این درخت خیلی بزرگه، مثل درخت بائوباب.
آه، تو بائوباب رو می‌شناختی؟
اوه، ببخشید، ببخشید.
تو هیچ‌وقت از این درخت بیرون نرفتی، درسته؟
اما یه روزی پروانه می‌شی، درسته؟
اونوقت خیلی عالی می‌شه.
همه چیز رو می‌تونی ببینی.
جنگل‌ها، رودخانه‌ها و شاید کلی دوست جدید هم پیدا کنی.
برف... برف...
چیه؟
یه هواپیما!
اما چقدر بد پرواز می‌کنه.
حتی یه پرنده هم بهتر از این پرواز می‌کنه.
بریم ببینیمش.
وقتی پروانه شدی.
دوباره می‌بینمت.
خداحافظ.
دوباره می‌بینمت.
آره.
همه چیز طبق طرح پیش می‌ره.
همین‌جوری ادامه بده!
آه!
باز هم پسرم هستی!
اوه!
آه!
به هر حال، هواپیمای سانیو محدودیت‌های خودش رو داره.
چی، چی گفتی؟
مشکل از مهارت توئه!
اصلاً هواپیمای سانیو خیلی قدیمیه.
قدیمی یا جدید، مشکل اینه که تو بلد نیستی درست پرواز کنی.
هر چی بال بیشتر باشه، بهتره.
احمق!
بال‌ها فقط نیروی برآرو رو خنثی می‌کنن!
وای!
عالیه!
سه تا بال داره، خیلی باحاله!
تو بودی؟
اونو هدایت می‌کردی؟
آره، من بودم.
اما هواپیما مال پدرمه.
چرا این‌قدر بد پرواز می‌کنی؟ حتی از یه پرنده هم بدتره.
خطرناکه.
اوه!
مشکل از هواپیماست!
چی گفتی؟
بیا اینجا.
می‌خوام یه هواپیمای واقعی رو بهت نشون بدم.
هی، صبر کن!
صبر کن!
این قسمت پاره‌شده رو چیکار کنیم؟
مراقب باش!
بعداً درستش می‌کنیم!
بالا محل زندگی من و پدرمه.
پایین هم انباره.
ببین!
اون هواپیما رو من ساختم!
چی؟
تو؟
واقعاً؟
تنهایی؟
آره.
البته پدرم هم حدود نصفش رو کمک کرد.
عالیه.
سوخت
یه موتور داره.
اسمش شهاب‌سنگ‌است.
شهاب‌سنگ؟
آره.
تو تا حالا سوار هواپیما شدی؟
آره، دیده‌امش.
سوارت کنم؟
چطوره؟
واقعاً؟
واقعاً می‌تونم سوارش بشم؟
آره، موتوری که روی شهاب‌سنگ نصب کردم...
اما هنوز کامل نشده.
این.
کجا؟
اما پدرت سه تا بال داشت، این فقط یه بال داره.
کاش زودتر سه تا بال داشته باشه.
متوجه نیستی، دیگه.
چی؟
همین یه بال کافیه!
آه، راستی.
دیگه هیچ‌چیزی رو متوجه نمی‌شی.
بیا بالا.
بیا.
بهت یاد می‌دم.
یه لحظه صبر کن.
هی، این چیه؟
آه، یه مهره‌ست.
مهره؟
نیاز نداری؟
کلی از اینا اینجا ریخته.
می‌تونم بردارم؟
آره، باشه.
اما با این چیکار می‌خوای بکنی؟
به عنوان یادگاری.
از وقتی باهات آشنا شدم.
چی؟
عکس عجیبیه.
این عکس نیست.
این نقشه‌ی هواپیماس.
خوب گوش کن.
می‌خوام تئوری پرواز رو برات توضیح بدم.
با دقت گوش کن.
چی؟
در اصل، هواپیما یه چیزیه که...
هی، هی، هی.
حالت چطوره، رابرت یلوهد؟
آره، خوبم.
تو هم که به درخت گیر نکردی، خوب اومدی.
چی، چی گفتی؟
این بار هواپیمای تو خیلی با چیزی که من دارم فرق داره.
باز هم اومدی تا نشون بدی، درسته؟
اوه، چقدر بد می‌گی.
این مال توئه.
عمووو!
اوه، جیم.
حالت چطوره؟
سلام، عمو.
سلام.
هی، سلام.
اوه، تو کی هستی؟
دوست منه.
آه، راستی.
خوش اومدی.
هی، جیم.
می‌گن بازم یه مدل جدید ساخته.
اوه، خیلی گیر کرده.
حتماً.
پارسال هم می‌گفت مدل جدیده، کلی سر و صدا کرد.
چی؟
اون موقع کی بود که تو استخر افتاد؟
اون موقعی که موتور رو روشن کردی و فقط ملخ‌ها پرواز کردن، مال تو نبود؟
چی؟
چیه، چیه؟
چی شده؟
چی؟
هی، خیلی فرق داره.
چی؟
هه، نباید جدی بگیریش.
این فقط یه سلام و احوالپرسی معمولیه.
به هر حال، جیم.
شنیدم مخزن تک‌حجره‌ای رو ساختی.
ها؟
آره، بالاخره درستش کردم.
حتماً باید ببینمش.
چیزی نیست، جیم همیشه خیلی شیک و مرتبه.
اصلاً هم شیک و مرتب نیست!
چه می‌گی!
ولی خیلی باحاله.
حتی بال‌ها هم داره.
و بعد، بعد...
ملخ‌ها هم داره.
هی جیم، درسته؟
آره، بیاین با هم پرواز کنیم، باشه، باشه؟
اوه، این به نظر جالب میاد.
خب، اگه مخزن تک‌حجره‌ای و ناهماهنگ بتونه به خوبی مخزن سه‌حجره‌ای من پرواز کنه.
چی؟
این...
چیه!
رابرت، اگه می‌خوای متوقف شی، الان وقتشه!
چی می‌گی!
جالبه...
گری‌برت!
یه کم اهرم سمت راست عقب رو بکش!
دکمه قرمز رو بکش و اهرم سمت راست رو بکش!
بریم!
باشه!
اگر دیر شد، برگردون!
عالیه...
جاده‌ها و سقف‌ها برق می‌زنن، انگار یه شهر اسباب‌بازی‌ای هستن...
وقتی روی زمین بودم، خونه بغلی خیلی دور به نظر می‌رسید...
ولی از این بالا، به نظر می‌رسه می‌تونم با همه مردم خونه‌ها دوست بشم...
خوبه
ناهمواره و حتی به نظر می‌رسه یه سوراخ توی قلبش هست...
ولی، حتی برای یه بار هم که شده، دلم می‌خواد سوارش بشم...
ممکن نیست!
پس فقط یه کم دست بزنم؟
نه!
چیکار می‌کنی؟
می‌خوای پیاده شی؟
جایی برای پیاده شدن هست؟
حس خوبیه...
پدرم همیشه می‌گفت، این چیزیه که باعث می‌شه نتونی از پرواز دست بکشی...
دیگه نمی‌تونی ادامه بدی!
اوه، این حدشه؟
چی می‌گی!
بگیر!
این، این دیگه چیه!
چیه این؟
1...1...ها؟
بگیر!
صبر کن!
بگیر!
بذار خرابش کنم!
این!
نه، چطوره؟
این قراضه‌ها نمی‌تونن به اینجا برسن...
قراضه؟!
چیه این؟
این!
چی...
بسه!
بسه دیگه!
این دیگه چیه...
واقعاً غیرقابل تحمله!
اون کرم کوچولوی اون موقعه.
بالاخره پروانه شد.
عالیه.
می‌تونه هرجا بخواد آزادانه پرواز کنه.
من امروز یه کشف جدید کردم.
چیزایی که همیشه نزدیک بودن ولی هیچوقت متوجه‌شون نشده بودم.
نمی‌دونستم سقف خونه‌ها می‌تونن اینقدر زیبا برق بزنن.
همیشه بدون اینکه بفهمم از کنار جنگل‌ها و بیشه‌ها رد می‌شدم، که چقدر سایه‌های زیبایی می‌سازن، و اینکه اگر یه مسیر رو دنبال کنی، می‌تونی به هر خونه‌ای، هرچقدر هم که دور باشه، برسی.
تقصیر توئه!
اولش تو شروع کردی!
من فقط دارم مهارتم رو نشون می‌دم!
مهارت!
اصلاً تو خیلی بی‌نظمی!
آخ!
آی!
اگه اینقدر حرف می‌زنی، بیا دوباره مسابقه بدیم!
باشه!
ب
به نظر می‌رسه این مسابقه تموم شد.
آره!
شاید ما با نمایش سرعت و تکنیک‌هامون، چیزای مهم‌تری که به عنوان خلبان باید بهش توجه می‌کردیم رو فراموش کردیم.
شاید ما هم قبلاً اینطوری بودیم.
هی، ابرها، کوه‌ها و رودخانه‌ها دوست‌هامون بودن.
بعدش با ریش‌ها و چیزای بی‌اهمیت درگیر شدیم و خیلی سفت و سخت رفتار کردیم.
درسته.
اون موقع حتی یه پیچ، مهره یا واشر هواپیما برامون گنج بود.