این
اولین جمله است.
سکوها پر شده‌اند، از جمعیت طرفداران پر شده‌اند.
بعضی‌ها طرفدارند، و بعضی‌ها طبیعتاً مخالف.
آروم باش عمو، تو آروم باش.
شروع بازی اعلام شد.
یک شوت عالی.
اوه، یک هد خوب.
با پا شوت می‌زنیم، با سر می‌زنیم، اما با دست بازی نمی‌کنیم.
و بازی دوباره شروع شد.
یک بازیکن سریع حرکت می‌کند، توپ به پا.
او توسط حریف زمین‌گیر می‌شود.
داور درست سوت زد.
نباید پا بگیری.
ضربه آزاد زده شد.
اما توپ توسط تیم اویس تصاحب شد.
هی آقایون، آروم باشید.
این مسابقه بوکس نیست.
مواظب باشید، آروم باشید.
و در سکوها هم اوضاع خراب است.
چه دعوایی.
و در نهایت، کریدو شین توپ را می‌گیرد.
در همین حال، در سکوها اوضاع بهتر نمی‌شود.
آره، واقعاً، این دیگه فوتبال نیست، این دویدن است.
بچه‌های واتوها کمی نظافت می‌کنند.
و واتو توپ را به وسط برمی‌گرداند.
خیلی قبل از بازی، به واتو واتو گوش کنید.
دست نزن.
پا نگیر.
مشت نزن.
نیمه دوم.
هی
اوه، کریدو شین را با توپ اشتباه گرفتیم.
خطا.
از اونجایی که چیزی نفهمیدن، یک واتوی کوچولو جای توپ رو می‌گیره.
خب، این بهت یاد می‌ده که تقلب نکنی.
انجامش می‌دیم.
با دست به توپ دست نزن.
خب، حالا بازی خیلی جدی شروع شده.
یک هد زیبا.
اوه، فوق‌العاده!
و بازی مساوی شد.
مساوی، صفر به صفر.
داور پایان بازی رو سوت می‌زنه، سکوها به هم ریخته.
و واتو واتو برنده شد.
آفرین واتو واتو.
خداحافظ و ممنون.