ادامه در قسمت بعد!
یه استراحت کوتاه… و میریم سراغ زندگی.
مارتا، مارتا به زودی برمی‌گرده.
در حالی که به این فکر می‌کنه، نیکولاس احساس ناآرومی می‌کنه.
چرا انقدر یهویی تصمیم گرفت برگرده؟
عقب!
یکی تو پنجره مارتا گل گذاشته!
آندرس!
سلام، نیکولاس!
دارم اتاق مارتا رو تمیز می‌کنم.
می‌فهمی؟
باید برای وقتی که میرسه آماده باشه.
پس درسته اون چیزی که میگی، که قراره برگرده؟
آقای استبان رفته لامبرس رو بیاره.
الان تو راهه.
امروز برمی‌گرده؟
تا شب میرسه.
آندرس!
انقدر حرف نزن!
می‌خوای نیکولاس، که آقای استبان ازش خوشش نمیاد،
این دیداری که با این همه اشتیاق منتظرش بودن رو خراب کنه؟
حیف میشه!
زود باش، عجله کن و دست از چرت و پرت گفتن بردار!
برو آب بیار!
زود باش، بچه!
باشه!
و تو، اگه کاری نداری، چرا نمیری خونه به پدربزرگت کمک کنی؟
آقای استبان از آدمای تنبلی که فقط بلدن شکمشونو بخارونن خوشش نمیاد.
عجب، پس مارتا امروز برمی‌گرده، اینطور نیست؟
آره.
پدربزرگ، میشه بذارید برم امپرس، لطفا؟
همین الان؟
آره.
چیزی که منو متعجب می‌کنه اینه که چرا انقدر یهویی برمی‌گرده.
مطمئنم درساشو تموم نکرده.
سعی کن مزاحم آقای استبان نشی.
آها!
باشه!
بزن بریم، پاتراس!
نه، بلکی!
تو که نمی‌تونی پیاده تا امپرس بری!
خیلی راهه!
همونطور که پدربزرگ گفت، عجیبه که مارتا تو این موقعیت برمی‌گرده.
نیکولاس، با این حال، هر لحظه بیشتر از قبل از حضور قریب‌الوقوعش هیجان‌زده میشه.
نگاه کن، اونجاست، عزیزم.
خودتو کنترل کن، النا، لطفا.
نیکولاس!
سلام، حالتون چطوره؟
مارتا امروز برمی‌گرده، درسته؟
درسته؟
خب، آره، ولی نمی‌دونم چرا.
آقای استبان و خانمش هم خیلی خوشحال به نظر نمیان.
درسته!
اونا رو دیدید؟
همین الان دیدیمشون.
فقط چند دقیقه پیش از اینجا رد شدن.
خیلی غمگین به نظر می‌رسیدن.
خیلی غمگین؟
اون کشتیه!
بزن بریم، جورج!
می‌تونی مارتا رو ببینی؟
نه، نمی‌تونم ببینمش.
عزیزم، فکر می‌کنی مارتا سوار کشتی شده باشه؟
نمی‌دونم، ولی به هر حال نباید صبرمونو از دست بدیم، النا.
اوه، چه اتفاقی براش افتاده!
مارتا تو قایق نبود، درسته؟
تو قایق نبود.
تو قایق؟
یه نامه؟
آره!
تو اون نامه چی نوشته؟
چی میگه؟
النا… من خوبم، نگران من نباش.
نمی‌فهمم چی داره میشه.
دارن میرن!
چه عجیب!
دارن میرن؟
جورج، یعنی مارتا دیگه برنمی‌گرده.
نه.
جورج، نکنه مرده باشه؟
پابلو، ببین چه حرفای احمقانه‌ای میزنی!
نیکولاس!
مارتا!
انگلیس خیلی نزدیکه!
خیلی کم از اینجا فاصله داره!
پاتراس!
نیکولاس!
به امید دیدار!
امیدوارم زود باشه!
به امید دیدار!
مارتا!
مارتا… کجایی؟
کجایی؟
نیکولاس!
مطمئنم فردا می‌فهمی چه اتفاقی برای مارتا افتاده.
آره.
چیکار می‌کنی، النا؟
دارم میرم به دیدن مارتا.
به انگلیس؟
آره.
ترجیح میدم برم اونجا تا اینکه اینجا باشم و همش بهش فکر کنم.
عجله نکن.
دکتر برتراند تو نامه‌ش میگه که به محض اینکه
یه کم بهتر بشه، بدون شک می‌فرستتش خونه.
اگه تو راه باهاش روبرو بشی چیکار می‌کنی؟
بگو ببینم.
بگو، النا.
ولی، عزیزم… اگه مارتا برگرده و تو نباشی، دلش برات تنگ میشه.
خیلی ناراحت میشه.
اگه نفرستاده بودیمش انگلیس… چرت نگو، النا!
آدم هر جایی ممکنه مریض بشه.
نامه از طرف دکتری بود که رفته بود انگلیس دنبال مارتا.
تو اون نامه نوشته بود که مجبور شده
حرکتش رو به تعویق بندازه چون حال مارتا خوب نبود.
دختر تو انگلیس مریض شده بود.
نیکولاس، که اینو نمی‌دونه، خیلی نگران اینه که چرا برنگشته.
نمی‌تونه اتفاقی که افتاده رو توضیح بده.
بلکی!
چی شده، پیداش نمی‌کنی؟
نه، فکر کنم از لونش رفته بیرون و من متوجه نشدم.
یه دور بزن، ببین پیداش می‌کنی.
من میرم کار کنم.
نگران نباش، من موقع شیر دوشیدن دنبالش می‌گردم، پدربزرگ.
خب، پس تو این صورت با هم دنبالش می‌گردیم، باشه؟
بلکی!
بلکی، چیکار داری می‌کنی؟ معلومه!
حالا فهمیدم!
از اینجا می‌تونی هر کسی که داره میاد دهکده رو ببینی.
و تو می‌خوای وقتی مارتا رسید بهم خبر بدی، اینطور نیست، بلکی؟
خیلی ازت ممنونم.
پدربزرگ، بلکی منتظر مارتاست تا وقتی رسید بهم خبر بده.
این خیلی خوبه.
دیگه بریم!
حواست باشه!
بعد از اون، بلکی همچنان منتظر مارتا تو پل می‌مونه.
سگ نیکولاس!
ای بابا!
چرا از سر راه من کنار نمیری، سگ کثیف احمق؟!
زود باش، گمشو!
آره!
مارتا برنگشته.
یه هفته گذشته و بلکی همچنان منتظر رسیدنش تو پل مونده.
نیکولاس!
جورج، پابلو، چه خبره؟
اینجا چیکار می‌کنید به این زودی؟
یه سورپرایز برات داریم.
یه سورپرایز؟
واقعا؟
ولی… ولی غش نکنی.
این کارو نکن!
درباره مارتاست.
از انگلیس برگشته.
واقعا؟
مارتا بالاخره برگشت.
آره، دیدم داشت از کشتی که دیشب تو بندر لنگر انداخت پیاده میشد.
مارتا برگشته چون مریضه.
واسه همین.
چی؟
مریضه؟
نگران نباش، نیکولاس. می‌دونیم الان کجاست.
می‌خوای بگی مارتا به دهکده برنگشته، جورج؟
بیا.
بیا!
صبر کن.
می‌تونی بری.
اون خونه دکتر برترانده.
خونه دکتر؟
مارتا!
پابلو!
آخه تو بلد نیستی چطوری با ادب در خونه کسی رو بزنی.
چطوری باید بزنم؟
پابلو!
ها؟
بله؟
چی می‌خوای؟
صبح بخیر، آقا.
اسم من نیکولاسه.
آه!
نیکولاس معروف!
ها؟
مارتا خیلی درباره‌ت باهام حرف زده.
یه لحظه صبر کن، لطفا.
تبریک میگم، نیکولاس!
ممنون.
تو چی، پابلو؟
تعجبی نداره مارتا همش درباره نیکولاس حرف بزنه.
نکنه درباره منم باهاش حرف زده باشه، جورج؟
چرا باید درباره تو حرف بزنه؟
منو دست ننداز!
مارتا میگه نمی‌خواد ببینتت.
ها؟
ملاقات دوستانه شما رو رد می‌کنه؟
رد می‌کنه؟
میگه نمی‌خواد مریض رو تخت ببینی، حالش خوب نیست.
ولی گفت باید ازت یه خواهشی بکنه.
واقعا؟
می‌خواد نقاشی‌هایی که اخیرا کشیدی رو ببینه.
نقاشی‌های من؟
بهم گفت با اینکه نمی‌تونه ببینتت، یه جورایی انگار با توئه.
بدیش اینه که امروز دفتر نقاشیمو با خودم نیاوردم.
نیکولاس، چرا الان یه نقاشی نمی‌کشی؟
الان؟
آره.
دکتر، میشه یه کاغذ و چند تا مداد بهم قرض بدید؟
معلومه که میشه.
بفرمایید.
خب، خیلی خوب از آب دراومده.
آره!
زود باشید، دکتر، لطفا بدیدش به مارتا.
واقعا، فکر کنم دهکده شما جای خیلی قشنگیه.
تماشای این نقاشی مثل اینه که یه نفس عمیق بکشی.
میدمش به مارتا.
ممنون، خیلی لطف دارید.
این دهکده منه، دکتر.
از تپه‌ای که من هر روز با نیکولاس اونجا قرار می‌ذاشتیم دیده میشه.
ما زیر درختی که اون بالا هست بازی می‌کردیم.
نیکولاس، عقب!
مارتا.
نیکولاس.
مارتا.
نیکولاس!
مارتا، از دیدنت خوشحالم!
نیکولاس!
هاهاها!
دیدار با مارتا خیلی کوتاه بود.
مارتا، که نیکولاس بالاخره تونست ببینتش، مریض بود.
هر وقت چهره رنگ‌پریده‌شو تو
پنجره به یاد میاره، یه درد عجیبی رو تو قلبش حس می‌کنه.
از مریضیش خوب میشه.
دوباره می‌تونه شادی رو تو صورتش بین
شکوفه‌هایی که لبه پنجره رو تزئین کردن ببینه.