ساعت 7 است.
آروم آروم شهر بیدار می‌شه.
آروم باش، فکر کنم یه کم تند رفتم.
وای، چه هول‌هولی!
بیا، بیا، عجله کن، عجله کن.
زود، زودتر، عجله کن، عجله کن.
همه تو خیابون بیان.
زود باش عمو، زود باش.
هی، ماشینت رو فراموش کردی.
و ما عجله می‌کنیم تا به کارخونه برسیم.
چی؟
دیر کردیم؟
و ما به سمت مدرسه می‌دویم.
آخ، آخ، معلم از دیرکرد خوشش نمیاد.
تو گوشه می‌ذارت.
همه این آدما که اینطوری به هم می‌ریزن، آدم گیج می‌شه.
واتو، واتو، جای بادنما رو بگیر.
و حالا برعکسش کن.
زود، همیشه زودتر.
زود.
اوه، چه زندگی‌ای.
بیا، بیا، عجله کن، عجله کن.
و عجله می‌کنیم تا تکالیفمون رو انجام بدیم.
و عجله می‌کنیم تا شام بخوریم.
و عجله می‌کنیم تا بخوابیم.
اوف.
خوشبختانه، شب‌ها بهتره.
آروم‌تره.
اونا به استراحت نیاز دارن.
بیاین دو ساعت بیشتر بهشون وقت خواب بدیم.
و فردا صبح... سلام، سلام.
زود، زود.
بیا، دوباره شروع شد.
عجله کن، عجله کن.
زودتر، زودتر.
بیا، بیا، بیا.
باز هم زودتر.
اما اونا چیزی نفهمیدن.
بیا، بذار دیرشون کنیم.
اما صبر کن.
شما زود اومدین.
آفرین پدر زوا.
شما سر وقت بودین.
آفرین بچه‌ها!
معلم باورش نمی‌شه.
خب، زندگی وقتی آروم‌تر باشه خیلی بهتره.
و شب‌ها آروم‌تره.
هی، بادنما تو باغ چیکار می‌کنه؟
آه، فهمیدن!
خانواده‌ی زوا فهمیدن.
ممنون واتو-واتو.
به خاطر تو، ما وقت می‌ذاریم تا زندگی کنیم.
خداحافظ.