C
این اولین جمله است.
بیا، عجله کن، عجله کن، زود باش، زود باش، زود باش!
همه چیز آماده است، درسته؟
چمدون‌ها کجان؟
داریم می‌ریم، آماده‌اید؟
بیا، عجله کن، عجله کن، وقت داره می‌گذره!
و حرکت کردیم.
خب، تقریباً حرکت کردیم.
وای خدای من، چه ازدحامی!
ما هنوز نرسیدیم.
اوه، بچه‌ها، نه، لطفاً بازی درنیارید!
نه، هیچ‌کس توقف نمی‌کنه، ما عجله داریم!
وای خدای من، داریم وقت تلف می‌کنیم و بزرگراه کاملاً بسته‌ست.
ساعتی طول می‌کشه!
اوه، احساس می‌کنم دارم از کوره درمی‌رم!
آها، فکر کنم بچه‌های واتو-واتو می‌خوان کارها رو خودشون دست بگیرن.
همه، اونا اینجا استراحت می‌کنن.
می‌خوایم چیزی رو بهتون نشون بدیم.
آره، فقط بزرگراه وجود نداره.
اگه خیلی شلوغه، از جاده‌های کوچیک استفاده کن.
و در ضمن، از منظره‌های روستایی لذت ببر.
بیا، امروز رایگانه.
برو جلو!
آره، برای همه.
سلام.
سلام، ماهیگیر.
اوه، چقدر بامزن.
اوه، ببخشید، پنیر، بله.
نه، ممنون.
و بعد، می‌تونیم پیک‌نیک کنیم.
و بچه‌ها می‌تونن روی چمن بازی کنن.
خب، حالا وقت بذار و سفر خوبی داشته باش.
هی، هی، پاپازوا درس رو خیلی خوب یاد گرفته که الآن،
هر پنج دقیقه یه بار می‌ایسته و راهنما بازی درمیاره.
می‌تونید طراحی معماری فوق‌العاده‌ی دروازه‌ی این ساختمان رو تحسین کنید،
که در مقایسه با دروازه‌های گوتیک، بدون شک و غیره.
و غیره.
اوه، پاپازوای عزیز، مسافرت کردن اینطوری خیلی باحال‌تره.
شما هم مثل اون عمل کن.
خب، خداحافظ.
ممنون واتو-واتو.