امروز یه روز مهمه.
خانواده زوا دارن میرن مسافرت.
آروم باش عمو زوا، وقت داریم.
وای، اما شما سگ‌ها رو فراموش کردین.
لطفاً راه رو باز کنین.
با دندون‌های پشمی پرکن، عمو زواِ عزیز.
سگ‌ها، از فرصت استفاده می‌کنن تا پاهاشون رو دراز کنن.
واقعاً، عمو زوا عمدی این کارو می‌کنه.
باز هم رفته و سگ‌ها رو فراموش کرده.
سلام، تو.
بیا، با من بیا.
من.
منم.
سگ کوچولوی من.
آه!
اوه!
چیقی!
عمو زوا یه کم گرسنش شده.
آه، می‌تونیم یه استراحت بکنیم.
می‌ایم کنار و پیک‌نیک می‌کنیم.
عصبانی نشو عمو زوئه، عمدی نبوده.
ببین، عمو زوئه الان داره با سگ کوچولو بازی می‌کنه.
نه، نه، نه.
واتو، واتو و ما، ما خوب متوجه شدیم.
عمو زوئه داره سعی می‌کنه سگ کوچولو رو گم کنه.
داستان اون بچه سگ کوچولو رو می‌دونی؟
سگ کوچولو بی‌چاره، الان تو جنگل گم شده.
نه، گریه نکن سگ کوچولو.
این یه ایده از واتو واتو بود تا تو رو به ماشین برگردونه.
آره، دیگه سگ کوچولو نیست.
اونجاست، اونجاست سگ کوچولو.
عمو زوئه عصبانیه.
چی؟
اوه نه!
خب، پس از این به بعد از روش‌های بزرگ استفاده می‌کنیم.
و اینجوری، برنده شدیم.
و اون حیوون عصبانی شده، خیلی عصبانی.
دیگه سگ کوچولوش رو نداره، نمی‌خواد حرکت کنه.
هیچ کاری نمی‌شه کرد.
و عمو زوئه فقط می‌تونه پیاده برگرده به جایی که سگ کوچولو رو انداخته.
وقتی عمو زوئه دور تپه می‌ره، ما یه راه کوتاه رو انتخاب می‌کنیم.
حالا نوبت عمو زوئه‌ست که تنها بمونه.
حقشه.
مرسی واتو واتو.