبش هستم...
تا کجا می‌روی؟
می‌خواهم به شهر بروم.
شهر؟
خوب است.
سوار شو!
واقعاً؟
هی!
سوار شو!
این لوکوموتیو مسئولیت من است!
نگران نباش!
بیا بیا!
وای، ممنون!
یک گوزن.
هی!
بقیه نمی‌توانند همراهی کنند.
آه، درست است.
نه اسب و نه هیچ چیز دیگری نمی‌تواند با این رقابت کند.
(صدای لوکوموتیو)
(ترانه لوکوموتیو)
بچه‌ها، تونل است.
هی، همه چی خوبه؟
با شال گردنت صورتت را بپوشان.
به زودی می‌رسیم.
اوه، بچه‌ها، این چهره.
آه، این چهره.
نه، ۳ دقیقه دیر کردیم.
اگر این ۳ دقیقه را جبران نکنیم، تصادف می‌کنیم.
رفیق، زغال سنگ بیشتری بریز.
اگر از این تپه عبور کنیم، به نقطه‌ی هدف می‌رسیم.
رفیق، عجله کن.
اگر همین‌طور پیش برویم، تصادف می‌کنیم و به دنیای دیگر می‌رویم.
آره.
تلاش کن، تلاش کن.
تو کسی نیستی که با چنین تپه‌ای تسلیم شوی.
چه تپه‌ای، چه تپه‌ای.
خب، به نظر می‌رسد از تپه عبور می‌کنیم.
نقطه‌ی هدف نزدیک است.
قطار سریع‌السیر به آنجا می‌رسد.
هوم؟
بد است.
حتی اگر الان ترمز کنیم، دیر است.
رفیق، محکم بگیر.
به خط فرعی می‌رویم.
آره.
این ترمز را محکم نگه دار.
هی، رفیق،
چه کار باید بکنم؟
آهان.
دیگر کافی‌ست.
لوکوموتیو تو بزرگ‌تر از لوکوموتیو من بود.
آه.
چیزی نیست، فقط اسب‌ها بزرگ‌ترند.
و خیلی سریع‌ترند.
اما چرا این‌قدر عجله دارند؟
می‌خواهند زودتر برسند.
همه عجله دارند.
هم از نظر جسمی و هم ذهنی مضطرب هستند.
آن‌ها نمی‌توانند به آرامی مناظر را تماشا کنند.
الان برای آن‌ها منظره اهمیتی ندارد.
فکر می‌کنی؟
من دوست دارم مناظر جدید را به آرامی تماشا کنم.
درست است، درست است.
این بهترین راه است.
درست است.
و می‌توانم با لوکوموتیو هم به آرامی صحبت کنم.
درست است.
حتی اگر به لوکوموتیو آب ندهی.
هوم؟
فقط زغال سنگ نمی‌خورد؟
آب هم می‌خورد؟
آره، لوکوموتیو هم تشنه می‌شود.
وای، انگار زنده است.
آره، دوست من.
زنده است.
پس می‌تواند گریه کند یا بخندد؟
درست است، درست است.
و می‌تواند سرفه کند یا عصبانی شود.
بگیر.
بیا، بیا، ادامه بده.
خب، متوقف شو.
این بار آن دسته را بچرخان.
خوشمزه به نظر می‌رسد.
هی!
(ترانه لوکوموتیو)
آه؟
مسخره‌ام کردی.
رفیق، زغال سنگ، زغال سنگ بریز.
نمی‌توانم بگذارم آن ماشین در جنگل تاریک برنده شود.
رقابت است.
نمی‌توانم بگذارم آن بچه‌ها مسخره‌ام کنند.
رفیق، تلاش کن.
رقابت است.
هی، تلاش کن.
زغال سنگ بیشتری بریز.
عمو.
رفیق، نمی‌توانیم ببازیم.
اما این لوکوموتیو قرمز شده.
چی؟
هنوز نباخته‌ایم.
رفیق.
مشکلی نداری؟
آره، من خوبم.
اما لوکوموتیو، لوکوموتیو بیچاره.
ها؟
لوکوموتیو بیچاره؟
رفیق، حق با توئه.
این لوکوموتیو تا امروز همیشه با من بوده.
نمیشه بهش رحم نکرد.
به علاوه، سفر ما با این یکی هم به زودی تموم میشه.
ها؟
یعنی بازنشسته میشه.
به زودی، یه قطار سریع‌السیر جدید با قدرت و سرعت بیشتر جایگزین این لوکوموتیو میشه.
چرا؟
با اینکه این لوکوموتیو خیلی خوبه.
دوره ما دیگه تموم شده.
انسان‌ها همیشه حریص‌ن.
وقتی این لوکوموتیو برای اولین بار حرکت کرد، همه از سرعتش شوکه شدن.
اما بعد از یه شب، به چیزای سریع‌تر و قوی‌تر فکر میکنن...
چرا اینقدر عجله دارن؟
چه چیزی هست که اینقدر باید عجله کنن؟
نمیدونم.
شاید اونقدر عجله دارن که فراموش کردن چرا باید عجله کنن.
شاید وقتی چیزی جدید میاد، انسان‌ها یه چیز مهم رو در گوشه‌ای از قلبشون جا میذارن.
هنوزم میتونه به راهش ادامه بده.
ملکه رو سوار کرده، سربازای زخمی رو هم حمل کرده.
روزای بارونی، بادی، برفی، همه رو پشت سر گذاشته.
پس میتونه به اون طرف کوه‌ها هم بره؟
آره، حتماً میتونه.
پس میتونه به اون طرف کوه‌ها، اون دورترها، اون خیلی دورترها، حتی اون طرف دریا هم بره؟
آره.
پس میتونه به جزیره من هم بره؟
آره، حتی میتونه به ماه و ستاره‌ها هم بره.
رفیق!
رفیق، توی ستاره‌ها آب برای لوکوموتیو هست؟
یه چشمه کوچیک اونجاست.
اما نباید همه‌اش رو بخوری.
می‌دونم.
می‌دونم رفیق.