بعد از ناهار، میز رو جمع می‌کنیم.
بقایای غذا رو می‌ریزیم تو سطل زباله.
سطل زباله رو می‌ذاریم تو خیابون.
ببین، پاپا زوئه و عمو زوئه الان دارن بازیِ رفتگرها رو درمیارن.
کجا اینطوری دارین می‌رین؟
چیکار دارین می‌کنین؟
مشکلی ندارین؟
واقعاً!
اوه، شما اصلاً خجالت نمی‌کشین.
شما اصلاً خجالت نمی‌کشین.
البته که این کار سگ‌ها رو جذب می‌کنه، همیشه دنبال یه تیکه استخوانن.
و اینجوری.
بله، این کار به بقیه هم ایده می‌ده.
همه دارن همین کارو می‌کنن.
پولوئر.
باز هم یکی دیگه؟
بی‌خیالش.
چیکار داره می‌کنه؟
داره آتیش می‌زنه.
اوه واتو، تو اینجایی.
لطفاً یه کاری بکن، التماس می‌کنم.
آه نه، شما دوباره نمی‌خواین همین کارو تکرار کنین؟
خب، حالا بیاین بقیه آلوده‌کننده‌ها رو پیدا کنیم.
از اونجایی که کثیف کاری کردین، حالا باید تمیز کنین.
بجنبید، کار کنین و همه‌چی رو پاک کنین.
بعد، زباله‌هایی که جمع‌آوری کردیم رو به یه کارخانه می‌بریم.
اونجا.
اون‌ها رو با دقت می‌سوزونن.
و هیچ اثری ازشون باقی نمی‌مونه.
اینطوری طبیعت خیلی قشنگ‌تره، مگه نه؟
و اگه واقعاً می‌خواین واتو رو خوشحال کنین، یه تلاش کوچیک دیگه هم بکنین.
به جای یه زباله‌دونی غیرمجاز، اینجا رو درست کنین
تا مردم بیان و تمیز و مرتب پیک‌نیک کنن.