سلام به موش کورِ سرسخت.
نمی‌تونم در برابر شراب مقاومت کنم.
با اینکه وسط این بیابونیم.
حیرت‌انگیزه.
فکر کردم دزد قبری. وای، جالبه.
اولین باره که همچین چیزی می‌بینم.
این مال دوران کائولا است، احتمالاً حدود ۲۰۰۰ سال قدمت داره.
آقا، شما دانشمندید؟
نه، ولی در دنیای باستان‌شناسی، هاوارد هافمن اسمی شناخته‌شده‌ست...
یه کم معروفه. باستان‌شناسی؟
باستان‌شناسی.
درباره چیزهای قدیمی تحقیق می‌کنم. پس این هم مال قدیمه؟
آره، همه‌شون هزاران سال قدمت دارن.
این کوزه‌ها و آب‌دون‌ها به ما می‌گن مردم قدیم چطور زندگی می‌کردن. آقا، واقعاً شگفت‌انگیزه.
امروز مثل دیروز نیست.
گنجینه‌های درخشان و شراب سرخ و دختران زیبا.
ببین، خیمه‌ای که روی تپه‌ست خونه‌مه.
توی این منطقه، خونه‌ای با استخر فقط مال منه.
آه، سرده.
آب واقعاً دلت رو خنک می‌کنه.
به نظر می‌رسه مرینگتون ازت خوشش اومده، پسر.
گفتم دانشمندم، ولی الان تفاوتی با دزد قبر ندارم.
وقتی هوس شراب می‌کنم، چیزهای باارزشی که پیدا کردم رو می‌فروشم...
و خوشحالم.
چه جالب که توی این بیابون به رز برخورد کردم. پسر، تو هم گل رز دوست داری؟
آره، به نظر می‌رسه می‌تونیم دوست‌های خوبی بشیم.
سال‌هاست که اینجام و این مدت رو صرف مراقبت از این گل‌ها کردم.
پس تو با رز دوستی؟
آره، و یه قول مهم هم بهش دادم.
قول؟
من هم یه رز مهم دارم.
ولی بهش قول ندادم. رز مهم تو چیه؟
آره.
ولی یه کم لوس بود... رز لوس؟
کارای رز واقعاً عجیب و غریب بود.
ولی من تازه با رز آشنا شده بودم و احساسات واقعیش رو نمی‌فهمیدم.
چیزهای مهم رو نمی‌شه با چشم دید.
اینکه تو رزت رو دوست داری، به خاطر اینه که وقتت رو براش گذاشتی.
وقت گذاشتن برای رز؟
پسر، این رو فراموش نکن.
همیشه مسئولیت کسی رو که ازش مراقبت می‌کنی، داری.
باید ازش محافظت کنی.
قولی که به رز دادی. قول تو به رز چیه؟
سال‌ها پیش بود.
اون موقع هنوز جوان بودم.
وقتی داشتم مقبره شاهزاده یوپیتر آمون رو حفاری می‌کردم.
شش سال طول کشید تا بالاخره به درش رسیدیم.
چیز زیبایی بود.
شیرهای طلایی، آب‌دون‌های تزیین‌شده با جواهرات.
واقعاً خیره‌کننده بود.
ولی اون موقع چیز عجیبی دیدم.
یه رز.
یه گل رز.
برای یه لحظه به چشم‌هام شک کردم.
گل رزی که ۳۰۰۰ سال پیش اونجا گذاشته شده بود، ولی انگار تازه گذاشته بودنش، خیلی زنده و زیبا بود.
ولی اتفاق غیرمنتظره‌ای افتاد.
هوای تازه‌ای که وارد شد، همه چیز رو به سرعت از بین برد.
شاید خشم خدایان بود.
وقتی می‌خواستیم تابوت رو بیرون بیاریم.
ناگهان یه طوفان شن شروع شد.
وقتی طوفان تموم شد، ورودی مقبره زیر شن‌ها دفن شده بود و دیگه پیداش نبود.
هیچکس حرف من درباره اون گل رو باور نکرد.
ولی پسر، من واقعاً دیدمش.
اون گل رز رو.
آره.
اون گل رز، حتماً کسی اونجا گذاشته بود تا شاهزاده تنها رو تسلی بده.
آره، حتماً با عشق گذاشته بودنش.
اگه من در رو باز نکرده بودم...
قول تو اینه که اون گل رز رو برگردونی؟
آره. می‌خوام دوباره ورودی رو پیدا کنم و گل رو برگردونم.
فردا سالگرد اولین سالمه. سالگرد؟
آره.
دقیقاً یه ساله که اینجا فرود اومدم.
پسر، به نظر می‌رسه خوابت گرفته.
اهه.
ستاره‌ها اینقدر زیبا هستن، چون یه گل نامرئی رو پنهان کردن.
نه، اینجوری نه.
نمی‌شه فهمید گربه‌ست یا گوسفند.
اوه، بگیر.
نه، اینجوری نه.
این گوسفند مریضه و نزدیکه بمیره.
ولی من بلد نیستم گوسفند بکشم.
این خیلی ضعیفه.
من یه گوسفند می‌خوام که عمر طولانی داشته باشه.
ببین،
این یه جعبه‌ست.
گوسفندی که می‌خوای توشه.
توی این جعبه‌ست.
آره، دقیقاً همچین چیزی می‌خواستم.
این گوسفند زیاد علف می‌خوره؟
چرا؟
چون جای من خیلی کوچیکه.
آه، نگران نباش.
نه، جدی می‌گم.
یه چوپان کوچولو هم داره.
اونقدرها هم کوچیک نیست.
اوه، گوسفند خوابش برده.
همم؟
دیگه نگران بوآباب‌ها نباش.
گوسفند همه‌شون رو می‌خوره.
گوسفند، اگه درخت‌های کوچیک رو می‌خوری، پس گل‌ها رو هم می‌خوری؟
آره، هرچیزی رو می‌خوره.
هرچیزی. حتی گل‌های خاردار؟
آره. پس خارها به چه دردی می‌خورن؟
خارها به چه دردی می‌خورن؟
هیچ دردی نمی‌خورن.
گل‌ها از روی بدجنسی خار درمیارن، پسر.
دروغه.
گل‌ها ضعیفن.
سعی می‌کنن نگران نباشن.
فکر می‌کنن اگه خار داشته باشن، در امنیتن.
ولی تو می‌گی گل‌های خاردار بدجنسن.
نه، نه، اشتباه کردم.
من اشتباه کردم.
یه چیز مهم ذهنم رو مشغول کرده بود. چیز مهم؟
تو می‌گی خوردن گل‌ها توسط گوسفند مهم نیست؟
گوسفند ممکنه تصادفی ستاره‌ها رو هم بخوره.
فکر می‌کنم توی هر ستاره‌ای یه گل مورد علاقه‌م هست، به خاطر همین همه ستاره‌ها پر از گلن.
ولی اگه گوسفند اون یک گل رو بخوره، همه ستاره‌ها یه‌دفعه خالی میشن.
پس خداحافظ.
گل مورد علاقه‌ت.
اشکال نداره.
من به گوسفندت یه دهن‌بند می‌دم.
و گل تو یه حفاظ می‌گیره. تو خوابت نمی‌بره؟
برات لالایی می‌خونم؟
چشما رو ببند و راحت بخواب. هیچ چیز ناراحت‌کننده‌ای وجود نداره.
مثل زنگ‌ها بخند.
زمزمه کن.
وقتی به صورت خواب تو نگاه می‌کنم، از خوشحالی اشکم درمیاد.
گل رزی که همیشه یادت می‌مونه، چه شکلیه؟
اگه تو رو ندیده بودم، شاید گل رز خودم رو فراموش کرده بودم.
امروز مثل دیروز نیست، باید حفاری کنی تا بفهمی.
سلام به موش کورِ سرسخت.
و یه موش کور دیگه، محکم بایست.
من باید اون گل رز رو برگردونم.
این یه قوله. پیداش کردم، پیداش کردم!
پسر!
یادت نمیاد؟
فکر کردم... ولی اینجا نیست.
لطفاً جای پای من رو پیدا کن.
امشب می‌رم اونجا. پ-پسر!
پسر، حالت خوبه؟
اون یه میگوی سمی بود.
پسر، داری چیکار می‌کنی؟
بالاخره پیداش کردی.
خوشحالم، آقا.
حالا می‌تونی قول‌هات رو به گل رز انجام بدی.
چطور می‌دونی؟
من امروز می‌رم خونه.
امشب ستاره‌م دقیقاً بالای جایی که پارسال فرود اومدم قرار می‌گیره.
پسر، داری درباره ستاره و میگو چی می‌گی؟
مهم‌تر از اون، پسر، بالاخره پیداش کردم!
می‌تونم در سنگی رو باز کنم.
پس پسر، با هم بریم گل رز رو برگردونیم.
تا اون موقع، جایی نرو.
باشه، به زودی گل رز رو میارم، پسر.
گل رز ستاره‌ای، من به زودی برمی‌گردم.
آقا، خداحافظ.
و به همه دوست‌های زمینی، خداحافظ.
به همه دوست‌های زمینی، خداحافظ.